Twee jaar na The Inspiration en drie jaar na Let’s Get It: Thug Motivation 101 is het tijd voor een nieuw wapenfeit van Young Jeezy, getiteld The Recession. Het is gek dat de rapper uit Zuid-Carolina zo lang heeft gewacht met dit derde album, aangezien er tegenwoordig een overschot is aan dergelijke dirty south- rappers, met vaak een relatief korte houdbaarheidsdatum.

Dat overschot van MC’s uit het zuiden van de Verenigde Staten is niet alleen maar een teken van veel concurrentie voor Jeezy, het geeft tevens aan dat de dirty south enorm in trek is. Het zou dus erg gek zijn als Jeezy op The Recession plotseling afweek van zijn populaire succesformule, wat dan ook geen seconde gebeurt.

Het resultaat is een tot in de details voorspelbare sound. Onder meer DJ Toomp, Drumma Boy en natuurlijk J.U.S.T.I.C.E. League leveren producties, die samen gerust beschreven kunnen worden als een verzameling moddervette bassen, kletterende drums en dikke synthesizers. Dat levert een muzikaal gezien nogal voorspelbaar en eentonig album op, wat overigens niet meteen betekent dat The Recession saai klinkt. Het album is ondanks de aanwezige eenvoud muzikaal gezien vaak de moeite waard, zoals duidelijk wordt op een nummer als By The Way. Hier leunt Young Jeezy op niets meer dan een simpele drum en keiharde blazers - en toch heeft de track iets speciaals, juist door die rechtlijnige kracht die ervan uitgaat. De beats knallen op The Recession vaak zo overtuigend de speakers uit, dat ze luisteraar haast automatisch in beweging brengen.

Inhoudelijk is dit derde album van Jeezy ook oersimpel, maar helaas heeft dat geen voordeel. Het schijnt dat de man geen enkele tekst heeft uitgeschreven, en dat terwijl hij op zijn eerste werken al bewees bedroevende lyrics te hebben als hij dat wél deed. Het lijkt dus eerder een excuus om het gebrek aan inhoudelijk vermogen te camoufleren onder het mom freestyle, dan op een daadwerkelijke kwaliteit van Jeezy. Welkomstlied Welcome Back is illustratief voor de tekstuele armoede waarin we op The Recession ruim vijfenzeventig minuten worden ondergedompeld: “Guess what, I don’t give a fuck//None of these niggers as real as me, pick them out and line ‘em up//Fuck your man, he ain’t shit//What you say? Suck a dick.”

Tekstueel blijf het eigenlijk immer op het niveau van bovenstaande regels en ook productioneel is The Recession nogal constant. Een eenzijdig album dus, dat bovendien veel te lang is voor het type rapper dat Young Jeezy is. Het pluspunt van zijn rapstijl is dat hij minder gelikt klinkt dan veel van zijn dirty south-collega’s, wat rauwer, het minpunt is dat hij eigenlijk zelf al aangeeft waarom mensen met zijn stemgeluid normaliter niet doorbeken in de hiphopwereld: het klinkt vaak rauw, maar nauwelijks doorleefd en daarmee zelden overtuigend.

Het album past eigenlijk volledig in het bovenstaande plaatje: een matige rapper die telkens hetzelfde rapt over beats die het moeten hebben van hun overtuigingskracht. Wie bij het lezen van de titel The Recession hoopt op een album dat de huidige gang van zaken in de Amerikaanse economie weergeeft, komt dus meer dan bedrogen uit. De teksten, die veelal in het teken staan van hoe tof Young Jeezy eigenlijk is, hadden zo door een tienjarige met een lichte vorm van geheugenverlies geschreven kunnen worden – zoveel lijkt het allemaal op elkaar. Door de beukende producties is The Recession echter geen straf geworden, maar het moge duidelijk zijn dat Young Jeezy niks van onderstaande beoordeling zelf heeft afgedwongen – daarvoor kan de man simpelweg veel te slecht rappen. Dat blijkt eens te meer als Nas de show haast achteloos steelt op hoogtepunt My President.

Bron: Hiphopleeft

Heb deze plaat ooit gerecenseerd (voor viping.nl). Weinig animo natuurlijk voor, waarom ik deze plaat heb gerecenseerd is me nu ook een raadsel. Niettemin post ik hier de gehele recensie:

Thursday 08 February 2007

Young Noble is verre van bekend in de rapscène, terwijl hij toch nauw betrokken was bij de opkomst van een van de grootste rapsterren aller tijden: 2pac Shakur. Samen met zijn Outlawz-crew heeft Young Noble het al herhaaldelijk geprobeerd, maar tevergeefs. Nu probeert Noble het geheel in zijn eentje, terwijl de inmiddels al langdurig dode 2pac toch nog duidelijk zijn sporen nalaat op deze degelijke plaat, die nergens echt speciaal wordt.

