n behoorlijke stilte hebben M.O. & Brakko zo’n twee maanden geleden hun debuutalbum Catharsis gereleasd. Een album waar sporadisch aandacht aan werd geschonken, maar dat toch op weinig bijval kon rekenen. Misschien was dat de reden dat het duo haar album, voor een klein beetje extra publiciteit, alsnog opstuurde. En dat is helemaal niet zo’n gekke gedachte, want Catharsis heeft een verfrissend geluid binnen de Nederlandse hiphopscène.

M.O. & Brakko maken namelijk typisch rauwe hiphop. Geen franjes, maar gewoon een sfeervolle beat en recht voor zijn raap-raps. De teksten schommelen tussen allerlei onderwerpen; de ene keer gaat het over de dagindeling van beide heren (Pluk de Dag), de andere keer weer ouderwets over hun eigen rapkwaliteiten (Verse Shit!!!), en zo kan men nog wel even doorgaan. Van alles en nog wat en eigenlijk niks opvallends. Dat is niet erg, want deze tekstuele eenvoud is de voornaamste troef van Catharsis. Zowel M.O. als Brakko weet met een opvallend, buitenlands en toch volledig verstaanbaar stemgeluid de lyrics de nodige stijl mee te geven en er wordt nergens gepretendeerd dat de raps meer inhoud hebben dan in werkelijkheid het geval is.

De producties op Catharsis, voornamelijk van de hand van Spliff-A-Tack, zijn ook niet al te ingewikkeld, maar wel krachtig. Harde drums vieren hoogtij, terwijl een donkere sfeer wordt geschept door de minieme verdere begeleiding. Het zijn typische boombapbeats – niet voor niets heet de clip van Catharsis dan ook Op de Boom Bap.

M.O. & Brakko lijken zich gerealiseerd te hebben dat de ongecompliceerde no nonsense-houding van het duo toch net te weinig is om een geheel album te boeien. Daarom is er hier en daar gepoogd de muziek toch nog net een klein beetje extra inhoud mee te geven. Staat en de Straat is een vermakelijk rollenspel, waar de titel de lading goed dekt. Jammer is dat ze het plotseling ook ineens over serieuze zaken als het milieu hebben. Dat hebben M.O. & Brakko eigenlijk niet nodig, want verder levert het duo op Catharsis gewoon een fijne drie kwartier hiphop af. Het is geen groots spektakel, er valt best vaak wat op aan te merken - ‘uzi’ laten rijmen op ‘jaloezie’ getuigt immers niet van poëtisch natuurtalent - maar Catharsis klinkt als geheel wel effectief en ligt lekker in het gehoor. En dat is ook wat waard.

Bron: Hiphopleeft

Madlib is iemand die houdt van wat hij doet. Waar veel hiphopproducers zelf op de voorgrond treden en ervan houden op de bühne te staan, voelt Madlib zich het meest comfortabel in zijn eigen kelder, met een doos vol stoffige jazzplaten aan zijn linker- en een inspirerende zak wiet aan zijn rechterzij. Dat is alles wat Madlib nodig heeft om tot in de late uurtjes vernieuwende beats te brouwen.

Madlib schotelt ons dan ook aan de lopende band muziek voor. Dit jaar resulteerde dat in Sujinho, een jazzy samenwerking met Ivan Conti onder de noemer Jackson Conti, een digitaal verschenen Beat Konducta-album (dat eind deze maand ook in de winkels komt te liggen), en twee geslaagde remix-albums: Perseverance (Remix) en Madvillainy 2: The Madlib R.... Nu is er ook de verzamelaar WLIB AM: King of the Wigflip, een onderdeel van de producersserie van het label BBE. Hoewel het album nergens een echt laag niveau haalt, geeft het helaas wel aan dat ook Maldib - ondanks al het geniale werk dat hij heeft voortgebracht – geen koning Midas is en dat niet alles dat zijn kelder verlaat goud waard is.

Daarvoor klinkt WLIB AM: King of the Wigflip instrumentaal namelijk te gewoontjes en zijn de gastrappers globaal gezien te neutraal. Alleen Guilty Simpson valt in positieve zin op en drukt, ook omdat hij het album mag openen en afsluiten, een prominente stempel op het geheel. Tussen deze twee raps komen er genoeg leuke fragmentjes en ideeën langs, maar helaas evenzoveel slechte.

