(reactie op ander bericht)

Totdat je zo'n album op CD (242 368-2) tegenkomt in een kringloopwinkel die de 75 cent nog eens door 2 deelt vanwege de 'opruiming'. De kans op een miskoop is dan wel heel beperkt, temeer omdat het een puntgaaf exemplaar betreft. Kocht het ooit op elpee, in '79 en later kwijtgeraakt.

Het debuutalbum en meteen al zo volwassen. Het melancholische bluesrockidioom had de toen al beetje schorre zanger-gitarist, amper 27 jaar jong, al goed te pakken. Dit eerste album werd geproduceerd door Gus Dudgeon, bekend van zijn werk met Elton John. Het album werd bekend door de single Fool (If You Think It's Over), dat gedraaid werd als eerste plaat bij de comeback van Radio Caroline op 15 april '79, eerste paasdag, een emotioneel moment met DJ Tony Allan. (Voor wie het weten wil: Engelse zeezender, schip Mi-Amigo, AM 319 meter). Ik zat destijds bij de radio en moest natuurlijk ook die plaat van de nog onbekende zanger hebben.

Dat kwam in orde, maar de rest van het album viel me in eerste instantie wat tegen. Het bleek een proeftuin voor de startende artiest. Een zoeken naar vorm en stijl. Het ging van rockballad naar blues en zelfs een countrydeun in Just One of Those Days. Over het gehele resultaat was Rea niet erg tevreden, een goed vertrekpunt voor een debuutalbum: het besef dat het beter kan en moet. De mix van Fool deed hij later dan ook nog eens over in een heel ander jasje. Chris Rea heeft een fraaie gitaarstijl, die aan Eric Clapton doet denken. Dat hij alles zelf componeerde moet ook vermeld worden. Tenslotte de titelsong. Santini klinkt Italiaans en is dat ook. Chris Rea had een Ierse moeder en een Italiaanse vader.

stem geplaatst

Een verzamelaar van Neil Diamond hoor je, als je eenmaal in een bepaalde leeftijdscategorie bent aanbeland, in huis te hebben. Foutloze melodietjes van weleer, zoals Sweet Caroline, en andere meer of minder succesvolle nummers komen langs en geven een goede indruk van de zanger en het decor van eind jaren zestig / begin jaren zeventig, zijn beste periode. Drank en drugs waren ook toen al binnen handbereik maar hadden nog niet de catastrofale uitwerking gehad. Een heel algemeen probleem bij artiesten uit die periode die ineens halverwege de jaren zeventig de draad kwijt raakten. Heel veel later zou de man ook artistiek weer meetellen met een album als Home Before Dark (2008) onder de sturende hand van Rick Rubin.

Twee 'covers' treffen we aan op dit album. Mr. Bojangles en He Aint Heavy, He's My Brother.
Eigen compositie Solitary Man is in de live-versie, later heel verdienstelijk gecoverd door Johnny Cash.
Ook mooi: Brother Love's Traveling Salvation Show. Was 1969 zijn beste jaar? Ik denk het wel ja.
Echt mooi is ook Cold Water Morning.

Desondanks, een zekere routine kom ik tegen bij deze artiest, die ontegenzeggelijk een mooie stem heeft. Maar té vaak hoor ik een bepaalde kreun, een barst, een gespeelde emotie. Dat had die man niet nodig misschien. Daarmee zat hij zichzelf in de weg, als ik zo vrij mag zijn dit te analyseren. Producer Rick Rubin wist de meer pure elementen beter naar boven te halen. Ach ja, de platenindustrie was in zijn succesjaren ook echt snoeihard. Een handelsmerk had je nu eenmaal nodig. En hij timmerde flink aan de weg. Nu 84 jaar en door ziekte afscheid genomen van het podium. We herinneren ons het liefst de beste stukken uit zijn lange carrière. En veel daarvan staat hier mooi op een rijtje.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Dit album heb ik op vinyl en tot nu toe heb ik niet de behoefte gehad naar een CD-vervanger op zoek te gaan. Bijna 40 jaar oud alweer. Met Weekend scoorde de band een grote hit en stond weer volop in de schijnwerpers. In oktober 1979 kocht ik de plaat. Het aardige hitmelodietje begon me al snel te vervelen en favoriete tracks werden: Fire of Love, de instrumental Answer me en het lange, toch nog redelijk symfonische People Come, People Go, een nummer dat een paar aardige versnellingen kent. In dit nummer komen we ook de albumtitel Reality fills Fantasy tegen. Het heeft nog wel iets van de simpele maatschappijkritische stijl van vroegere albums met quasi diepzinnige teksten als:
Isn't it time,
Norwegian woman
You give to understand
the twilight of the Gods.
Huh? Noorse vrouwspersoon, hoezo?
en:
The eight o'clock news is tellin' me more
about the people who are trying to restore
the balance in nature the human ideal
it's life we should adore
There's so much spillin' and so much killin'
When will it stop
I can't stand it no more
I wanna walk out the door.
Don 't blame it on me
I just wanna be free.
Het blijft een beetje middelbare school tekstschrijverij.

