Initieel was ik niet de grootste fan, maar dat begint nu toch wel na verscheidene keren te beluisteren te veranderen. Het is absoluut een album dat je de kans moet geven om te groeien, en waar je verschillende lagen in zult herkennen. Instrumenteel is het heel sterk maar kan het drukke misschien wat overweldigend zijn, zeker in het begin, maar dat betekent niet dat het daarom niet melodieus is, en alle lagen onder de wall of noise zullen pas te ontrafelen zijn na meerdere keren te beluisteren. Het album beschikt over heel wat sterke nummers die zowel qua inhoud als qua sfeer sterk aan elkaar hangen, met een consistent sterk niveau, zeker het eerste deel. Zelf ben ik het meest fan van Transitional Bird (Clever Girl) en Fell in Love (At The Water). Maar ook Pangaea Girls (Magic Feeling). Het album voelt het meest aan als een ontdekkingsreis door het regenwoud, na wat meer info te lezen over het album blijkt dat dan nog eens een Mesozoisch regenwoud te zijn (een waar de dinosaurussen heersten, en één waar Pangaea blijkbaar nog een supercontinent was), omdat dit een concept album is waar een meisje en een zeehond dus een Mesozoisch regenwoud verkennen. Dit is één van de weinige albums die ik ken waar de cover tot leven komt, en je hebt er niet eens de lyrics voor nodig, die overigens wel sterk zijn, maar ook zonder lyrics komt de boodschap dus over.

Een album dat het verdient om meer gehoord te worden, en meer kansen te krijgen. Jammer dat dit hier zo onder de radar gebleven is. Nochtans vreemd omdat het de 786ste meest beluisterde album op RYM is, en ik op veel engelstalige sites dit album vaak terug zie komen in charts. Maar in de Benelux ontbreekt dus deze status geheel.

Vrij goed en vooral consistent (en in die zin onderscheidend), maar ik trek het gewoon niet zo en ik vind het behoorlijk overschat.

Het album is zeer consistent en de productie is zeer goed, maar het geluid dat er uit voorkomt ligt me niet, tegenover de synthpop die ik normaal hoor. Als ik het vergelijk met Me van Empress Of is dat wat ecletischer, terwijl dit album juist toegankelijk wordt genoemd. Maar ik denk dat ik in mijn pop of synthpop juist heel erg graag percussie hoor, en dat dat hetgeen is dat een popnummer of een melodie verslavend of "dope" maakt.

Dat ontbreekt wat op CRJ's album en voor mij klinkt het als gestreken synthpop in plaats van synthpop waar een hoek van af is, en dat je moet ontrafelen en ontplooien. Het verslavende zit er gewoon niet in. En de nummers blijven niet bij.

Dat gezegd zijnde, de meeste "electropop-artiesten" met haar status (of een betere status whatsoever) slagen er niet in om een dergelijk consistent album te creëren of te produceren. Het overgrote merendeel heeft typische filler songs, en dat hoor ik hier niet. En ja het toont wel aan dat synthpop toch een breder genre is dan je zou vermoeden (let alone pop as a whole). En soms heb je de magie met iets en kan je dat moeilijk verklaren, en soms ontbreekt het. En hier ontbreekt het gewoon. Niet dat het dus slecht is, zeker niet. Voorlopig ligt het me nog niet echt, maar misschien verandert dit wel nog. Weinig slechte nummers (vandaar consistent).

Ja.

Misschien niet voor jullie generatie. Maar niemand jonger dan u zal dat ooit doen voor die van jullie. Net zoals Jackson etc. ook geen idolen van ons zijn.



Volledig eens met je betoog over dat de media al vooraf inkleurt of iets goed of niet goed is, en dat dit het zelfstandig beoordelen van een album bemoeilijkt, net zoals tegen de gang ingaan - zelfs op een site zoals deze - ook wel wat van mentale sterkte kan uiten (of andersom juist getuigt van koppigheid: het is maar hoe je het ziet).

Maar één groot verschil tussen brat en Ghosteen. Nick Cave is in principe al aanwezig sinds de jaren '80. Het is niet dat hij het wiel of het warm water uitvindt. Misschien voor de liefhebbers van zijn carrière dat het inderdaad een steengoede plaat is, maar albums die klassieke status halen zijn meestal albums die iets nieuws of iets fris brengen of kenmerkend zijn voor een bepaalde tijd. Ghosteen is dat inderdaad niet echt. Brat en how i'm feeling now zijn dat wel, en zeker kenmerkend voor deze periode: zowel muzikaal als qua popcultuur (how i'm feeling now als "covidalbum" en brat laat nu al zijn sporen na).

