Best verkochte album van Mayfield, zo heb ik opgesnord en dat is wel bijzonder voor een 'score'. Niet dat de film heel bijzonder was, eigenlijk vrij middelmatig en waarschijnlijk al lang vergeten als deze plaat er niet was geweest.

Curtis Mayfield maakt hier spannende emotioneel geladen muziek. Veel orkest, percussie, sterke baslijnen en violen die de spanning verder opvoeren. Bij veel nummers kun je je wel een heftig actiemoment in de film voorstellen. Mayfield is hier als componist op zijn hoogtepunt, denk ik, bijgestaan door orkestarrangeur Johnny Pate. Zijn zang heeft iets bezwerends, vol gevoel en rake timing. Soms fraai zwoel en zweterig, zoals in Eddie You Should Know Better. Beste song is wat mij betreft No Thing on Me (Cocaine Song).
Instrumental Think is een rustmoment, maar fraai van melodie en met een fijne sax halverwege in de break. Afsluiter titeltrack Superfly gaat dan weer helemaal los met een sterke modulatie na anderhalve minuut.

Het is soul van de bovenste plank, en al is het niet helemaal bekend terrein voor mij, als witman, ik hoor hier de kwaliteit aan alle kanten.
Vergeleken met het debuutalbum niet sterker, misschien heeft de dienende rol voor de film, de instrumentale stukken, de vrijheid een stukje beperkt.

Tenslotte ook weer even de oren gespitst bij beluisteren van de CD, in mijn geval de Portugese versie uit 1993, uitgebracht onder licentie op het Movieplay Gold label, waarvan hieronder de meetcijfers.

Album details - Dynamic Range DB

Een goede opvolger van Sometimes (1991) en misschien nog net een stapje verder in haar ontwikkeling. Samen geschreven en gemaakt met partner Maarten Peters, die in het binnenhoesje dan ook uitgebreid wordt bedankt voor toewijding, talent en liefde die het beste bij haar naar boven bracht. Voor de band, die hier toch echt prima werk aflevert, maar wat in de anonimiteit moet blijven, is de vermelding: 'Thank you so much, René, Michel, Lex and Hans, you are all fabulous musicians.' Bolderdijk en Hollestelle misschien?

Een geslaagd muzikaal huwelijk inderdaad. Sfeervol en met vakmanschap opgenomen, eerst thuis in Zaandam en daarna in studio's door het land tot klinkend eindresultaat gebracht. De 'late night' songs en pittiger rocksongs wisselen elkaar af. Hier en daar een vleug funk, zoals in het titelnummer. Margriet was een veelzijdig artiest. Hitsucces met Lucifer House for Sale krijgt hier een nieuw 'stripped down' jasje, met strijkers en intiem gedragen zang. De krachtige uithalen waar Margriet ook zo goed in was, missen we hier wel een beetje.
Verder geen klagen over de songs. Magic Moments bijvoorbeeld. Erg mooi. Samen met Maarten zingt ze de uitsmijter I Can't Have It All. Hier had ook het pittiger Listen to Your Heartbeat niet misstaan.

Zeer goed opgenomen en geproduceerd album, waarmee de Zaanse zangeres haar internationale klasse bewees. Jammer is het dan dat zo'n album het niet verder bracht dan een nummer 56 in de Nederlandse Album Top 100.
We blijven onze Margriet gedenken, misschien wel hier in haar 'golden moment'.

Mooiste nummer, het jazzy: It's You.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

The Louis van Dyke Trio: John Engels op drums, Jacques Schols, bas en Louis van Dijk, hier vanwege de uitspraak over de grens van Dyke genoemd: piano.
Van de drie leeft alleen John Engels nog, 91 jaar. Bassist Schols overleed in 2016 en van Dijk in 2020.

Een trio en meer heb je niet nodig om een geweldige plaat te maken. Louis laat de Steinway zingen en tot leven komen. Zijn technische beheersing is fenomenaal, met perfecte timing en toonzetting. Maar dat kan natuurlijk alleen als de ritmesectie hem die kans geeft en dat gebeurt hier.

Een prachtig sober een stemmingsvol album. Opgenomen in Nederhorst den Berg, 22 juni 1969.

stem geplaatst

stem geplaatst

Opgenomen in Genesis-studio The Farm tussen 18 april en 18 augustus 1988, waar alle albums vanaf Abacab (1981) werden opgenomen. Een hippe studio, volgestouwd met de nieuwste electronica.
En het resultaat hoor je ook hier. Goed in het gehoor liggende popsongs, volgens de eisen van 'the late eighties' geproduceerd.
Rutherford had de opnames van dit album even uitgesteld wegens huiselijke problemen en stress waardoor het schrijven niet wilde vlotten. Artiest zijn en huisvader tegelijk valt ook niet mee.

Het werd uiteindelijk dit zwaar geproduceerde hitalbum, met de stemmen van Paul Carrack en Paul Young. De appel viel eigenlijk niet ver van de Genesis-boom, als je het met Invisible Touch van twee jaar eerder vergelijkt. Vergelijken met Smallcreep's Day (1980) doet je de tranen in de ogen springen.
Het album heeft aardige momenten, maar mijn stem gaat onverbiddelijk naar een een magere drie sterren.

