De rust van een spaarzaam tokkelende akoestische gitaar trekt je binnen in het debuutalbum Your Name van het Belgische Valerie and the Rain. In River O, die openingssong waar zangeres Valerie Van Roey’s dwarrelende stem een mysterieuze rivier om kalmte vraagt, om een mirakel voor iemand die dringend beter worden moet. En de hele ruimte vult zich jazzy, atmosferisch, vol eindeloos verzonnen stemklanken. Aan dat klaterende water van River O bevestig je het dan spontaan, dit voelt oprecht, eerlijk, rustgevend, organisch. Naar het einde toe komt in de achtergrond ook het streepje ijle elektronica van producer Felix Machtelinckx mooi binnenkruipen. Welkom daarmee in de magische wereld van Valerie and the rain.

Valerie and the rain, passend lyrisch pseudoniem dat Engelse vrienden voor Valerie kozen in de aanloop naar de release van het album. ‘Valerie and the Rain’, dat dan ook gouddicht aansluit bij de diepe gevoelswereld van dit hele Your Name. Ze brengt er loepzuivere singer-songwriterfolk getooid in een sober hedendaags klankenkleed, een fris amalgaam van indie, jazz en klassieke compositie. Ze studeerde af aan de conservatoria van Antwerpen en Gent, werd een geschoolde multi-instrumentaliste en ondernemende stemcoach. Bovendien draait ze al een eind mee in de Antwerpse jazzscene.

We komen na River O met het dromerige Canada al direct bij de sleutelsong van het album. Zo breekbaar, gebracht als vanuit het persoonlijk universum waarin enkel delicate, akoestische klanken thuishoren. Valerie daar dus op haar moeder’s Spaanse gitaar, met haar eigen gelaagde stemmenpracht en met verder enkel een vederlichte elektronische toets. De tijd draait terug naar haar dappere negentienjarige zelf die toen overzee haar innerlijke sterkte vond in het ongerepte, onbekende Canada. Waar ze mooie mensen ontmoette en de songwriter vrij in haar kwam te ontluiken. Met Canada dat daarna de kiem legde voor nog meer songs die als vanzelf volgden. Die haar uiteindelijk pas jaren later deden beslissen om voluit te gaan voor het performen met dat eigen songbook.

Dankbaar word je bijna van een hoog uitvliegende song als Little Soul, die galmend, echoënd wenkt naar het leven, de ongeboren levenskracht, ongetemde levensvreugde. De rust in de opbouw ervan geeft alle ruimte aan die sierlijk boven alles zwevende kopstem van haar. Samen met weer Felix ‘Tin Fingers’ Machtelinckx weeft ze Little Soul uit tot een hoogstandje van intense droomfolk. Zowaar zelfs een pur sang nevelige Sigur Rós-ervaring, die overvalt je, met Valerie als de Jónsi van dienst.

Al die composities ontvouwen zich als kleine kettingstukjes microkosmos. We betreden ruimten vol onverwachte klankkleuren, stembuigingen en de creativiteit ervan verrast met iedere nieuwe song. Hoor je, om maar de titelsong te noemen, nu eens de passie van een in een jazz-textuur gegoten liefdesgedicht, evengoed pakt je elders ineens de melancholie van het oosters natrillende Crazy Hazy. Droefklinkend als een Lisa Gerrard-score, een eigentijds requiem welhaast voor het geknechte Iraanse volk. Een veel te kort kleinood trouwens dat sowieso haar voorliefde voor fijnbesnaarde perzische melodieën bevestigt.

Verderop laat ze vanaf een sterke, melodische Red Carpet Floor haar fragiliteit even helemaal uitwaaien. Weifelend gestart, maar dan zo iel als een Kate Bush sopraant ze zich helemaal tot bij die mooi aangroeiende synths. De stem gaat in het nachtelijke Silent Lover dan weer schalks fluisterend een stuk lager en met haar vocalen neemt ze er en passant ook maar even wat percussie bij. In Winter Is Gone zit nog zo’n knap staaltje van jazzy stemimprovisatie. Geflankeerd door een rits klagende elektronicastriemen zingt ze alle voorbije verwarring van zich af, hunkerend uitziend naar een nakende nieuwe start.

In het slotstukje van die andere dartel meanderende lovesong Meet Me in the Dark brengen haar vocalen je in een flits zelfs bij de magie van de iconische, woordloze zangpartij van Clare Torry in Floyd’s The Great Gig in The Sky. Een eigen Dark Side of the Moon-track dus ook nog eens, voilà.

De wiegende folky mijmering Waiting on a Plane zit vol galopperende Sufjan Stevens-style fingerpicking. Het is haar eigenste ‘home sweet home’-song. Volgt daarop nog het esthetisch miniatuurtje Caution, dat even catchy binnenkomt als fraai.

Welt in een duistere onderstroom dan finaal het broeierige Tricky Thing op. Ook hier valt de hemelse samenzang weer in. Zitten we in het onderbewuste, in een droom, een nachtmerrie? Lynchiaans filmisch, met dank alweer aan Machtelinckx’ elektronische support die in weidsheid gelijke tred zoekt met Valerie’s akoestische gitaar en wegdeemsterende vocalen. Hoe dan ook, perfect mysterieuze sfeerschepping bij het afsluiten van het album. Een indrukwekkende soundscape, met golvende stemmenweelde wervelend als laagscherende zwaluwen vóór de regen. Het ontegensprekelijke hoogtepunt van dit Your Name.

