stem geplaatst

Met voorganger Ekseption 5 (1972) is dit toch wel het beste wat de Haarlemse band te bieden had. Met naast de bekende klassieke vertolkingen een aantal sterke eigen composities. Dreams is van Tony Vos, man van Veronica's Tineke. Ekseption had heel wat aan de zoutwaterzender te danken.

Smile, Lonely Chase, Improvisation, Meddle en Finale III zijn geschreven door Rick van der Linden en zijn speels maar met een weemoedige ondertoon. We herkennen geleende melodieën in een eigen arrangement.

Het album is gevarieerd, contrastrijk, speels en creatief. En zo af en toe rockt het stevig. Van der Linden bereikt hier een hoogtepunt met een ongelooflijke toetsenbeheersing. Net zo ongelooflijk is het dat hij bij meerderheid van stemmen (in 1973 heerste er immers een groepsdemocratie) juist vanwege zijn zware stempel op het bandleven werd verwijderd uit de groep. De achtergebleven band moest nu volwassen worden op eigen kracht. En dat was goed, maar kostte moeite. En de verkopen daalden intussen naar marge-niveau. Daar werden ze bij label Philips toch wel zenuwachtig van.

Jaren later werd die breuk wel weer hersteld. Maar die explosieve kracht die Ekseption in de eerste vijf jaar in zich had moest gemist worden. Zo gaan die dingen. Alles gaat voorbij. Na de storm komt de stilte.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Een live-album, zoals ook Focus' At the Rainbow in 1973. Akkerman had toen een beetje problemen met zijn gitaar en miste een paar noten. Na 52 jaar deze 'revenge'. Ook de cover-art bevat verwijzingen naar dat legendarische live-album van toen. Of Jan de laatste decennia nog met Thijs van Leer heeft gesproken, weet ik niet. In 1985 namen ze samen nog wel een album op onder de naam Focus, als eenmalig project rondom een peperdure synthesizer, opgenomen in studio Spitsbergen, om vervolgens ieder zijns weegs te gaan. Van Leer blies Focus nieuw leven in vanaf de millenniumwisseling en Akkerman was intussen niet minder productief met, als ik goed geteld heb, 34 albums, studio en live, en talloze samenwerkingen.

Op 'Under the Rainbow' treffen we veel bekend Focus-materiaal aan, maar dan voor een groot deel omgewerkt tot een eigen Akkerman-geluid. De fluit - aan de fluitist van Focus had Akkerman niet zoveel goede herinneringen - komen we uiteraard niet tegen op dit album. Het is vooral de gitaar die hier het werk doet. Jan Akkerman, 79 nu en ooit uitgeroepen tot beste gitarist ter wereld, zal ook wel eens een wat strammere dag hebben, en dat is normaal op deze leeftijd, maar niets merken we daarvan in zijn spelkwaliteit op dit album.

Akkerman speelt levendig en inventief, met de nodige improvisaties, losjes gebaseerd op de oude Focus-nummers. Het gaat geregeld een andere kant op om vervolgens het spoor weer in een bekend riedeltje terug te vinden, zoals in Palace of the King. Akkerman heeft zich breder ontwikkeld dan zijn oude bandmaten, vooral in de sfeer van funk en latin, waar de nieuwe 'van Leer'- Focus iets meer jazz in zich heeft. Toch raken de oude maten elkaar muzikaal na zoveel jaar nog wel degelijk in het hart. Een uniek geluid, een vrije geest, een emotionele opvatting van muziek, toch nog steeds heel herkenbaar. Meest natuurgetrouw nagespeeld is Focus 2, waar Akkerman kennelijk nog steeds helemaal achter staat. Ook geweldig zijn de stevige bewerkingen van Hocus Pocus en Sylvia. Zonder fluit en hammond, maar met dat energieke gitaarspel van Akkerman als bewijs dat Focus niet in de laatste plaats uit zijn koker kwam.

Hoogtepunt: Tommy's Anniversary. Prachtig.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

Niet de allerbeste registratie van zijn kunnen, dit avondje Brian Wilson. Maar ik bedenk daarbij dat het wel zijn laatste podiumwerk van betekenis was, op een moment dat het brein achter The Beach Boys nog voldoende bij zinnen was. Een fijne trip down memory lane, gekoppeld aan enkele momenten van het laatste album op dat moment: No Pier Pressure.

Nu Brian Wilson niet meer onder ons is, hij overleed 11 juni 2025, een concertregistratie waar ik niet over ga zeuren. Een eerbiedwaardig man die ons zoveel moois heeft gebracht, hier als 73-jarige achter zijn piano. Wie had dat eigenlijk drie decennia eerder nog verwacht? Een mooie belevenis, bij de onvolkomenheden die er ook vast te noemen zijn. De DVD heb ik nog niet bekeken, daarvoor ben ik teveel een luisteraar met de ogen dicht, maar laat ik die dan bewaren voor de komende oudejaarsavond bijvoorbeeld. Beter kan het niet zijn.

Een hele fijne van George Harrison. Hij klinkt als herboren, na jaren van betrekkelijke afwezigheid. Dat de productie hier in handen is van Jeff Lynne, is voor mij geen nadeel. Lynne slaagt erin, samen met de beste Beatle, een geluid te ontwikkelen waarmee het recept voor The Traveling Wilburys wordt beproefd, misschien toen nog niet eens heel bewust.

Wat vooral opvalt hier is de positieve sfeer van de plaat. Waar Harrison vaak de neiging heeft te verzinken in meditatieve sferen met sombere ondertonen, is het hier vooral de 'uplifting' energie die de boventoon voert. Jeff en George, twee verschillende grootheden, kunnen het goed met elkaar vinden en je kunt niet zeggen dat Lynne de zaak geheel naar zijn hand zet. Net als op het postuum verschenen Brainwashed uit 2002, past de productie als een warme jas.

Het is een vrolijke plaat, zonder oppervlakkig te worden. That's What It Takes, Fish on the Sand, This is Love zijn zo een paar fijn rockende rampestampers op rij. Leuk hoor die nieuwe zanger van ELO: George is de naam. When We Was Fab is een geweldig eerbetoon aan een roemrijk verleden. Jeff Lynne, ook niet vies van beatlesque stijlfiguren, plakt het hier geweldig aan elkaar. Een hoogtepunt.

In Devil's Radio zijn The Traveling Wilburys al heel dichtbij en Tom Petty wordt uitgenodigd te solliciteren. Een moment van contemplatie in oosterse saus: Breath Away from Heaven en dan natuurlijk de aanstekelijke 'hit': Got My Mind Set on You. Twee bonustracks, buitenbeentjes weliswaar, maken de nieuwe persing van het album compleet.

O ja, behalve George en Jeff zijn er nog een paar vrienden die een stukje meespelen, zoals Ringo Starr, Eric Clapton, Elton John, Gary Wright en Ray Cooper. Een meesterwerkje dit Cloud Nine.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren