Voor de eerste keer beluisterd. Het viel me toch wat tegen om eerlijk te zijn. Ik denk dat het iets te rustig voor mijn smaak is, terwijl "Zombie" misschien wel andere verwachtingen geeft, en wat ik echt een prachtig nummer vind. Ode To My Family is ook mooi. Maar het tweede deel is toch echt te saai en te rustig voor mij.

Ik had het niet direct verwacht, maar dit was echt wel goed. Ik heb nog nooit iets van The Cure gehoord, maar dankzij bepaalde muziekliefhebbers die dit album net zoals één v/d albums van Cocteau Twins in hun top 10 hadden, heeft ervoor gezorgd dat ik dit vandaag opgelegd heb, en The Cure ontgoochelt me niet. Ik heb veel meer luisterbeurten nodig, maar ik heb wel een vermoeden dat dit minstens een 4,5* zal worden met een breed aanbod aan zeer goede nummers. Dat zal ook wel de reden zijn waarom dit album zo hoog staat in de toplijsten van Muziekmeter. Ik vind vooral het instrumentele één van de sterke punten van The Cure met sfeervolle nummers die mij erg liggen.

Naar het album luisteren is eigenlijk altijd een genot, maar zo apart naar een nummer luisteren is wat raar heb ik het idee (op Just Like Honey dan na). Geen idee waar het aan ligt. Het blijft wat minder hangen, maar het intense geluid is - ja - zalig. Al is dit toch ook echt wel muziek waar je oren van gaan tuiten na een albumpje (wat echt zonde is).

Inderdaad, een deel v/d mosterd voor shoegaze, of toch zeker de wall of sound / wall of noise is hier vandaan gehaald. JAMC haalt het op hun beurt ook ergens vandaan, maar werkt het hier nog meer uit. Later zou de wall of noise nog melodieuzer worden (met meer subtiele veranderingen), en zou het stemgeluid meer etherisch worden en echt nog prominenter worden in de zin dat de stem ook meer als instrument dient voor de shoegaze die hier later op zou volgen.

Voor de eerste keer beluisterd, de hits ken ik niet, en de catchiness van die hits ontgaat me ook wel wat, maar qua flow en tempo zit het door de snelle post-punk achtige sound eigenlijk wel best goed. Dat maakt het album wel draagbaar, en qua geluid zou ik ze het dichtst bij The Strokes zetten, in mindere mate ook met Interpol, Arcade Fire, Editors en AM.

Ik snap de mythe ook niet rond de tweede kant die slechter is dan de eerste. Enige waar ik wel mee akkoord ben is dat het slotnummer een mislukt experiment is. Ik begrijp wat men probeert te doen, maar het is eigenlijk afgrijselijk om aan te horen en werkt niet. Het bonusnummer vind ik trouwens ook niet goed, en vind ik het tweede slechtste nummer v/h album.

Het is verder ook niet de type band waar ik mezelf vaak naar zie luisteren. Ik begrijp dat leeftijdsgenoten en vooral mensen die een tikkeltje ouder zijn dan mij (millennials) nostalgische gevoelens hebben voor deze periode, maar die heb ik niet. Ik heb nog net de laatste adem van deze rock scene bewust meegemaakt. Ik ben wellicht qua muziekgeneratie één van de eerste Gen Z early birds.

Desondanks vind ik het niet slecht, ik heb toch wel al wat slechters gehoord binnen het genre.

Ook voor het eerst geluisterd. How Soon Is Now? ken ik natuurlijk al, ook van de MuMeladder. De rest zegt me niet echt iets, al zal ik bepaalde zaken al gehoord hebben uit het debuutalbum, maar niets is me blijkbaar echt bijgebleven. Het probleem met The Smiths is dat het nergens offensief klinkt. Het luistert aardig weg, maar het pakt / beklijft ook niet echt. Ik kan niet echt goed aanduiden waaraan dat ligt of waarom. How Soon Is Now? vind ik echter wel een uitstekend nummer, maar het duurt voor mij wat te lang. Wel vind ik de stem goed en kan ik het soms snelle tempo wel waarderen.