Artiest: Young Noble
Titel: Noble Justice
Releasedatum: 28-05-2002
Genre: Hiphop
Producers: EDI, LT Hutton en anderen.
Label: Outlawz

Nadat zijn imposante carrière abrupt werd beëindigd door een liquidatie in 1996, is 2pac een icoon in de rapscène geworden en wordt hij wereldwijd vaak als de grootste rapper aller tijden gezien. Voor een rapper die zo’n legendarische status heeft, is het gek dat zijn eigen groep, The Outlawz, totaal niet heeft kunnen meeliften op zijn succes. Waarschijnlijk kwam dat ook omdat er geen enkel album van de groep terwijl 2pac nog leefde is verschenen. 2pac’s dood was voor Kadafi, Napoleon, Big Syke, E.D.I., Kastro, Fatal en Young Noble (dit zijn alle oorspronkelijke leden van The Outlawz) zakelijk een enorme domper, die nooit verwerkt is. 2pac wilde Death Row namelijk verlaten en zijn eigen label, Makaveli Records, oprichten en The Outlawz zouden dan eindelijk in de schijnwerpers komen te staan. Hier is het nooit van gekomen. De groep heeft het nog wel geprobeerd met haar eigen label, Outlaw Recordz, dat nooit echt van de grond kwam. De soloalbums van de groep leunden iets teveel op wijlen 2pac en het commerciële succes bleef ook uit. Zelfs het album dat de groep samen met 2pac (weliswaar drie jaar na zijn dood) uitbracht, Still I Rise, bracht weinig succes en kon weinig verschil maken met de andere postuum albums van 2pac. Toch houden The Outlawz, de groep die steeds verder krimpt en ten tijde van Noble Justice slechts vier leden telde, vol en na enkele albums van de groep konden soloalbums van alle leden niet uitblijven.

Kort na Bloodbrothers van Kastro & E.D.I. mocht Young Noble het helemaal in zijn eentje proberen. Een bekende naam is het niet in de rapscène, maar toch kennen meer mensen hem dan ze denken. Zo was hij te horen op vier nummers op 2pac’s eerste album na zijn dood, Makaveli The Don Killuminati: The 7 Day Theory, waaronder het zeer bekende Hail Mary.

Voor rappersbegrippen presteerde Young Noble weergaloos op school, helaas is dat nauwelijks terug te horen in zijn teksten. Young Noble valt op Noble Justice eigenlijk alleen maar terug in de gebruikelijke opscheppraatjes, en in de meeste nummers laat hij ook merken hoe dichtbij hij bij 2pac stond, en natuurlijk dat deze in vrede mag rusten. 2pac was zelf ook niet altijd verantwoordelijk voor sprankelende teksten, maar hij had een fantastische flow en een sterrenensemble van producers en gastartiesten. Daarover beschikt Noble niet, maar zijn rauwe vocalen zijn wel bewonderenswaardig en ook productioneel bevat Noble Justice aardige momenten.

Het album trapt af met Respect Ourz, met een fraaie oosterse instrumentatie van de onbekende LT Hutton. Uit de titel blijkt al dat Young Noble verbaal weinig potten breekt en simpelweg zijn imago op peil probeert te houden. Erg verfrissend oogt het dus niet, maar vermakelijk is het wel, zeker doordat Noble’s zware stem de moeite waard is en vrij apart is. Op heel Noble Justice blijft het kwaliteit ongeveer in de buurt van deze opener. Young Noble gaat nauwelijks buiten het boekje en experimenteert weinig, waardoor de plaat nergens toppers of inzinkingen kent. Er is wel sprake van flinke stemmingswisselingen, maar dat zorgt er voor dat de plaat, die met negentien nummers die samen zevenenzeventig minuten duren toch een flinke zit is geworden, lichter op de maag ligt. Nadat Noble op het bovengenoemde eerste nummer respect afdwingt gaat hij moeiteloos over op zijn zachtere kant, bij Godz Handz. Hier is de boodschap niet dat The Outlawz een moordlustige verzameling gangsters annex rappers met een beruchte reputatie zijn, maar vertelt Noble dat er (zelfs) in de harten van deze mannen veel liefde is. Het refrein luidt dan ook “Outlawz don’t die we just spread the love”. Vervolgens wordt er gedurende Noble Justice weer gewoon de vertrouwde weg ingeslagen met straatteksten die worden vergezeld door niet al te verrassende, maar bij vlagen (bijvoorbeeld bij Hate Me Or Love Me, Gatz Up en Getlow Outlawz) simpelweg goede producties. Ook Enough 2 Make, de samenwerking met de overgebleven Outlawz, is de moeite waard wegens een fraai staaltje productiewerk (van Mr. Lee) en de uitstekende coupletten.

Eigenlijk was alles aan Noble Justice te verwachten. Het gaat allemaal een stukje te lang door, verbaal is Young Noble vrij beperkt, de 2pac-verheerlijking en gangsterteksten vliegen de luisteraar om de oren, maar aan de andere kant staan enkele goede nummers, originele producties en nummers die het minimaal waard zijn een keer te draaien. Zo ook Your World, waar de gastartieste een verder onbekende rapster is, die een grote mond heeft, hoewel ze middelbare school nog niet heeft bereikt. Ze is namelijk tien jaar oud, maar mag wel al meedoen met het grote werk.

The Outlawz zullen nooit uit de schaduw van 2pac komen, hoewel ze het altijd zullen blijven proberen. Noble Justice bevat niet alleen een flink stuk teveel tekstuele odes aan 2pac, maar soms worden de nummers van 2pac ook vrij letterlijk nagedaan. Zo lijkt Baby Mama wel erg veel op 2pac’s grote hit Dear Mama. Niettemin bevat Noble Justice enkele hoogtepunten en genoeg nummers die de gemiddelde gangsterrapfan zullen plezieren. Verfrissend of vernieuwend is het allerminst, en 2pac fans kunnen beter met groepsalbums van The Outlawz beginnen, maar als het het werk van The Outlawz bekend is en in de smaak valt, zal dit werkje van Young Noble een aangename additie zijn.