Hier staat nog niets. Wel, ik vind dit weer een belachelijk onderschat album. Dat dit maar 8 stemmen heeft, begrijp ik echt absoluut niet. Het is moeilijk om George Clanton ergens in te categoriseren, wellicht meer inderdaad leunend naar pop of naar het elektronische toe, en wellicht zelfs nog iets meer de focus op het laatste. Maar er zijn veel genres die hierin verweven worden, en het zijn er teveel om op te noemen. In het begin is het altijd even wennen ook al is het ook al zeer goed, maar het tweede deel is werkelijk fantastisch. Clanton heb ik leren ontdekken omdat hij een liedje van yeule heeft geremixet, terwijl zij eigenlijk grappig genoeg minder bekend is dan Clanton. Ik vind dat Clanton eigenlijk het beste van het elektronische alsook dream pop, neo-psychedelia, shoegaze, synthpop kan combineren. Maar dit is misschien nog het meest van al chillwave van de hoogste plank.

Inderdaad toch (nog) iets beter dan in mijn herinnering. Zweeft ook wel tussen 4.5* en 5.0* heen, maar in tegenstelling tot vroeger vind ik dit nu wel iets beter dan Visions, maar ik geef toch net de voorkeur aan Halfaxa en Miss Anthropocene. Het blijft wel zonde van REALiTi natuurlijk. Artangels en Pin toch eens in mijn playlist gezet, want die zijn wel goed, maar de reden dat ik ze weinig had beluisterd vroeger is omdat ze niet op YouTube stonden (kan nu al anders zijn). Dat zijn twee songs waar ik het "verslavende" nog niet bij heb gehad, simpelweg omdat ik ze nog iets minder ken.

Alleen een beetje moeite met de echte switch tegenover haar vroegere albums die vooral donkerder waren. Miss Anthropocene keert in die zin ergens ook wel een beetje terug naar haar roots, hoewel ze veel nieuwe zaken incorporeert. Art Angels is meer het vrolijke poppy album van Grimes, maar met een zeer sterke consistente kwaliteit, maar ik geef de voorkeur aan het meer donkere en depressieve waar ik indertijd meer aan gehad heb. Ook heb ik het idee dat hier iets meer (relatief gezien) "downtempo" nummers bijzitten, in tegenstelling tot het soms hyperactieve van andere albums, hoewel die nummers hier ook tussenzitten (Kill V. Maim).

Heel erg mooi, erg indie en persoonlijk vind ik het net iets te rustig, al kan ze met haar hemelse stem weinig verkeerd doen. Weinig echte uitschieters en naar het einde toe toch minder leuke nummers. Ik vind ze tussen nummer 3 en 9 heel dicht bijeen liggen. Je kan het album wel een oneindig aantal keer beluisteren, want steeds ontdek je nieuwe inzichten, al komt dat ook doordat ik nog niet elk nummer van dit album goed ken. Uiteindelijk is dit een mooi opwarmertje voor haar magnus opem.

Haar singles gerangschikt van dit album na net te beluisteren:
1. Venus in Fleurs - 4.5*
2. Caladan - 4.5*
3. Zoal, Face Dancer - 4*
4. Sardaukar Levenbrech - 4*
5. Feyd Rautha Dark Heart - 4*
6. Grisis - 4*
7. Avi - 4*
8. Rosa - 4*
9. Gambang - 4*
10. Beast Infection - 4*
11. Shadout Mapes - 3.5*

Ik vind het moeilijk te begrijpen waarom dit niet meer gewaardeerd wordt. Wat we hier toch horen, is toch zo uniek, en nergens anders gedaan. En indien wel zo raad het me dan maar aan. Misschien komt het in de buurt van Björk - Vespertine (2001), en doet het met momenten ook denken aan de Cocteau Twins en Kate Bush. Maar ik denk niet dat ik ooit in mijn leven iets soortgelijks als dit zal horen, net zoals dat met Panda Bear - Person Pitch (2007) ook is. Grimes heeft ook altijd geclaimd dat die laatste haar leren muziek te maken heeft, omdat alles perfect viel en ze een eurekamoment kreeg na het horen van dat album. Daarvoor slaagde ze er nooit samenhang in haar muziek te creëren.

