Machtig album. Eerste deel echt magistraal, tweede deel iets minder maar nog altijd goed, zeer goed met momenten. Het snelle tempo ligt me wel, net zoals de psychedelische stemmen uiteraard, en de vrouwenstem mag ik ook wel. Wel te veel goede songs om uit te kiezen. Eindelijk eens een album dat ik echt goed vind, en niet enkel een paar uitschieters bevat.

Goh, slecht is het niet, maar het niveau wordt helaas niet het hele album lang vastgehouden, en dan voelt dit vrij lang aan. Venice Bitch is één van de beste nummers van de afgelopen jaren, dat zeker. Mariners Aparment Complex en Doin' Time vind ik ook goed. Norman Fucking Rockwell is ook best wel goed. De rest is nooit slecht, maar het boeit gewoon niet genoeg om een heel album 1 uur lang te kunnen boeien. Dan vind ik dit gewoon tekort schieten. Voor mij persoonlijk te rustig en ook te "safe". Ik denk dat een Lana Del Rey die meer elektronische instrumenten zou opnemen al een pak interessanter zou zijn. Het potentieel is zeker aanwezig voor meer, maar uiteindelijk ligt de stijl me toch niet echt zo, denk ik.

Fantastisch album dat door de dromerige muziek of setup eigenlijk op mijn lijf geschreven is. The kind of rock die ik graag hoor. Ik hoor elementen van Radiohead/Thom Yorke terug (bvb. nummer 8 ), ik hoor elementen van Sigur Ros (nummer 6), ik hoor hetzelfde gevoel dat ik bij shoegaze vind bij nummer 5. Dit is een heel sterk album met een eigen smoel die goed werkt in het zetten van een melancholische sfeer. Sterk. Als je ooit een Pools album wilt luisteren, laat het dan deze zijn. Beklagen zal je het niet doen.

Dit is toch wel je visitekaartje afgeven. Zo een album die geleverd wordt door twee kinderen, jawel. Dat dit geschreven, geproduceerd en gezongen wordt door twee pubermeisjes is toch echt te gek voor woorden. Veel volwassen zangeressen en zangers komen niet in de buurt van dit.

De creativiteit spat gewoon van de volledige productie, het album en deze groep. Het is een genot om naar te luisteren, een laagje psychedelica erop, volop geëxperimenteer, en er is echt niets dat deze twee meiden niet kunnen. En wat een dijk van een nummer is Eat Shiitake Mushrooms toch! Fantastisch. Blij dat ik dit gehoord heb mogen hebben. Zeer onderschat album.

Dit is zelfs nog beter dan Miss Columbia. Inderdaad electro / pop / wereld, maar ben ik nu gek of niet, want dit doet me ook aan freak folk en neo-psychedelia denken. Zelfs een beetje chillwave (of ethereal wave) en synth pop? Ik heb zeker nog nooit iets soortgelijks gehoord, en dit album doet me denken aan de eerste keer dat ik Halfaxa hoorde (mijn nummer 1 album), en al die jarenlang zoek je opnieuw naar een soortgelijke ervaring via elke weg mogelijk (soortgelijke artiesten op last.fm, discussies lezen, spelen met genre tags op RYM, lijsten bekijken waar Halfaxa instaat). Etherisch, hypnotisch en psychedelisch komen zeker terug hier (naar mijn aanvoelens).

Absoluut prachtig met stuk voor stuk mooie nummers (op de interlude dan na). Vandaag ook Rosalia beluisterd voor de eerste keer, en ze doet me daar wel wat aan denken, maar ik vind dit zelfs nog beter, en beide albums zijn toch ook weer anders. Wel grappig dat je nog nooit in je leven een goed Spaanstalig nummer hebt gehoord (buiten dan La princesa dolca de provenca van Trobar de Morte), en dan compleet onverwacht twee Spaanstalige platen draait die buitenaards zijn. De inspiratiebron is inderdaad wereldsmuziek, en dan vooral zowel een mix van pre-Columbiaanse en Afro-Amerikaanse muziek (uit de tijd dat Afro-Amerikanen nog als slaven werden geimporteerd) alsook elektronische invloeden. Het resultaat is dan ook buitengewoon goed.

Aan Lily Allen heb ik leuke herinneringen. Als kind was ik niet zo een grote fan van muziek - ook omdat ik niet zoveel hoorde en wellicht alleen maar rockmuziek of oude muziek hoorde. Voor één of andere reden had ik daar geen compleet beeld van. Maar Smile van Lily Allen is wellicht het eerste nummer dat ik als kind leuk vond. Eigenlijk was dat een heel verslavend nummer. Ik denk dat op citytrip in London ik dan het album It's Not Me, It's You heb gekocht, en dat heb ik eigenlijk grijs gedraaid op de radio. Ik luisterde niet echt naar radiozenders, ik heb dat dan later wel iets meer gedaan, maar meestal lag die plaat op in mijn slaapkamer voor het slapengaan, veel anders had ik niet. Terwijl deed ik dan wel vaak iets anders.

Bij dat album begreep ik niet goed waarom "Smile" er niet op stond, maar dat bleek dan een ander album te zijn. Ook LDN van dit album vind ik heel mooi. It's Not Me, It's You vond ik wel een goed album. Ik was alleen niet de grootste fan van Fuck You, meestal vond ik andere nummers van die plaat mooier. Als ik dit album zo hoor, dan zal ik wellicht dat ander album net iets beter vinden, maar het is wel zeker niet slecht. Lily Allen was dan ook mijn eerste idool. Ik ben ook naar een concert van haar geweest trouwens in de Lotto Arena, ik weet wel niet meer het jaartal. Dat was heel lang mijn enige concert, tot ik vorig jaar ook naar yeule ben geweest.

Dit album had ik nooit in zijn geheel gehoord, ja de beste nummers lijken me inderdaad "LDN" en "Smile". Blijkbaar herken ik "Friend of Mine" ook. Beetje verbaasd daarover gezien het zo weinig plays heeft op Spotify en niet getrackt is op last.fm. Maar dat is ook een leuk nummer. Over het algemeen heeft het album een leuke relaxte vibe met een goede stem.

Volgens RYM - waar dit een gehypet album is - is dit het beste K-pop album aller tijden, en staat het boven een aantal klassiekers, naast onder meer Boxer van The National, The Kick Inside van Kate Bush, Faith van The Cure, en boven het magnum opus van Simon & Garfunkel, The Byrds, Blondie en Jefferson Airplane. Ook staat dit op de 8ste plaats in beste albums uit 2017, met 4 scores / soundtracks, 2 hip hop albums en Mount Eerie boven hun.

Dus maakt het het die status waard? Wel, de vergelijkingen die gemaakt worden zijn absurd natuurlijk. En ik ben nu ook geen K-pop expert, maar ik vind het wel echt goed. Stukken beter dan veel westerse pop die je op de radio hoort althans. Leuk, tof, catchy. Goed productiegeluid.

Hotel 65 kun je wel zien als een echte shoegazehit van ouds af. De andere nummers zijn meer dream pop leunend, soms doet het gitaarwerk denken aan de typische gitaren van Robin Guthrie van de Cocteau Twins. Voor de rest vind ik het eigenlijk een zeer goed album, absoluut. Men probeert vaak wel een goed dream pop / shoegaze album te produceren, maar zelden lukt het zo goed als hier.