Erg mooi en rustig album. Heel uniek. Het is moeilijk om te weten waar het hun inspiratie vandaan heeft gehaald, want het klikt toch absoluut niet zoals de post-punk en goth rock albums van de andere new wave artiesten op dat moment. Ik denk dat het zelfs meer inspiratie kan gehaald hebben van psychedelische rockbanden, maar het is zeker en vast iets heel unieks. Jammer dat het maar één stem heeft op deze site. Het heeft ook zeker wel iets hypnotisch met momenten. Mij ligt het alvast wel.

Als je trouwens nog een stap verder wilt gaan, Lovesliescrushing is daar nog op verder gegaan en is eigenlijk nog extremere shoegaze, eigenlijk kan je niet meer verder dan hun gaan, want als je dat wilt, dan moet je op straat gaan en een beetje naar de wegenwerken zitten luisteren als ze met een cirkelzaag bezig zijn, wachten tot een straaljager voorbij vliegt of naar een boomsnoeier of grasmaaier luisteren. Je krijgt dan dronemuziek, maar bij lovesliescrushing is er nog wat structuur en is er ook nog een heel hoge stem aanwezig. Het klinkt ook wel wat elektronisch maar het is echt wel met een gitaar gedaan. Zeker de eerste twee albums eens luisteren.

Wel vind ik Pale Saints wel een goede groep. Voorlopig buiten de traditioneel grote drie die eigenlijk elk één kant van shoegaze vertegenwoordigen, is Pale Saints wellicht het beste uit de jaren '90 dat ik naast hen heb gehoord, maar ik zal zeker dit album nog meer moeten luisteren. Maar na een eerste luisterbeurt vind ik het erg goed, en ben ik ook al fan van het eerste album dat ik al meerdere keren heb beluisteren, en zelfs ooit eens blind gekocht heb op CD omdat het de enige shoegaze-album was dat ik in een winkel vond, en ik toch maar vond dat ik er één moest hebben. Maar ik ben geen verzamelaar, dus het is één van de weinige CD's die ik heb liggen.

Voor de eerste keer beluisterd, en ik ben meteen verkocht. Vooral Comfy in Nautica, Bros, I'm Not en Good Girl / Carrots zijn echt wereldklasse en absolute top. Heerlijk album, en ik begrijp ook waar Grimes onder andere haar inspiratie vandaan heeft gehaald, of hoe ze leerde om muziek te maken, want dit album heeft volgens haar eigen zeggen haar leren muziek maken, en waaruit muziek hoort te bestaan (zeker op vocaal vlak). Mijn favoriet album Halfaxa lijkt inderdaad enorm geïnspireerd op dit, zeker qua contouren en qua fundering. De stem zelf is misschien wat laag voor wat ik gewend ben, maar uiteindelijk werkt het dromerige en psychedelische aspect zeer zeker in dit album, en dit is toch wel een beetje waar ik naar op zoek ben. Naar muziek van associaties, naar muziek waar bij je kan wegdromen, muziek die sferen en een bepaalde gemoedstoestand oproept, naar muziek waarbij je je in de hemel waant, naar muziek die best een beetje vreemd en excentriek mag zijn. Zang moet voor mij ook in functie staan van het instrumentele en het instrumentele versterken.

Heel erg goed album van een muziekgenre dat niet helemaal mijn ding is (of dat voor mij qua exploratie nog in de kinderschoenen staat). Ik weet niet of ik dit album veel zal opleggen, wel vind ik het erg goed en is het één van mijn favoriete albums die ik tot nu toe beluisterd heb in de toplijst.

Och jan, wat is 1991 toch een goddelijk jaar!

Net zoals LOTR één film zou moeten zijn, zou dit album één single moeten zijn. Er is geen enkele reden om dit album op te splitsen in tien singles. Uiteindelijk vind ik het niet slecht, maar ik betwijfel of ik het ooit nog eens zal horen. Breathe - het enige nummer dat ik al kende - vind ik het best, de rest zal ik toch eerlijk gezegd rap vergeten, en het begin vond ik ook niet goed. De lange intro's en outro's vind ik ook niet bepaald goed. Wordt er in Speak to Me wel muziek afgespeeld? Time vind ik ook te veel leunen op de sound en melodie van Breathe, ik kon er bijna Breathe op zingen. The Great Gig in the Sky en On the Run vond ik ronduit slecht. Het einde is gelukkig een pak beter en "redt" het album nog enigszins samen met Breathe. Ja, ik vind het niet slecht, maar toch net dat tikkeltje pretentie te veel, en het blijft niet hangen.

Ik was dus blijkbaar doof vorig jaar of twee jaren geleden. Ik sta hier gewoon met een 3.0* en nu vind ik het een erg goed album. Ik heb dus plots een klik gemaakt met Portishead, maar ik snap niet goed waar het vroeger dan aan lag. Ook de andere trip hop albums of met die invloeden liggen me plots een stuk beter. Ik had vroeger het gevoel dat ik hier niet kon naar luisteren. Oké ik heb het maar 1 keer opgelegd, en een paar keer een apart nummer geluisterd, maar ik kon het moeilijk verdragen. Het sfeertje ligt wat moeilijk, want het ademt wel iets speciaals uit. Maar ik denk dat het ook aan de stem lag. Maar blijkbaar is dat iets dat went, en tegenover vroeger kan ik nu plots veel meer stemmen verdragen. Dat merk ik bij veel albums plots. En gisteren merkte ik dat ook al aan de muziekladder met Glory Box toen. Vandaag en morgen dus een nummer van Third die voorbijkomt, wat de aanleiding gaf om wat meer van Portishead te luisteren.

Vaak zijn het die stemmen die nog het beste zijn ook (Ian Curtis, Thom Yorke, nu dus Beth Gibbons, vaak was het geen liefde op het eerste gezicht, maar ze hebben fantastische maar ook heel speciale stemmen). En ik denk ook wel dat je in de gepaste stemming moet zijn om naar Portishead te luisteren. Dat is het geval bij veel muziek, dus daar is niets mis mee.

Dit is de favoriete muzikant van mijn vader, maar ik heb hier nog nauwelijks in mijn leven naar beluisterd. En eerlijk gezegd is dit niet echt mijn ding. Het sterkste nummer is het openingsnummer, maar daarna zakt het wat mij betreft wat in, en doet het me wat denken aan een album met wat hits opgevuld met wat fillers. En ook op andere vlakken heb ik er een erg "Michael Jackson-achtig" gevoel bij dat me niet echt aanstaat. Zowel instrumenteel (op nummer 1 dan na) als vocaal niet echt mijn ding. Het slotnummer "Purple Rain" zal ik nu toch wel een paar keer gehoord hebben in mijn leven. Vallen doet het niet echt, dus op basis daarvan ga ik er nu toch (voorzichtig) van uit dat Prince niet echt voor mij is. Er is wel meer waar ik en mijn vader het niet over eens zijn of dat we niet gemeen hebben. Prince is daar dus niet echt een uitzondering op.

Niet altijd datzelfde hoge niveau, maar dat heb je met ieder experimenteel album wel, en dit is nog altijd voortreffelijk. Lofticries en Odebear zijn echte hits. Fineshrine en Belispeak ook lekker goed, en de rest is gewoon ook heel erg goed.

Heel erg goed album van een groep die ik al kon waarderen. Ligt volledig in mijn straatje.