Ik ben toch een groot fan van The Velvet Underground aan het worden. Elke track begint uit te groeien tot iets groots. Maar mijn favoriet nummer is Heroin, waar ik zelfs de eerste tekenen van proto-shoegaze in vind. Het kan toch niet anders dan dat veel bands hier de mosterd vandaan gehaald hebben. Het is alsof de VU je met dit album leert muziek maken. Wat Brian Eno in 1982 hierover zei is metaforisch maar erg treffend. "While the album sold only 30.000 copies in it's early years, everyone who bought one of those 30.000 copies started a band".

Verder lekker dromerig met momenten, zo typisch een album dat je s'nachts moet opleggen. Ondertussen al verscheidene keren beluisterd. Ik denk dat 5 sterren volledig gerechtvaardigd zijn, en dat dit een van de grootste kanshebbers is om mijn favoriet album van de sixties te worden.

Ik zie wat kritiek op het laatste nummer. Ik vind het een heel mooi nummer maar het sterktepunt van the VU is dan ook het instrumentele die een dromerige stem oproept, en Lou Reed's vocals dragen daar wel toe bij. Noise vind ik op zich meestal mooi, omdat daar veel lagen onder liggen. En eigenlijk ben ik op dat vlak wel wat gewend.

Natuurlijk is niet alles perfect, en als ik dan toch een klein kritiekpuntje moet geven, dan is het wel dat de stem van Nico hier niet echt past, ook al omdat ze toch geen prominente rol krijgt. Maar dat neemt niet weg dat die nummers goed blijven, alleen dan iets minder dan de rest.

Sister Ray is absoluut een heerlijk nummer! Mooi album, al was de eerste nog een tikkeltje beter omdat de flow soms wat onderbroken wordt. Perfectie is het dus niet, want ik kan zo aanduiden wat beter kon. Maar het eerste album dat perfect is, moet ik nog tegenkomen (en indien het wel zo is, dan is het vermoedelijk een teken dat er te veel op 'safe' werd gespeeld.

Eigenlijk veel schrik gehad dat dit een minder album zou zijn, vandaar nooit geluisterd, maar dat is echt niet het geval. Paar heel mooie nummers, goede flow zeker in het midden. Eigenlijk lang geleden dat ik Lost in the Dream en A Deeper Understanding heb beluisterd, ik moet die nog eens luisteren, dus dat doe ik ook nog wel eens. Later dit jaar komen ze met een nieuw album. Misschien wel één van de "rockbands" die ik het meest kan smaken.

Meesterwerk.

Boetiek9999 heeft zeker gelijk met dit in zijn persoonlijke top 10 te zetten. Voor glitch en glitch pop één van de eerste albums, waar Björk - Vespertine (2001) al wat invloeden beschikte en belangrijk was voor de verdere uitwerking van het genre en het eveneens in die tijd over het hoofd geziene Sweet Trip - Velocity : Design : Comfort (2003) op dat vlak ook zijn tijd vooruit was. Allemaal wat vergeten albums of albums die wat over het hoofd zijn gezien, maar nu terug aan aanzien of populariteit winnen door het internet. Al had Björk natuurlijk wel al een naam.

Bij Hard Ni Sasete (Makes Me Hard) één van de eerste albums waarbij toch radicaal ermee geëxperimenteerd wordt, en het eigenlijk op een manier wordt gebracht dat tegelijkertijd zeer catchy is, zoals ik het zelden hoor. Een van mijn favoriete artiesten op dit moment experimenteert ook volop met glitch en glitch pop (nl. yeule), maar Tujiko Noriko was op dat vlak absoluut ver de tijd vooruit met dit in 2002 uit te brengen, maar toen vooral onbegrepen en onterecht onopgemerkt gebleven.

Het zangwerk is ook goed. Uiteraard begrijp ik er niets van, een deels gemompel, een deel Japans en een deel Engels ook, maar daar zit de mooiheid en de mysterie hem ook in. Ik moet niet begrijpen wat iemand zingt, ik moet voelen wat iemand zingt, en die taal is universeel. Voor mij is zang eigenlijk ook een instrument. Heel soms doet de stem me ook wel eens aan Björk denken. Ik denk dat liefhebbers van Björk dit wel kunnen smaken. En tevens wederom bewijs dat haar rol of belang in de muziek soms nogal onderschat wordt.

Ik vind het een heel tof album, en ik versta er versteld van hoe mechanisch klinkende geluiden toch uiteindelijk samengesteld kunnen worden in iets zo enorm catchy als dit of een zeer dromerige sfeer. Dit ga ik nog heel veel opleggen.