Dit werd me al eens aangeraden, wellicht door de soulkenners op deze site, en wanneer ik het meer over mijn R&B artiesten had die misschien een tikkeltje soul in hun werk verwerken, werd gezegd dat ik dit misschien beter kon behappen Misschien is er enig overlap tussen R&B en soul want ik merk niet altijd het verschil. Sowieso is R&B een genre waarvan ik niet kan benoemen wat het eigenlijk is, en dat geldt misschien voor soul of vocale jazz ook.

Dit vind ik een zwoel album, met misschien wat trip hop invloeden. Eigenlijk heeft het gewoon een heel chille gloed over zich heen, en houdt dat het hele album aan. Ja zoals met alles, zal ik het meer moeten beluisteren maar het zit wel goed. Ik heb er van genoten.

Geen album dat je vaak oplegt, maar wel fantastisch en goddelijk mooi. De eerste keren (jaren geleden) dat ik Sigur Ros luisterde had ik er niets mee, maar nu waardeer ik het een heel stuk meer. Wat me ook opvalt, iedere keer dat ik een album luister - het gebeurt niet veel - vind ik het mooier dan het vorige album dat ik geluisterd heb, ongeacht welk album het is. Dit is voor de vijfde keer dat ik een album van hen beluister. 3 keer het album uit 1999 en nu voor de tweede keer dit album. Het derde en achtste nummer zijn het mooiste van dit album. Misschien moet ik toch maar eens de tijd nemen om de film Heima (Film, 2007) eens te zien.

Ik lees alweer veel kritiek elders, goed dat men hier positief is, want ik ben dat zeurderig gedrag van elders eigenlijk wel grondig beu. Nu opgelegd dus. Misschien en goed mogelijk dat het om een groeier gaat, maar ik heb toch het gevoel dat dit mij wat minder ligt dan de voorgaande albums of het minder blijft kleven. Maar goed, de singles die eerder werden uitgebracht doen dat ondertussen al wat meer, dus misschien is het gewoon een kwestie van meer luisteren. Maar het zou me toch verbazen mocht ik het ooit hoger zetten dan gelijk welk ander album die ze eerder uitbrachten. Nuja, dat moet je eigenlijk ook niet verwachten.

Jarenlang uitgesteld, omdat ik altijd dacht dat dit veel minder zou worden dan Souvlaki, en ook dacht ik dat het zware slowcore ging zijn, wat me minder ligt, waar ik toch vaak voor de wat meer noisy shoegaze tracks ben.

Het is uiteindelijk toch iets totaal anders dan verwacht geworden, en het is onbegrijpelijk dat ik dit zo lang aan de kant heb laten liggen, want het eindverdict is volgens mij dat Pygmalion gewoon nog beter is dan Souvlaki (dat lang in mijn top 10 stond, en er nu net uitgevallen is). Maar ik wil het meer beluisteren om dit te kunnen bevestigen. Ik vind Pygmalion als album consistenter dan Souvlaki. Souvlaki is meer golvend met relatief (!) wat meer ups & downs, maar ook een stuk conventioneler, Pygmalion is absoluut een buitenaardse rit, een soort van etherische Sigur Ros. Het is een erg dromerig album, maar het heeft o zo ontzettend veel te bieden, en elk nummer op de interludes na palmt je compleet in.

Het was Crazy for You dat ik niet zo lang geleden voor het eerst beluisterde, en me volledig wegbloes, dus moest ik dit nu wel beluisteren, en ik ben blij dat het niet tegenvalt. Hun reunie album komt ook wel nog aan de beurt, en hun andere albums geef ik ook weer een paar spins, maar misschien nog belangrijker, ik denk dat post-rock me wel moet liggen, dus dat genre geef ik ook zeker een kans. Talk Talk, Sigur Ros en Godspeed You Black Emperor! komen ook zeker nog aan de beurt, en dat zal met dank aan dit album zijn.

Dit moeten wel meer mensen eens luisteren. Ik vind dat dit nauw aansluit of toch heel veel inspiratie opdoet uit de Britse muziekscene van dat moment (The Smiths, Talk Talk, Madchester scene, New Order, de shoegaze scene). Valt misschien nog het meest te vergelijken met Ride. Maar dit is een groep uit Argentinië dus het is gezongen in het Spaans. Ik vind het echter wel een sterk album, dromerig en naar het einde toe ook wat meer elektronischer maar toch nog toegankelijk genoeg, en mochten we de taal begrijpen dan zouden we wel de zang verstaan wat niet altijd bij shoegaze het geval is.

Ik weet niet waar het aan ligt, maar hier ben ik iets minder fan van. Ik heb het gevoel bij het luisteren van dit album dat dit eigenlijk een grote verandering is, zelfs tegenover Goo. Veel elementen vallen gewoon weg, nieuwe worden toegevoegd. Natuurlijk moet je als groep evolueren, maar daardoor heb ik het gevoel dat het typische Sonic Youth-geluid van de eerste 7 albums weg valt, en het rauwe ook wat wegvalt. Er is een drumstel toegevoegd dat ik niet herken van de vorige albums. De stem is veel meer op de voorgrond aanwezig. Het geheel of het gitaarwerk voelt een stuk trager aan, en de noise invloeden lijken kleiner.