Bij dit muziek heb ik echt het idee dat je letterlijk in hogere sferen wordt gezongen. Als er één album is dat het dichtst komt bij wat de Hemel is, dan moet het dit wel doen, ook al is anderzijds de sfeer heel donker en melancholisch in dit album. Die tegenstrijdigheid is best wel merkwaardig. De manier hoe haar gezang perfect valt met het instrumentele zorgt voor een dubbel effect. Ik vind dat zang ook als instrument moet gebruikt worden. Natuurlijk voelt het met momenten ook heel etherisch aan. Ik denk ook dat er weinig albums zijn waar ethereal wave en elektronische muziek zo gecombineerd wordt als in Halfaxa. Maar tegelijkertijd is de tegenstrijdigheid dat Halfaxa in principe haar middeleeuws album is, waar bijvoorbeeld samples van kerkgeluiden gebruikt worden, en het met momenten ook doet denken aan koormuziek, hoewel het dat absoluut ook niet is. Maar de combinatie tussen die Middeleeuwse sferen en invloeden met de elektronische muziek, maakt dit album ook absoluut af. En dan heb je uiteindelijk zo een meesterwerk klaar, waar de kwaliteit van het album absoluut consistent is.

Mijn favoriet nummer aller tijden komt zeker en vast uit dit album, maar soms verander ik van mening over welk nummer dit precies gaat. Dream Fortress, Weregild, My Sister Says the Saddest Things en World ♡ Princess zijn mijn favoriete nummers. En het was een tijdje World ♡ Princess. Maar MSSTST heeft misschien wel het mooiste etherische gedeelte. Terwijl Dream Fortress zo iconisch is, en een echte cult op het internet heeft gegenereerd (zie maar de vele users die dreamfortress als gebruikersnaam hebben). En dan heb je Weregild wat gewoon zo een fenomenaal nummer is. Daarin hoor je ook precies hoe Grimes haar muziek maakt. "Say something to me, Voignamir", waarmee ze dus tijdens het maken van die muziek met haar kat bezig was, omdat haar kat Voignamir noemt. En wat ook opvalt is dat zelfs na 200 keer luisteren je nieuwe dingen ontdekt in de nummers die je voorheen niet ontdekt hebt (wat vergelijkbaar is met Radiohead bijvoorbeeld door de complexiteit). Verder vind ik nummers zoals Devon, Swan Song en Sagrad Прекрасный. Maar ik ben zelfs al een tijdje zot geweest van de interlude † River † of van Favriel. Zelfs de Outer / Intro / Flowers en Hallways zijn goed.

Ik heb het er altijd een beetje moeilijk mee gehad dat Visions en Art Angels zoveel meer gewaardeerd worden dan dit nooit ontdekte meesterwerk. Het kan toch niet zijn dat ik de enige ben die dit zo prachtig vind. Veel mensen weten niet wat ze missen. Art Angels heeft te veel popgehalte voor mij, al is een sterktepunt dat elk nummer weer ijzersterk is, en dat het niveau consistent hoog ligt, en dat is iets dat Grimes wel kenmerkt over haar gehele discografie. Naar het schijnt schrapt ze zelfs supermooie liedjes gewoon weg. Realiti is zo een nummer, en dat is één van haar grootste hits geworden (de demoversie). Maar veel andere nummers zijn op het internet te vinden, en die zijn goed. De 4am demoversie van het nieuwe album is bijvoorbeeld gelekt, en het was absoluut opnieuw prachtig (wel lekker actief), maar ik mag hopen dat we het nummer ooit in zijn volledige versie nog te horen zullen krijgen. Grimes is een artiest die je moeilijk kan vatten, maar voor mij wel één van de grootsten uit de 21ste eeuw. Het muzikaal talent dat zij heeft, is bijna ongekend. Wanneer ze meer in detail praat daarover, dan is het echt alsof je naar een alien luistert. Er zijn weinig mensen die op zo een manier met muziek bezig kunnen zijn en experimenteren als Grimes, en zij denkt tenminste ook out-of-the-box, en niet in hokjes van ik moet dit en dat doen. Ik vermoed dat echt veel puur improvisatie en creativiteit is, met daarnaast een goede productie en veel dat ze uiteindelijk zelf doet, zoals zelfs de artwork van haar albums.