Toch ook wel een album waar productioneel flink aan geschaafd is. Half Kayak blies een partijtje mee. Max Werner, Johan Slager en Edward Reekers deden de backing-vocals, lees ik hier op het binnenblad van de hoes. Ton Scherpenzeel speelt ergens de accordeon. Rick van der Linden leende zijn dure synthesizer.
Voorlopig nog wel een beetje een traumatisch album. Ik heb er een 'jammer' gevoel bij. De Nederlandse muziekindustrie leek flink in paniek in 1979. O wat moest er toch nodig met de tijd meegegaan worden. Zonder funky discodeuntje mocht het niet meer. Where Were You is hiervan een jammerlijk voorbeeld. Drie sterren voor de aardige momenten.

Natuurlijk heb ik respect voor deze laatste Cash die voor zijn dood verscheen. Dat verdient de man voor zijn staat van dienst, waar je U tegen zegt, maar ook voor de pijn en moeite die het hem kostte om dit album tot een goed einde te brengen.

Dat Johnny Cash het hier moeilijk heeft, is duidelijk. Zwak en ziek, maar nog net niet ten onder. Ook nu weer lof voor producer Rick Rubin. Ik verwijt hem niets, maar vraag me soms wel eens af of hij Cash op deze wijze kon en moest portretteren. Het is een vraag, geen mening.

Inhoudelijk, qua songmateriaal, vind ik dit de minste van de American-serie.
Echt niet nodig zijn: Bridge over Troubled Water, Desperado, Danny Boy, I'm So Lonesome I Could Cry en We'll Meet Again. Dus dat is een flinke brok van het materiaal. Maar volledige compensatie vind ik in nummers als: Hurt, Personal Jesus en het apocalyptische The Man Comes Around. Wat weet de oude baas me hier toch te raken!

Pfff. Moet ik hier een score aan geven? Nou dan toch een respectabele 3,5 voor het geheel.
Dank Johnny. Je gaf alles.

stem geplaatst

Vrijwel identiek aan die ander verzamelaar die ik ken onder de naam Baker Street.
Beide onder het EMI label. Vrijwel identiek, dezelfde speelduur en behalve de gewijzigde volgorde moet je even zoeken naar die verschillen in tracklist, maar toch gevonden: Don't Close the Door en A Change of Heart zijn, terecht of niet, vervangen door: As Wise as a Serpent en The Ark.

Het zijn geremasterde versies waarmee je een prima verzamelaar in huis haalt. Opener Baker Street is dat eeuwige hitsucces waarmee de naam van de Schot is verbonden en op zenders als Radio 10 en Joe hoor je die dan ook steevast voorbijkomen, als zijn naam genoemd wordt, alsof hij niets anders heeft nagelaten. Die sax, prachtig natuurlijk, maar het slijt.

Gerry Rafferty overleed 4 januari 2011 na een, zonder overdrijving, moeizaam leven. Vriendin Barbara Dickson maakte ter nagedachtenis een mooi album met zijn songs: Barbara Dickson - To Each and Everyone: The Songs of Gerry Rafferty (2013).

Onberispelijke TV-CD van Arcade. Arcade en K-Tel brachten in de jaren '70 verzamelplaten uit, met 10 nummers per elpeekant. Dat was voor een goed geluid meestal een beetje teveel van het goede. Je moest dan voor een beetje luistergenot zowel bas- als volumeregelaar flink opschroeven.
In het CD-tijdperk was dit bezwaar opgeheven en kon er lekker tegen de 78 minuten geperst worden zonder kwaliteitsverlies. Sterker nog: Arcade belooft ons dat 'all tracks have been especially remastered for this album only'. Dat was waarschijnlijk nodig om volumeverschillen weg te poetsen. Mooi gedaan!

Gelukkig, en daar ben ik echt blij mee, gaat de selectie van nummers, tracks, songs, niet verder dan de grens van 1980, zoals bij zoveel bands een jaar met een omslagpunt. Het zijn de nummers met de warme hippe vibe zoals Wishing You Were Here en het sterke Feelin' Stronger Every Day die hier de sfeer bepalen, naast de onvermijdelijke twee hits aan het begin. 25 Or 6 to 4 wil ik aanvinken als mijn persoonlijke favoriet.

Leuk is dat van het eerste album I'm a Man is meegenomen, in de volle ruim 7 minuten speelduur nog wel. De band heette toen nog Chicago Transit Authority. De live-nummers 16 en 17 passen niet echt in de serie en laat ik buiten de beoordeling. Een heel aardig verzamelplaatje toch, waardoor je nieuwsgierigheid naar de serie albums, in romeinse cijfers genummerd, wordt geprikkeld. Een ijzersterke periode.

stem geplaatst