Het titelnummer is tijdloos en prachtig. Toegevoegd aan dit album is Vluchten Kan Niet Meer, in duet met Jenny Arean, een lied van Annie M.G.
Vrij typeert goed de tijdgeest in het Nederland van die dagen. Zij Was Goed voor Mij, een met violen overladen liefdesliedje. Opnieuw een liefdeslied, tot zijn ontrouw ontdekt wordt: Er Komt een Dag. Iets dergelijks ook, maar dan onschuldiger:De Jongen en het Meisje. Een mooie vertaling van 'Second Avenue' is Van Eeghenstraat. In dit soort gevoelige ballads was Halsema op z'n best. Het sprookje van de witte winters wordt verteld in Sprookje. Klimaatverandering bestond toen ook al!
Zondagen over een verloren liefde. Halsema voert hier weer even zijn Brel-act op, met accordeon en al. Misschien was het een kalme tijd in 1977. De grote revoluties voorbij.
Het laatste liedje is Klein. Klein, klein, klein wat is het klein, dat landje aan de zee. Het knusse kleine Nederland met een kaasje uit het vuistje. Een sterke en rake tekst. Onze verkleinwoorden zeggen wie we zijn.
Het is een gedateerd album, dat zeker. Zo worden ze niet meer gemaakt. Maar uit een tijd dat het Nederlandse 'luisterlied' nog bestond en keurig door Philips op de grammofoonplaat werd gezet.

Een verzamelaar die zo prachtig begint met, in volle speelduur, It's a Long Way There als zuivere countryrocker en overtuigende tegenhanger van de Eagles. Kennelijk had de band niet genoeg vertrouwen op deze route verder te gaan en gaat het vooral vanaf de jaren '80 een andere richting in, die me minder bevalt, zoals in het funky You're Driving Me Out of My Mind. Maar ik geef toe dat ik van de ontwikkeling binnen de band weinig af weet. En ondanks de koerswijziging bleef de kwaliteit toch wel op hoog niveau. Met als persoonlijke favoriet: Home on Monday. Een beetje sentimenteel en voorzien van een volle bak violen, maar halverwege een fijn rockrandje. Toch weer Eagles ...

Op een terugblik-dag bij uitstek als deze, dit album maar eens opgezet, in de verwachting de melancholie van de afgelopen 12 maanden (dat was me wat) hierin terug te vinden. Volledig gelukt, kan ik wel stellen.

Hier nog niets aan de hand dan mooie muziek, broer en zus in harmonie, in welk gezin vind je zoiets. Maar gevaarlijk perfectionistisch, als in de mormoonse kerk, waar ze in tegenstelling tot wel werd gezegd, geen lid van waren. Vanwege het zeer hoge niveau van het uitgevoerde werk hier, een volle 5-sterren-waardering.

Met name vink ik hier aan het door Leon Russell en Bonnie Bramlett geschreven Superstar. Hartverscheurend. Misschien ook wel vanwege de onwaarschijnlijk mooie stem van Karen, met daarbij de wetenschap van haar onbeantwoorde liefde en diep tragische levenseinde. Blijven herinneren.

Ik moet de zaken nu niet door elkaar gaan halen, maar ik vind The Road to Hell (Part II) lijken op 'First we take Manhattan' van Leonard Cohen, dat een jaar eerder uitkwam. Soms hangt iets gewoon in de lucht. Maar ik kan me vergissen natuurlijk.
Er zitten wat soundcape-achtige stukken in het album, hier en daar valt de lengte op en kabbelt het een beetje voort, waarmee ook gezegd is dat de muziekindustrie sneller is geworden. Na één minuut moet je je punt echt gescoord hebben. Op dit album wordt een beetje geduld gevraagd. De motor wordt gestart maar moet eerst een paar rondjes stationair draaien. Zoals bij Daytona. Ik weet niet of Rea op dit album helemaal compromisloos zijn eigen ding kon doen. Een nummer als I Just Wanna Be with You doet me dat wel afvragen. Laatste nummer op het reguliere album, en op mijn CD: Tell Me There's a Heaven brengt me meteen in de juiste stemming voor vandaag. Een gepast moment.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren