Een jaar verder met dit deel twee en duidelijk is de groei in kwaliteit, productie en zangtalent. Van Veen is niet alleen de clown, maar begint zich te 'engageren' in de richting van een pleidooi voor onverschrokken menselijkheid. Duidelijk is de Franse chansonstijl. En had daarin de tijdgeest mee. Suzanne van Cohen - ach je kunt ervan houden of het haten - maar toevallig is dat wel de naam van mijn vrouw. Leuk vind ik Dylan's Ik Wil Jou.
Ook ik ben in bezit van de 2-on-1-CD. Zeldzaam materiaal, want directeur van Veen van platenlabel Harlekijn peinsde er niet over zijn vroege werk opnieuw uit te geven. Schaamte, zelfcensuur? De stem van Herman van Veen klinkt hier nog niet erg geschoold en nadrukkelijk, maar dat zal ook met microfoontechniek te maken hebben. Het later geroemde diepere stemgeluid met de spatzuivere articulatie, is vooral een kwestie van dicht op de microfoon zitten.
Aardige liedjes, wat cabaretesk, clownesk, beetje in de sfeer van Ramses Shaffy, Conny Stuart en Frans Halsema. Een jonkie nog hier, die niet zo heel nadrukkelijk iets te boodschappen heeft. Hoewel, Sterven in de Zon bijvoorbeeld, begint erop te lijken. Wat toen om te lachen was, is het vandaag de dag niet meer zo. Humor heeft zijn moment en tijd. Serieuze liedjes hebben in de regel een langere levensduur. Het Nederlandse chanson in opkomst.