Dieptepunten van de overdosis gastrappers, grotendeels afkomstig uit de Stones Throw-stal, zijn Defari en Murs. Beide MC’s hebben werkelijk niets te vertellen: de eerste doopt zichzelf op Gamble on ya Boy om tot ‘best from the west’ zonder ook maar ergens aanspraak te maken op die titel, de tweede besteedt op Ratrace voornamelijk aandacht aan zijn superieure verhouding tot vrouwen, en natuurlijk enkele daarbij horende seksstandjes. Opvallend aan deze nummers is niet alleen het bedroevende niveau van de raps, maar ook de belabberde producties. Voor Gamble on ya Boy heeft Madlib het nog bescheiden gehouden, de blazerspartij die daar te horen is klinkt alleen wat sleets, maar bij Ratrace lijkt hij zich geïnspireerd te hebben op de o zo populaire dirty south, getuige de kletterende drums en prominente synthesizers.

Het kan nog erger, blijkt op de track van Frank N Dank, Drinks Up!. Op een minimalistische productie die wat doet denken aan The Neptunes vertellen deze matige MC’s saaie verhalen over stoerheid, feesten en ga het standaardrijtje maar af. Een illustratief citaat: “I can throw a poolparty, just like Nelly//I got the signorita’s and the creditcard all ready.”

Gelukkig is het niet allemaal kommer en kwel op WLIB AM: King of the Wigflip. Zoals gezegd zorgt Guilty Simpson voor twee uitstekende tracks - vooral afsluiter Go! mag er zijn - en ook de instrumentale nummers van The Beat Konducta himself zijn oerdegelijk. Prince Po, die samen met Pharoahe Monch ooit het legendarische Organized Konfusion vormde, is al jaren op zijn retour maar kan nog steeds een strak gastcouplet verzorgen; en ook Oh No bewijst zijn broer een dienst door hem op enkele nummers te ondersteunen, waaronder uitblinker I Want It Back.

Zo schommelt heel WLIB AM: King of the Wigflip tussen aardige momenten met verfrissende ideeën en tweederangs partytracks. Al met al zorgt dat niet voor een onvoldoende, maar het is wel teleurstellend - zeker voor Madlib-begrippen. Het lijkt erop dat de geniale beatbakker in al zijn productiviteit de kwaliteit wat uit het oog begint te verliezen, dat is het voornaamste dat deze compilatie ons leert. Overigens is het ook opvallend dat hoe slechter de gastrappers zijn, hoe slechter Madlibs beat is. Dat levert zoals gezegd enkele diepe dalen op, maar biedt tegelijkertijd hoop voor de toekomst: hopelijk bewaart Madlib zijn beste beats voor rappers als MF DOOM. Dan kunnen we deze verzamelaar gerust snel laten voor wat het is en vol goede moed naar de toekomst uitkijken.

Bron: Hiphopleeft

Manu is een man met een verhaal. Eigenlijk met meerdere verhalen. Dat zorgt ervoor dat De Vloek Op De Overvloed een album is dat misschien niet meteen bevalt: de eerste keren kan het album werken als een lawine van verhalen, want Manu schenkt op zijn album niet alleen aandacht aan zijn ideeën en gedachtes over de huidige maatschappij, maar vertelt ook persoonlijke verhalen. Dat zorgt ervoor dat zijn solodebuut een inhoudelijk rijk en fascinerend album is geworden.

Alhoewel Manu in tegenstelling tot zijn collega’s Appa en Salah Edin minder een mening probeert te geven, is het toch wel duidelijk wat de Nederlandse rapper van de huidige staat van Nederland en Europa vindt: niet veel positiefs. Het voordeel van deze relatief rustige aanpak is dat Manu zich onderscheidt van de eerder genoemde rappers, die toch veel moord en brand riepen, terwijl ze weinig oplossingen in petto hadden. Het nadeel is dat het vaak niet strookt met Manu’s agressieve manier van rappen; want op deze manier treedt hij vaak meer op de voorgrond dan de inhoud goeddoet.