Ghosteen ken ik maar omwille van één reden: deze site. En mocht ik op deze site nooit geregistreerd zijn zou ik er nog steeds nog nooit van gehoord hebben... . Terwijl dat bij brat wel zo zijn, ook al mocht ik nooit in muziek geïnteresseerd zijn.

Voor de generatie van die van mij en zeker die jonger van mij (millennials, zillenials en Gen Z en vooral de laatste) is dit een zeer impactvol album. Charli XCX, niet vergeten is ook nog maar 31 jaar.

Volgens mij wordt dit een moderne klassieker en ik denk dat dit ook één van de beste electropop albums is die ooit gemaakt is. Charli XCX legde de lat erg hoog, en is erg vernieuwend in het genre. Dit album is een mijlpaal in het genre, al beweegt er wel wat meer (maar dan vooral underground). Ik hoop dat de radio dit snel zullen oppikken, want ze lopen decennia achter en scheppen echt een compleet verkeerd beeld van de huidige muziekindustrie. En bovendien in tegenstelling tot de meeste popplaten boeit elk nummer. Heel simpel, elk nummer boeit en is erg goed.

Dit is één van de eerste commercieel geslaagde hyperpop albums, een genre dat door het PC Music label en A.G. Cook werd gepionierd, maar uiteraard ook vooral door Charli XCX zelf. Het is een soort elektropop van de toekomst (of van nu, maar de rest zit nog vast in de jaren '2000 of begin jaren '2010). Spotify heeft ook al een interessante hyperpoplijst die andere artiesten binnen dit genre in de spotlights zet. Sowieso zijn het wel echt goede jaren van de pop. Ik denk niet dat er ooit een betere tijd voor "pop" was als nu. Ik kan me echt niet van de indruk ontdoen dat bepaalde artiesten waarmee ik opgroeide belachelijk worden gemaakt nu.

Zeer sterke plaat, doe zo voort. Maar na albums zoals ik deze, ben ik er vrij zeker van dat er geen gebrek aan inspiratie is bij artiesten, maar eerder bij de luisteraars in combinatie met mainstream media en kanalen die volledig vastgeroest zijn.

Het is een wat atypisch Cocteau Twins album, met een nog wat ruwer, minder gepolijste geluid wat nog meer afstamt van hun post-punk oorsprong. Maar ook hier vind je de elementen die Cocteau Twins later groot gemaakt hebben, zoals de heerlijke dromerige en etherische stem van Elizabeth Fraser. Het geluid van dit album is ook absoluut machtig. Zeker een aanrader voor liefhebbers van The Cure bijvoorbeeld. Later zou hun discografie meer naar dream pop evolueren, en die evolutie ligt me trouwens gelukkig ook. Daarmee zijn de Cocteau Twins aan het uitgroeien tot één van mijn favoriete groepen. Het is een beetje jammer dat ik deze tijd niet actief heb meegemaakt, maar elke tijd zal wel zijn charmes kennen. En bij de jaren '80 horen Cocteau Twins en The Cure daar dus al zeker bij. Wat me ook opvalt bij dit album is de algemene kwaliteit van elk nummer. Elk nummer is echt heerlijk om naar te luisteren.

Heaven or Las Vegas is een absoluut meesterwerk. Ik ben er nog niet aan uit of ik het het beste uit het oeuvre van Cocteau Twins vind. Misschien moet ik daarvoor gewoon nog meer van deze groep en in het algemeen (van dream pop) luisteren. Maar ik vind dat dit wel een onbegrijpelijk zwaar ondergewaardeerde album is op deze site, wat jammer is. Het is arguably het beste dream pop album dat ooit op Aarde is gebracht. Elk nummer is keer op keer hemels en betoverend, en heel weinig albums zijn daar maar toe in staat.

Erg goed opnieuw, al zal het ook wel weer wat tijd nodig hebben om te rijpen zoals met ieder album, maar dit soort gezang valt wel in mijn straatje, en sluit aan op de artiesten, albums en nummers die ik mooi vind, waar quasi telkens (quasi zonder uitzondering) de naam van Cocteau Twins valt als inspiratiebron. Vocaal vind ik het erg mooi met een stem die voor mij de juiste hoogte vindt en abstract maar goddelijk, esoterisch en etherisch klinkt, maar misschien verwacht ik op instrumenteel vlak nog iets extra's. Al zijn op dat vlak groepen die in deze tijd optreden gigantisch in het voordeel natuurlijk.