Valerie Van Roey ademt op haar debuut dus ongeforceerd de uitgepuurde muziek uit die ze al bijna een levenlang in haar hart draagt. Zij, volbloedzangeres die indruk maakt met een betoverend veelzijdige stem waarvan ze zich als ware het haar instrument zo natuurlijk en vrij bedient en ook haar storytelling daarbij is even hartverwarmend als onroerend poëtisch.

Your Name werd een heel persoonlijke soundtrack die ooit startte met een jeugdige trip naar Canada. Die liefst een paar decennia op het ritme van haar leven mee moest groeien en afrijpen. Het vertrouwen van haar muzikale omgeving en die enkele intense opnamedagen in 2024 in een minimale setting, in een onbestemd verweerd berghuisje in Zuid-Frankrijk zorgden uiteindelijk voor het ultieme duwtje. Eindelijk een release en dan nog op Nicolas Rombouts’ avontuurlijke Mokuhi Sonorities, zowaar een kwaliteitslabel.

Het resultaat is een ingetogen avondplaat, debuut van een vocaal multitalent dat als vanzelf thuishoort op intieme setlists als die van Ayco Duyster en Eppo Janssen. Meer nog evenwel vraagt Your Name nu om, koptelefoon op, Valerie and the Rain’s muzikale reis vanaf Canada ook maar eens helemaal zelf te verkennen. Weer muziek dus… voor mensen die oren hebben.

Pluim overigens ook voor het stijlvolle artwork van alleskunner Henri Ardui.

Felix Machtelinckx, productie, engineering, mixing,
Nicolas Rombouts, mixing,
D.James Goodwin, mastering.

Huidige live-band: Morgan Val Baker, Martin Jackson, Treve Nicol, Henri Ardui.

Lees deze en ook andere van mijn meningen op Written in Music: Valerie and the Rain - Your Name | Jazz | Written in Music - writteninmusic.com

Hoeveel keren hebben de good guys van The Black Crowes hun goodbyes al niet uitgezongen. Daarom hadden wellicht weinigen deze hier, zelfs na het verrassende ‘Happiness Bastards’ van 2024, nog voorspeld. Zowaar bovendien als een regelrechte kruising van The Rolling Stones en Sex Pistols' komen ze er nu na tien opnamedagen roekeloos de studio mee uit. Met hun comeback-album dat heet: 'A Pound of Feathers'.

Op opener 'Profane Profacy' swingen de bluesrockers onmiddellijk op hun hardst alle pannen van het dak, maar met de borst vooruit doen ze dit in die elf intense nieuwe songs gewoon heel verscheiden 'again and again'.

Goeie ouwe krachtige vintage southern rock'n'roll op de wijze van The Black Crowes en gebracht in het gekende bad van elektriciteit, zoals na de opener ook in 'It's Like That', 'Blood Red Regrets' of 'You Call This a Good Time'. Vergeten we ook niet de vuile bluesrock van 'Do The Parasite', die zomaar Black Box Revelation op verse ideeën kan brengen.

Evenzeer past daarbij een akoestisch country-kleinood als 'Queen of the B-Sides' of de splijtende soul en blues van 'Pharmacy Chronicles' of 'Eros Blues', met dat heerlijk Crowes-orgel en wiegende 'Remedy'-achtergrondkoren er weer bij. Temeer is daar ook nog dat lijzig mistige 'Doomsday Doggerel', die galmende afsluiter als vreemd eendje in de bijt die wel van Ozzy Osbourne had kunnen zijn. Hoe dan ook: sterk.

Alle kanten uit dus met de nieuwe The Black Crowes. Het bewijst vooral helemaal hoe alive and kicking ze nog zijn. De vrolijke boel van 'A Pound of Feathers' is bovendien perfect voer voor de nostalgische 'Crowes'-passages straks in de arena's.

Wat zou dus daarbij het zogezegd gebrek aan vernieuwing, ook in dit album. The Crowes zijn nu eenmaal sinds de negentiger jaren een band die gewoon begon met zijn eigen retrosound. Precies dat dan ook wat de doorsnee fan anno 2026 prioritair nog van zijn sierlijke klassieke rockband verwacht.

En god, wat hebben we intussen toch wel weer die magisch meeslepende stem van Chris Robinson, samen met de unieke gitaarsound van zijn broer Rich gemist. Twee nu nog grijzer geworden originals-klassebakken, twee heethoofden die muzikaal als vanouds toch mooi met elkaar vervlochten blijven. Klinken ze hier dan weliswaar wat rauwer en hebben ze er bovendien een rotvaart in gestoken, hun tiende album is een prachtprestatie. De riffs en de solo's slingeren zich weer zo fris van de lever de ruimte in als waren we opnieuw nog helemaal toen. 'A Pound of Feathers' houdt er een handvol nieuwe klassiekers aan over. Met dat oorstrelend pond 'feathers' blijven The Black Crowes volop aan het feest. They still have got soul.