Het siert Ice Cube dat hij anno 2008 nog steeds zijn eigen ding probeert te doen. Of, zoals hij het zelf samenvat op opener I Got My Locs On: “Been ballin since the word ballin’ played out.” Bam, dat staat. En er is niemand die het kan ontkennen.

Want Ice Cube behoort al twee decennia tot de top van de hiphopscene. Met snoeiharde straatraps en doeltreffende teksten was hij een van de steunpilaren van het baanbrekende N.W.A. en zijn eerste twee soloalbums (AmeriKKKa’s Most Wanted en Death Certificate) waren smullen geblazen. Maar wil je als artiest twintig jaar later nog succes hebben, dan moet je niet blijven hangen in je verleden, maar met iets nieuws voor de dag komen. Dat weet Ice Cube als geen ander.

Eerder probeerde hij dit met het tweeluik War & Peace (gereleased in 1998 en 2000), maar deze aanpak wierp weinig vruchten af. Een pauze van zes jaar volgde, en de acteur leek de muzikant te hebben verslagen. Terwijl Ice Cube in steeds meer, overwegend op de familie gerichte, films speelde, kwam hij in 2006 redelijk uit het niets weer terug. De comeback die Laugh Now, Cry Later heette, werd met open armen ontvangen. Dat is opvallend te noemen, want productioneel overtrof het album veel tijdgenoten niet of nauwelijks, rappend bleek Cube een deel van zijn agressie te hebben ingeleverd en de zo veel geprezen inhoud viel ook tegen: te pretentieus om voor onzinnige gangsterrap door te gaan, te simpel en oppervlakkig om als serieus te beschouwen. Maar het album werd een succes, wat verkoopcijfers en kritiek betreft. Niet zo gek dus dat Cube dit keer wat korter de tijd heeft genomen voor een nieuwe plaat: Raw Footage.

Cube heeft zelf gezegd dat dit album meer over politiek gaat dan haar voorganger, maar dat valt, helaas, reuze mee, zo wordt wel duidelijk op de eerder genoemde openingstrack I Got My Locs On. Hier wordt het welbekende en overgebruikte dirty south-geluid nagebootst door middel van prominente drums en een dikke baspartij. Vervelend om te zien dat een rapper van het kaliber van Cube zich hiertoe moet verlagen. Het nummer heeft verder tekstueel niks omhanden en gaat vooral over de ruigheid van de mannen in kwestie. Meervoud, want Young Jeezy, een commerciële rapper bij uitstek, komt langs om een ongeïnspireerd en overbodig gastcoupletje met inhoudelijk niets nieuws onder de zon te droppen. Alle middelen worden gebruikt om Jeezy’s aankomende The Recession, gepland voor begin september, te promoten.

De toon is met dit nummer gezet, en dat is geen goed teken. Naast het schrijnende gebrek aan kwaliteit en inspiratie dat hier naar voren komt, is het allesbehalve het begin van een politiek getint album. De inhoudelijke ernst en serieuze zaken blijven op Raw Footage eigenlijk de hele tijd de ondertoon voeren. Het is simpele en vaak wel lekker in het gehoor liggende, maar helaas vooral zielloze hiphop die het meest voorkomt op het album.

Dat betekent niet dat er geen serieuze momenten zijn. Het al in januari op clip verschenen Gangster Rap Made Me Do It heeft de ernstige boodschap dat gangsterrap niet de schuld van alles moet krijgen – de problemen waar in gangsterrapnummers over verteld wordt, waren er namelijk al ruimschoots voordat het genre er was. In de outro van het nummer zegt Cube ook nog achteloos dat rappers die niet dit type hiphop maken niet moeten oordelen over gangsterrap, omdat ze negen van de tien keer niet weten waar ze het over hebben.

Het serieuze en daarmee zwaardere gedeelte lijkt aangebroken. Niets is echter minder waar. De opvolger Hood Mentality is weliswaar nog ernstig van inslag, met haar, overigens wat saaie, vertelling over de gevangenis die de hood kan zijn (“If you don’t wanna shake that hood mentality, how the fuck we supposed to change our reality”). Cold Places en Jack N The Box zijn echter inhoudelijk flinterdun, en bieden op een paar aardige lines na (“The game don’t change, just the players//The rhymes don’t change, just the motherfucking rhymesayers” - Cold Places) niets noemenswaardigs. Bovendien hebben deze nummers instrumentaal hetzelfde manco als we eerder al tegenkwamen: een typische dirty south-productie die geen enkel noemenswaardig element bevat en alleen maar voelt als de zoveelste in haar soort.

Met dit type beats kabbelt Raw Footage wat voort, schommelend tussen pogingen tot een boodschap en meer brag-n-boast-muziek, zonder ergens echt te overtuigen. Ice Cube gooit er niet met de pet naar, maar mist de souplesse van weleer. Hij klinkt minder boos, minder gretig en minder serieus dan in zijn hoogtijdagen. Ook bij gangsterrappers eist de leeftijd op den duur haar tol.

Raw Footage bevat gelukkig wel genoeg kleine lichtpuntjes (zoals het opgewonden Thank God) om de rit uit ze zitten, maar het gaat allemaal niet van harte. Een onvervalste west coast-banger met W.C. en The Game (Get Use To It) en het inspiratieloos gebruik van een overbekende sample in de hiphopwereld (Stand Tall) zijn illustratief en maken het overduidelijk: het achtste album van Ice Cube biedt niet alleen helemaal niks dat zijn andere werk niet heeft, maar wordt zelfs een her en der een pijnlijk gebeuren.

Voor wie maakt Ice Cube eigenlijk nog muziek? Wat politieke hiphop betreft zijn er vandaag de dag genoeg rappers die interessanter en in dat opzicht beter zijn dan Cube, neem een Immortal Technique, en het brag-n-boast-aanbod is tegenwoordig groter dan ooit, dus daar hebben we Ice Cube ook niet voor nodig.

Concluderend kunnen we rustig zeggen dat Ice Cube verandert, net zoals hiphop dat doet. Helaas is de verandering van Cube meer een aanpassing, want hij volgt met Raw Footage precies de regels van de huidige commerciële hiphop. Daar zal hij ongetwijfeld goed mee scoren en mensen mee bereiken, maar fans van de oude Ice Cube zullen door deze aanpak hun interesse ongetwijfeld verliezen. De eerste fan is bij deze in ieder geval al definitief afgehaakt.

Bron: Hiphopleeft