Dit valt toch compleet hoor. Een die veel later komt, maar ik begin dit nu zo goed te vinden dat ik met het idee speel dat dit mijn favoriete CT album is. Maar het is gewoon zo moeilijk om een favoriet te kiezen tussen Garlands, Head over Heels, Treasure, dit en Heaven or Las Vegas. Allemaal zijn ze perfect, en allen hebben ze een unieke sound gevonden. Enkel BBK vind ik ietsje minder. Maar die heb ik het minst beluisterd ook denk ik. Een verhoging naar vijf sterren voor mij.

Ook een album dat ik nog niet zo echt kende van Crystal Castles en wellicht van de vier het minst (enkel Plague en Kerosene herkende ik vaagjes). Zoals bij de vorige albums al gezegd, is dit wel een beetje een schande na al 2000+ keer naar CC geluisterd te hebben. Het heeft echt niet meer die "feeling" van II denk ik zo op het eerste gezicht. Het is vergeleken met I en II toch een beetje softer.

Dit is zo te horen een beetje hun "witch house" album. Daarmee zijn de chip-tune invloeden quasi volledig weg, maar is de evolutie naar witch house compleet. Het gaat een beetje in dezelfde lijn door als Violent Dreams van II, maar dan zonder - ik kan het echt niet benoemen - het eclectische of hardere overgangen. En er lijkt ook wat minder geschreeuw aanwezig te zijn, wat ik bij Crystal Castles altijd als een plus zag. Ik heb het gevoel dat er iets ontbreekt. Ik kan me niet aan de indruk ontdoen dat witch house al beter is gedaan dan dit. Desondanks klinkt dit nog altijd vrij goed, en is dit potentieel wel een groeier, wanneer de nummers wat gekender worden, dus ik denk dat dit wel een album is die ik nog een paar keer moet opleggen. Ik hou het toch voorlopig ook op een 3.5* net zoals bij I, maar hier zit meer groeipotentieel in de zin dat ik het minder goed ken dan I, en dat het geheel toch iets beter overkomt dan bij I.

Ik vind het een moeilijk album om te beoordelen omdat Alice Glass hier weg is, en ik heb wel een zwak voor haar denk ik. Maar de nieuwe zangeres Edith Frances kan het toch ook wel hoor. Daarnaast ongeacht wat jouw mening is over Ethan Kath en wat ervan de beschuldigingen waar zijn, heb ik het idee dat puur kijkende naar de muzikale kunsten dit album vrij weinig onderdoet voor de originele drie albums. Het idee blijft wel in tact, en Edith Frances is een zeer goede vervanger. Het niveau van II haalt het niet, maar ik heb wel het idee na één luisterbeurt dat dit album me beter ligt dan I en III. Zeker omdat Concrete een nummer is dat ik al heel veel heb beluisterd in tussentijd. Char kende ik ook al. Kept dat niet op dit album staat kende ik ook en zeker het beluisteren waard omdat het één van de beste nummers is op dit album).

Bij bvb. het beluisteren van Concrete vroeger zag ik niet dat het om een andere zangeres ging, niet in de stem en niet qua gezicht (ik dacht dat ze gewoon haar haar had gekleurd). Het idee en de algemene structuur blijft erin zitten. Ik heb zelfs het idee dat er terug naar de eerste twee albums wordt gegaan qua stijl. Wel heb ik het idee dat het een beetje aan verfijning en vernieuwing ontbreekt, en ik vermoed dat dit samen met de historie achter deze band de reden is waarom dit album niet zo gewaardeerd wordt. Het mist misschien net iets te veel richting, waardoor het er teveel zweeft en te weinig iets is, en daardoor ontbreekt de magie een beetje op bepaalde nummers dan na (Kept en Concrete vooral dan), maar dat kan dan ook door de herkenbaarheid liggen. Dat zal dus waarschijnlijk nog een paar keer gedraaid moeten worden voor een beter oordeel. Zeker niet zo slecht als soms beweerd wordt, maar het mist wel iets denk ik.

Blijkbaar is Kept van YouTube gehaald, en het staat dus ook niet op Spotify... Als een nummer op een album staat en het er dan achteraf uitgehaald wordt om als bonustrack in te voeren, vind ik dat ook echt maar een kutfilosofie. Ik ken het nummer toch al vrij goed, dus ik kan wel normaal oordelen.

