Het was de laatste tijd Lil Wayne voor en Lil Wayne na. Afgelopen jaar was de man zonder ook maar een officieel album uit te brengen niet weg te denken uit het hiphopnieuws en Tha Carter III is een van de meest besproken hiphopreleases van 2008. Waarom eigenlijk? Hoe had Wayne zich na Tha Carter II plotseling zo onder de aandacht van zoveel hiphopliefhebbers gebracht, die stuk voor stuk met hem wegliepen? Toch niet alleen omdat hij zichzelf, trots als ‘ie is, omdoopte tot “the best rapper alive”? En toch ook niet omdat hij zoenend werd gefotografeerd met zijn mentor Birdman, iets wat hem uiteindelijk meer positieve dan negatieve publiciteit bezorgde? Nee, zijn unieke swagger en sterke teksten werden meestal geprezen. Waarom dit precies zo was, is me lange tijd ontgaan. Sterker nog, na het luisteren van Tha Carter III snap ik er nog steeds maar weinig van.

Wayne heeft inderdaad een unieke manier van rappen, daar kan je niet omheen. Maar uniek betekent niet hetzelfde als goed. De meeste woorden komen overdreven uit zijn mond: leuk voor even, maar niet voor te lang. En daar komt meteen het eerste probleem om de hoek kijken: Tha Carter III is met haar kleine tachtig minuten minstens een kwartier te lang.

Zo’n lange speelduur is een oude Cash Money-kwaal; gelukkig lijkt Wayne verder geen last te hebben van de typische gebreken van het zuidelijke label. De producties zijn namelijk gevarieerd genoeg, de gasten zijn gek genoeg niet verbonden met het label (opvallend is ook de afwezigheid van Birdman, op wiens laatste album Wayne nog zeven keer langskwam) en zelfs de thematiek is niet eenzijdig.

Dat laatste is het meest opvallend. Normaliter zijn de onderwerpen van Wayne en Cash Money toch nogal simpel en rechtlijnig: geld, dames en getrommel op de eigen borst. Maar op Tha Carter III gaat het soms over compleet andere zaken dan deze.

Het begin van de plaat klinkt echter als vanouds. Op een sterke Just Blaze-productie legt Wayne bij Mr. Carter overtuigend uit waarom hij zo’n grote rapper is: “I got summer hatin’ on me, cause I’m hotter than the sun//Got Spring hatin’ on me, cause I ain't never sprung//Winter hatin’ on me, cause I’m colder than y’all//And I will never, I will never, I will never fall//I’m being hated by the season//So fuck y’all hatin for no reason.” Deze boodschap krijgt extra kracht als Jay-Z – toch niet de kleinste jongen – bijna achteloos een sterke gastbijdrage levert. De toon is gezet, maar gelukkig blijft Wayne niet hangen in dit sfeertje van zelfverheerlijking.

Neem bijvoorbeeld het leuke Dr. Carter. Hier moet Wayne onkundige en onzelfverzekerde rappers uit hun dal halen, een rol die hem op het lijf geschreven lijkt: hoewel de eerste patiënten hem nog ontglippen, weet hij uiteindelijk iemand met adviezen weer op de goede weg te krijgen. Op Playin’ With Fire, een van de betere tracks van het album, gaat het weliswaar niet concreet ergens over (behalve Weezy’s eigen kwaliteiten), maar is het vanwege de angstige klank in Wayne’s stem, die klinkt alsof hij bang is van zijn eigen kwaliteiten, zeker de moeite waard.

Verder zijn er nog sporadisch serieuze of afwijkende nummers, zoals Tie My Hands, waar het gaat over orkaan Katrina en haar nasleep. Helaas weet Wayne weinig aan het al bestaande beeld van deze natuurramp en haar gevolgen toe te voegen. Wel is het leuk hem eens op zo’n persoonlijke manier, Wayne is namelijk een kind van New Orleans, te horen.

Serieuze en aardige momenten zijn er dus zeker op Tha Carter III. Maar helaas lijken er met elk gelukt nummer twee missers gepaard te gaan, want er is een forse dosis rotte appels te vinden op het album. Waarom durft Wayne bijvoorbeeld niet meer dan een paar conceptuele nummers op zijn plaat te zetten, want nu blijft dit aantal op één hand te tellen? En waarom is T-Pain tegenwoordig op elk commercieel rapalbum te horen? Waarom houdt Kanye West zich nu vooral bezig met het matig imiteren van zijn oude werk? En waarom mag het non-talent David Banner in hemelsnaam een track produceren (La La), die dan ook vrij ruim de slechtste van het album is geworden?

Dat zijn toch relevante minpunten. De vraag blijft staan: waarom is Wayne nou zo’n grote ster? Het mag dan wel zo zijn dat hij her en der het onderste uit de kan haalt op Tha Carter III, en er mogen nog zo veel verschillende stijlen langskomen op het album – uiteindelijk is er meer op Tha Carter III aan te merken dan er aan te prijzen valt. Veel zal de kritiek Wayne echter niet doen, want terwijl hij met het zoetgevooisde Lollipop de wereld verovert, pleziert hij tegelijkertijd liefhebbers van de bekendste rappers van het moment en houdt hij de meeste liefhebbers van serieuze rap ook te vriend. Misschien is dat wel wat Wayne tot zo’n grote ster maakt.

Bron: Hiphopleeft