Dit is ook een zeer goed album, wel iets elektronischer/anders dan haar twee vorige albums, en bepaalde sounds klinken wat minder of te conventioneel. Eight bijvoorbeeld vind ik niet goed, en is al een voorbode van bepaalde sounds dat we in Art Angels te horen zullen krijgen. Je voelt ook doorheen de albums Grimes evolueren als artieste. De weg die ze opgaat is nu wel niet bepaald de weg waarvan ik wil dat ze opgaat, maar tot nu toe blijft het erg goed. Ook op die andere manier. Ik moet zeggen dat ik verwacht had dat ik al meer beluisterd had van dat album, maar blijkbaar is dit niet het geval, terwijl de singles vaak wel erg goed blijken (alleen een pak meer popinvloeden hier dan in de vorige albums). Het is ook fijn om te zien dat er samenwerkingen zijn met Majical Cloudz (haar ex-vriend) en haar (half)-broer (Doldrums)

1. Genesis - 5.0*
2. Be a Body - 4.5*
3. Skin - 4.5*
4. Circumambient - 4.5*
5. Colour of Moonlight (Antiochus) - 4.0*
6. Nightmusic - 4.0*
7. Vowels = Space and Time - 4.0*
8. Oblivion - 4.0*
9. Infinite Love Without Fulfillment - 4.0*
10. Visiting Statue - 4.0*
11. Know the Way - 4.0*
11. Symphonia IX (My Wait Is U) - 3.5*
13. Eight - 1.0*

Al moet ik Colour of Moonlight en Vowels = Space and Time nog meer beluisteren om beter te kunnen plaatsen.

Tweede keer beluisterd, gelukkig was blijkbaar mijn "oorpijn" van de vorige keer op het moment zelf. Ik denk ook dat ik toen heel veel albums had beluisterd of muziek had beluisterd op korte tijd + met onhandige oortjes, terwijl ik nu een betere koptelefoon gebruik. Het probleem is onlangs wel eens teruggekeerd bij een paar liedjes van Aphex Twin, en de volumeknop iets zachter zetten, helpt dan wel. Ik denk ook dat het optreedt bij overbelasting.

Als ik mijn last.fm van toen - 29 maart bekijk (en ook 28 maart), kan ik goed geloven waarom dat zo was. Het was het laatste album van de dag, diep in de nacht, maar ook nadat ik een bijna hele dag naar onder andere het oeuvre van Crystal Castles had beluisterd , en ik herinner me inderdaad dat toen het volumeknop veel te hoog stond, want na het derde album van CC had ik oorsuizingen (hoewel ik dat niet zo vaak heb - gelukkig), en ik denk wel dat ik in die periode effectief wat last had van oorpijn, deels omdat mijn oortjes nogal vervelend deden bij overbelasting. Het zit gewoon niet comfortabel in de oren bij veelgebruik, net zoals een mondmasker ook aan de oren begint te snijden in je vel als je het constant draagt. Hetzelfde principe als doorligwonden dus.

Goed, ik merk wel - ik vind het prachtige muziek - maar het is muziek op het randje omdat het echt trilt door de frequenties die de muziek aanneemt, en dus bij een te hoog volume of overbelasting omdat ik voortdurend muziek luister er wel last van heb. Maar dat maakt het niet minder mooi. Ik vind het echt prachtige muziek, maar ik kan mijn volume wel niet op 100% zetten hier. Muziek op zich ligt me wel enorm, zo een prachtige stem en heel mooi instrumenteel. Alien Observer is wellicht één van de beste nummers ooit gemaakt.