Ondanks dat ik al meer dan 2000 keer heb geluisterd naar Crystal Castles, had ik dit album nog nooit gehoord. Even vlug kijken op last.fm leert me dat ik wel al "soms onbewust" eens wat nummers oplegde van dit album. Daarvan heb ik enkel Crimewave regelmatig opgelegd, maar dat vind ik een wat zwakker nummer van de nummers die ik al kende, en mede een reden waarom ik dit nog nooit had opgelegd.

Ik weet het niet echt. Ik ken de stijl van CC ondertussen wel, dus ik denk niet dat dit plots ontoegankelijk is voor mij. Er zitten wel leuke ideeën die de basis vormden voor het tweede album. Maar ik kan me niet van de indruk ontdoen dat de tweede album het gewoon veel meer heeft. Dat gezegd zijnde, het blijft een redelijk goed album met heel wat leuke nummers. Al zijn er soms toch ook wel wat nummers die niet boeien, maar dat heb je op het tweede, doch in mindere mate daar. Ik vermoed dat de evolutie die CC doormaakt tussen het eerste album en tweede album het geluid niet heel zwaar veranderde maar toch voldoende om ervoor te zorgen dat ik toch een zeer duidelijk voorkeur heb voor het tweede album. Ik vermoed dat het het aan de biptunes zal liggen, terwijl er in het tweede album een veel groter invloed van witch house aanwezig is.

Voor mij is Vanished het beste nummer. Een nummer dat ik al kende (maar blijkbaar nog niet op last.fm getrackt was en dus ook niet veel afspeelde, maar het klinkt alsof ik het al 100 keer gehoord heb voor een of andere reden dus denk dat ik het wel al afgespeeld heb). De andere nummers die ik nog niet kende zijn doorgaans wel beter dan de nummers dat ik al kende (normaal zou het andersom moeten zijn). Ik voelde me ook wel wat groeien in het album tijdens het beluisteren zelf, dus uiteindelijk maakt dat het oordelen nog wat lastig. Dit kan wel nog groeien, maar misschien ook niet.

Dit album is waarschijnlijk één van mijn meest beluisterde albums, met ongeveer 1640 keer beluisterd te hebben, en dat op een kleine twee en een halve jaar tijd (december 2018), afgaande op de last.fm statistieken die ik nog maar 5 jaar bijhoud. Toch heb ik het gevoel dat ik dit al 10 tot 15 jaar ken en neen, de nummers worden nooit saai en klinken nog steeds als "nieuw" in zekere zin, alhoewel de herkenbaarheid er wel inzit natuurlijk. Dit zal typisch zo een album zijn waar ik binnen een tiental jaren (en later) met een nostalgisch gevoel naar ga terugkijken. En ik moet me soms forceren om andere muziek op te leggen of te ontdekken, want anders zou ik dit 5000, 10.000, 20.000 en gemakkelijk zelfs over 30.000 keer beluisteren gedurende mijn leven. Ik vrees alleen dat wat ik met dit album heb, ik niet met de andere albums heb (of ga hebben) van Crystal Castles, zie beoordeling van I. En III en Amnesty I, het album zonder Alice Glass moet ik nog beluisteren (idem voor Glass haar solowerk) wat ik ook ga doen, maar op elk album ken ik wel al wat nummers.

Dat gezegd zijnde, er zijn nog steeds tracks die ik minder goed ken. Maar er zijn zoveel verslavende tracks op dit album dat - ja - dat wel de reden ervoor is. De liefde begon met Baptism wat echt een geweldige harde track blijft, kort gevolgd door Pap Smear. Suffocation en Vietnam zijn ook wereldklasse. Year of Silence, Empathy, Violent Dreams, Not in Love (met Robert Smith van The Cure, of zonder) en Intimate zijn ook erg goed. De andere leg ik minder op, maar nu bij het herbeluisteren vind ik Fainting Spells, Birds en I am Made of Chalk ook goed (van Birds verrast het me dat ik het niet meer heb opgelegd). Het enige nummer dat ik absoluut niet goed vind is Doe Deer. Dit album ligt me wel duidelijk veel meer dan het eerste album. Ik laat de 5.0* dus staan (ondanks Doe Deer dus), daarvoor heb ik dit echt veel te veel obsessief opgelegd. Samen met Halfaxa van Grimes, Me van Empress Of en Serotonin II van yeule volgens mij de albums die ik het best ken.

Ik heb hem trouwens op CD nu, want een maand of vier geleden zag ik hem in de winkel per toeval voor een euro of 2 (of 3) liggen voor nieuw. Ja, natuurlijk twijfel je dan niet.