Het voelt gewoon meer als traditionele alt-rock aan zoals de tien jaar erna nog heel veel zouden volgen. Sugar Kane, JC en Chapel Hill zijn nog goed, misschien Purr, Theresa en On The Strip ook, de rest vind ik niet echt memorabel. Ik vind het gewoon geen album waar ik bij kan wegdromen.

Misschien een ideaal album om voor de liefhebbers van 2000's alt-rock etc. aan te raden, maar voor mij heeft dit minder te bieden.

Goed begin met Only Yesterday en Deep Water, wat minder middenstuk, maar "Go Away" moet wel één van mijn favoriete tracks uit de jaren '80 zijn. Wat een nummer.

Erg mooi album, inderdaad zwaar ondergewaardeerd en een beetje de Kid A van Sufjan Stevens neem ik aan. Carrie & Lowell gisteren lag me dan nog eens totaal niet, maar dit is wel degelijk erg mooi. Jammer dat dit dan weer zo ondergewaardeerd wordt! Het is complexer, maar ook minder minimalistisch dan Carrie & Lowell. Erg dromerige zang dat met de goede productie een goed geheel vormt voor mij, wat psychedelischer en hypnotischer dan zijn laatste album. Ik moet het wel nog meer luisteren om echt een plaats te geven, en wellicht moet ik ook het eerdere werk nog eens luisteren van Sufjan Stevens om een beter beeld te krijgen van de evolutie die tot dit geleidt heeft, en misschien is zijn laatste ook wel nog meer een groeiplaat.

hrmnbstr je had dus gelijk. Wel grappig hoe één artiest zo kan varieren in stijl van album tot album. Ook al mag je dit dan niet waarderen, je kan moeilijk ontkennen dat het een hele kunst of gave is om zo van stijl te variëren van album tot album.

Sweet Trip is op dit moment mijn meest beluisterde artiest van 2021. Dan blijkt ook nog eens dat ze een nieuw album klaar hebben. Ik denk dat het inderdaad wat het beste van hun beide albums mixt, want album 2 (You'll never know why) vond ik toch heel anders dan album 1 (Velocity : design : comfort). Voor mij werkt het echter weer opnieuw, waar album 2 voorlopig nog niet helemaal wou klikken, al heb ik die nog niet genoeg spins gegeven. Velocity : design : comfort vind ik echter zo perfect dat die eigenlijk niet kan ontbreken in mijn top 10 albums. Hier heb je opnieuw die flow die aan dat album moet denken, maar het is toch net iets meer laid-back.

Het is inderdaad een soort van dromerig en psychedelisch glitchgaze album. Zeker een eerste grote kanshebber voor AOTY voor mij, waar dat vorig jaar how i'm feeling now van Charli XCX was. Maar ik ga het toch nog een heleboel spins moeten geven (idem voor het album You'll never know why). Onbegrijpelijk dat zij zo over het hoofd werden gezien 20 jaar geleden, al zijn ze echt wel gemaakt voor "the internet age", en die stond nog niet genoeg op punt toen.

Eindelijk de tijd genomen om het eens te beluisteren. En het is heel duidelijk dat na één luisterbeurt dat dit niet zomaar een album is, maar één van de meest unieke is die ik ooit gehoord heb. Op dat vlak heeft RYM overschot van gelijk dat dit zo gewaardeerd is, maar dan met uitstel. Maar het is zeker niet een album dat iedereen zal waarderen. Het is een soort van meer mechanische of experimentele M83 maar met de gelaagdheid die we ook terugzien in My Bloody Valentine. Maar tegelijkertijd zijn de glitchelementen ook heel sterk aanwezig, en daarmee moet het meer denken aan eigentijdse groepen en muziek dan aan muziek uit 2003. In dat opzicht wellicht te obscuur gebleven voor die tijd en zo onder die radar gebleven, maar nu opgevist terecht door het internet. Ik vermoed dat de dubbelsingle Sweet Trip - Walkers Beware! We Drive Into the Sun | Stab / Slow (2021) iets toegankelijker is, maar dit album lijkt me zelfs nog beter.

De singles zijn zeker allemaal apart te luisteren (itt wat hierboven wordt gezegd), maar de ervaring is volgens mij veel beter als je het hele album na elkaar luistert en je er je tijd voor vrijmaakt. Dat hoeft geen probleem te zijn, dat is bij veel albums zo. Het is zeker absoluut een unieke ervaring, en het is absoluut heel apart. Iets buitenaards. Iets dat niet van deze wereld is. En iets dat een tijdloos album is. Als er één album is dat men in 2100 nog luistert van pakweg twee decennia geleden, zal het dit album zijn. En als je denkt dat mechanische muziek niet dromerig kan zijn, dan zal dit album jouw ongelijk bewijzen.