stem geplaatst

Na ELO ging Lynne solo, 42 jaar oud en een aantal rijke ervaringen verder; zijn Electric Light Orchestra eindigde feitelijk al direct na Secret Messages in 1983, toen een deel van de band opstapte. Als driemanschap werd dan nog Balance of Power geproduceerd, dat in 1986 uitkwam. Hierop kon Lynne zich uitleven op de synthesizer- en sampletechniek van die dagen.
Productiewerk kwam er volop: voor Brian Wilson, Randy Newman, Tom Petty, George Harrison, Roy Orbison en samen in supergroep The Traveling Wilburys.

En dan in 1990 dit soloproject: compacte popsongs, gitaarrock, rock&roll, niet ver van de Wilbury-sound en opvallend minder electronische bliepjes en piepjes, zoals op de platen in de jaren '80. Jeff's liefde voor akoestiek, weliswaar van zijn kleine studio, kwam nu tot z'n recht. Opgenomen in '89 en '90 in Engeland en afgemixt in L.A., de nieuwe thuisbasis van de zanger.

Het is een album met energieke gitaarrockers en twee 'evergreens' uit grootmoeders tijd: September Song en Stormy Weather. Een heel album vol met vergelijkbaar materiaal kwam in 2012 uit onder de titel Long Wave.

Het album markeert een nieuwe richting van Lynne, na het vastgelopen Orchestra. Frisse gitaarsongs, fraaie koortjes maar een cello wordt niet meer gehoord. Stuk voor stuk gedegen popsongs die na herhaald draaien goed blijven hangen. Lynne, hier vooral als producer, was toch als songwriter nog niet afgeschreven. Wie dit afzet tegen een Out of the Blue, moet beseffen dat dit echt andere koek is. Een moedige stap om uit de impasse te komen. Appels en peren zien er niet alleen anders uit, ze smaken ook verschillend.

Favoritieten op dit album: Lift me Up, Don't Say Goodbye, What Would It take en Blown Away.
Fraai is de eco-song aan het eind: Save Me Now. Actueler dan ooit en tekenend voor Lynne, die niet altijd de diepte ingaat, maar hier bewijst een hart voor de wereld te hebben.

Tijd om hier weer eens op terug te blikken. In huis: de originele CD, tweemaal zelfs, en de remaster-heruitgave op het Frontier-label uit 2013, met de twee wat ongepaste bonustracks.
Die laatste klinkt een fractie frisser en voller, al moet je voor de verschillen diep in de speaker kruipen.
Een beetje gruizig klinkt het toch wel. Alsof de analoge VU-meters een stukje in het rood uitsloegen bij de mix. Nu denk ik dat niets toevallig gebeurt op de albums van ELO en zó en niet anders moet het dus wel bedoeld zijn door Jeff. Ook niet toevallig is de lengte van de nummers, allemaal rond de behapbare drieënhalve minuut. Een nieuwe benadering van songs.

Het album was matig succesvol, maar dat is hierboven al beschreven, dus direct door naar de nummers:
Alright komt zwaar ronkend binnen, met dat heerlijke gitaarwerk. En hoewel de essentie van de tekst positief is, hoor je het leed eraan af. Het leven is geen lolletje, doorvechten dus.
Moment in Paradise : geweldig nummer, het verbaast me zeer dat dit geen hitsingle werd.
State of Mind : een rocker rechttoe rechtaan. Een beetje simpel.
Just for Love : beatlesque. Mooi dus.
Stranger on a Quiet Street : hier ben ik ook enthousiast over. Heerlijke rocker, in lijn met de krachtige opener Alright.

In My Own Town ; zoiets was al eens gedaan op Secret Messages (1983): nostalgische blues.
Je kunt niet zeggen dat het allemaal hetzelfde is op dit album, zoals Easy Money bewijst.
It Really Doesn't Matter zit geraffineerd in elkaar, maar maakt niet heel veel indruk.
Een beetje When I Was a Boy (2015) horen we hier alvast in Ordinary Dream, met nostalgische ELO-strijkjes.

Zwelgen in nostalgie in A Long Time Gone: een prachtsong. Wat zit het ook hier weer gedegen in elkaar!
Nu mijn favoriet: Melting in the Sun . Dit vraagt om luid afspelen, dus als je buren niet thuis zijn.
Koortjes, gitaren, en heerlijk sentiment. Lynne zet hier zijn beste stem op.

Dan nog twee ouderwetse rockers om het af te leren: All She Wanted en Lonesome Lullaby. Hoor ik Tom Petty? Ja, die invloed is er wel degelijk. En dan is de plaat ten einde. Tenminste, de originele versie.
De toegevoegde tracks One Day en Turn to Stone in de live versie mogen er wel zijn, maar hebben met het concept van Zoom niets te maken. Al is de laatste track ook in 2001 opgenomen bij de Zoom-tour.

Tja, die tour. Daar zullen we het maar niet meer over hebben. Dit was toch echt de laatste échte ELO, al was het meer dan duidelijk een soloproject geworden van Jeff Lynne. De inspiratie, hier op Zoom nog volop voorradig, bleek het grote probleem op de meer of minder glorieuze comeback albums van Jeff Lynne's ELO: Alone in the Universe (2015) en From Out of Nowhere (2019).

Het originele Zoom is tweedehands nog wel voor een pittig bedrag te krijgen, maar beter is dan voor een redelijker prijs de box original album classics aan te schaffen met naast Zoom, Armchair Theatre, Long Wave, Mr. Blue Sky en Live. In kartonnen hoesjes weliswaar, maar daar is overheen te komen.