Hiermee zijn meteen twee belangrijke, zo niet de belangrijkste, punten van Manu’s solodebuut De Vloek Op De Overvloed aangekaart; zijn felle manier van rappen en verder serieuze en veelal beschrijvende teksten. Op opener Dagelijks zet Manu zijn gedachtes uit over slavernij; wat doet het ertoe dat deze lang geleden plaatsvond, onze huidige maatschappij is er immers op gebouwd. Ongeacht of je het met Manu eens bent, is het boeiend luistermateriaal: Manu laat merken over de zaken nagedacht te hebben en dwingt de luisteraar zo hetzelfde te doen. Van slavernij gaat het album over op de titeltrack, waarin Manu de aandacht vestigt op de alom aanwezige overvloed om ons, Europeanen, heen. De track die hierop volgt, Kleurenblind, gaat vervolgens wéér over iets compleet anders. Hier rapt Manu onder meer: “De viering van slavernij, elke vijf december//En als je dat niet volgt, vraag het dan maar aan Zwarte Piet//Geïnstitutionaliseerde leugens en vicieuze cirkels liegen we, tot we zwart zien//Maar zwart kijken als we onszelf roemen om onze rijkdom, vergaard over de ruggen van zoveel zwarte lijken.” En even later, concluderend: “De zwarte bladzijde uit de geschiedenis is.. wit.” Verdere uitleg overbodig.

Op deze manier wisselt Manu veel thema’s in een hoog tempo af. Eigenlijk mag wel gesteld worden dat elk nummer een ander onderwerp heeft. Toch is De Vloek Op De Overvloed geen verzameling losse tracks geworden, want de producties zorgen ervoor dat er wel degelijk lijn is in de plaat. Organische, warme en rijke klanken vieren hoogtij, terwijl het geluid soms, zoals op de single Minister President, bombastisch wordt. Dat laatste sluit goed aan op de raps van Manu, die ook telkens fel en vol agressie klinken. Maar, in tegenstelling tot het instrumentale gedeelte, weet Manu geen gelaagdheid of variatie in zijn vocalen aan te brengen. Qua intonatie klinkt de man eigenlijk op elke track hetzelfde: gretig en rechtdoorzee. Op zich geen probleem, maar aangezien hij geen echt bijzondere flow of stem heeft, op den duur wat saai.

Ook strookt deze aanpak, zoals al eerder gezegd, niet helemaal met zijn teksten. Terwijl hij juist voor ogen heeft de luisteraar niet zijn mening op te dringen, maar een beschrijving te geven van wat hij ziet, lijkt hij al rappend het omgekeerde te willen doen. Dit zorgt ervoor dat beschrijvende inhoud een haast normatief karakter krijgt. Echt veel deert het gelukkig niet.

Erger zijn de meeste gasten op de track Handelswaar, waar mensenhandel wel heel simplistisch wordt voorgesteld. Als de nadruk echter niet op de lyrics maar op de raps komt te liggen, wordt het helemaal erg – want rappend zijn de meeste gasten van een bedroevend niveau. Vooral de bijdrage van Nul7Negen aan deze track is bijzonder slecht; met overdreven gearticuleerde regels die een klein kind geschreven kon hebben (“ik heb geen fatsoen, ik doe dit puur voor de poen//plus, ik weet ook niet wat ik anders moet doen”) wordt dit een nummer om snel te vergeten.

Gelukkig zijn niet alle gasten van dit niveau. Wat heet, Manu’s labelbaas Blaxtar en diens broer Typhoon (“ken je een man, die zoveel heeft gestreden, dat als je vraagt waarvoor hij streed de reden is vergeten?”) maken van Huis Van Het Zwaard een mooie, gevoelige track. Ook de momenten waarop Manu zelf een wat rustige toon aanslaat, hebben een meerwaarde voor het geheel. Op Broeders In De Strijd verhaalt hij openhartig op een (helaas wel erg bekend) pianomelodietje over de ziekte van zijn broer, terwijl hij op Jij (samen met broer Neo en Foday), waarvan de instrumentatie is geleend van Gustavo Santaolalla’s soundtrack Babel, op dezelfde gevoelige voet verder gaat.

Dit zijn welkome rustmomenten tussen een verder druk, of beter gezegd, aanwezig album. Manu vertelt veel en stipt in zijn teksten vaak interessante zaken aan. De bovenstaande voorbeelden zijn slechts een kleine greep uit de thematiek van De Vloek Op De Overvloed, want in vrijwel elk nummer wordt weer een nieuw onderwerp aangesneden. En toch klinkt het als een geheel. Dat maakt dat Manu zou kunnen worden beschouwd als de vaderlandse Immortal Technique: origineel, intelligent en fel. Dat is een groot compliment, maar helaas is Manu wel de in elk opzicht mindere variant van Immortal Technique: zijn verhalen zijn minder beklijvend, zijn beats een fractie minder overrompelend en zijn inhoud net wat minder shockerend. Waar Revolutionary Vol 2. de boeken in is gegaan als een klassieker, zal De Vloek Op De Overvloed dat dan ook niet doen.

Bron: Hiphopleeft