Op Pilgrim pakt Clapton de draad weer op van Journeyman (1989).

Met My Father's Eyes gaat het album goed van start. Het is geen opgewekte plaat, 'feels like i'm drowning in a river of tears' zingt hij in het tweede nummer.
De productie is bij de tijd gebracht en wat opvalt is het strakke geluid, mede door de geprogrammeerde drums. Droog en en wat ambient en anoniem, in contrast met de vaak emotioneel zware teksten. In Pilgrim horen we een soulstem en die doet in timbre denken aan Curtis Mayfield. Ben benieuwd wie dat ook zo ervaren heeft.

Eric is uitstekend bij stem, beter dan op veel van zijn oudere werk. Dan kom ik bij het meer akoestische Circus, en dat is muzikaal een verademing. Een fraaie intieme song. Het leven, het circus, alles gaat door na een groot verlies. Een kind, in zijn geval.
De zware computerdrums vervolgen in Going Down Slow, een groovy blues-gospelnummer. Clapton zingt ook hier erg goed, maar de compositie is wat minimaal.

Met Born in Time geeft hij een goede maar wat vlakke interpretatie van Dylan's nummer. Ook hier storen de automatische drumstokjes wel wat. Blues in Sick and Tired, een geliefde stijl voor de muzikant en het klinkt hier als een live-uitvoering. Maar het is blues en dus volgens stram sjabloon.
Heel andere koek is dan weer ballad Needs His Woman.

Aanzienlijk ruiger is She's Gone, met echte drums deze keer van Steve Gadd, basgitaar Pino Paladino en Paul Carrack op hammond. Clapton is hier bij de tijd, maar dit is een a-typische Clapton-song.
Herkenbaarder is dan weer You Were There. Met een bak echte Londense violen weliswaar. Datzelfde orkest, als je dat toch bij de hand hebt, speelt ook op slottrack Inside of Me. Hier weer de vreemde falset van Clapton, die me al eerder aan Mayfield deed denken.
Eric Clapton heeft veel in huis en pakt flink uit op dit album, dat qua speelduur tot de dubbelalbums gerekend kan worden. Opmerkelijk is zijn soepele stemgeluid (dat is 3x).

Een beetje jammer is het wat anonieme gecomputeriseerde geluid op veel tracks. Clapton, toch niet in de laatste plaats gitarist, speelt begeleidend met enkele herkenbare riffs, maar we missen wel een beetje de gitaarheld hier. Misschien de tijdgeest van dat moment. Toch zeker een heel redelijk album.

Meer dan uitstekende samenvatting van de eerste 25 jaar. In 1990 was Van Morrison ongeveer 45 jaar en niemand kon toen nog vermoeden dat hij nog niet eens op de helft was van zijn albumoutput. Alleen al de afgelopen 10 jaar ieder jaar een nieuw album. Dat vroeg dus om een 'Volume 2' en die kwam er dan ook in 1993 en zelfs een Volume 3 in 2007. Ik kan me een vierde en vijfde deel voorstellen in deze reeks, maar dan hebben we het allang niet meer over hits.

Toch ga ik, belegen grijsaard als ik ben, toch het liefst voor deze eerste verzameling, vanaf de tijd met Them, de ontwikkeling verder volgend naar de spirituele jaren '80. Dan heb ik hier ook nog Too Long in Exile (1993) en het voortreffelijke Back On Top uit 1999. Ook niet mis, maar net wat minder connectie daarmee.

Van Morrison, ik vind hem niet altijd de meest gezellige artiest en heb me geërgerd aan zijn gedrag tijdens de corona-periode. Maar ach, dat weten we inmiddels wel en hij zingt er niet slechter om. Altijd bijzonder gevonden hoe deze witte, nukkige Belfaster zo veel doorleefde soul, blues en jazz in zijn bloed heeft en zelfs als tachtiger nog voluit weet te verrassen. Unieke artiest.

Het album van een herboren Elton John, na afrekening met gezondheidsproblemen, en zo te zien blakend van zelfvertrouwen. Over smaak valt te twisten, maar het hoesontwerp is van vriend Gianni Versace en verklaart het barokke lijstje.

De tracklist is sterk en ik kom warempel geen zwakke plekken tegen. Titelnummer The One staat als een huis. Dat John weer achter de piano zit is duidelijk te horen.
Maar dan het voornaamste kritiekpunt, en dat is de productie. Een beetje dezelfde barokke omlijsting als de hoes: overdadig en teveel frutsels. Daarbij komt het storende feit dat de producer kennelijk erg van galmeffect houdt, misschien een modeverschijnsel uit die tijd. Een gladde saus van 'reverb', die de ruimte te groot maakt om intiem te worden. De zang staat dan ook te ver weg in het geluidsbeeld. Soms is de zanger zelfs moeilijk te herkennen, terwijl hij in deze periode prima bij stem is.

Toch ook mooi gitaarwerk, zoals in het onvolprezen Runaway Train, in duet met Eric Clapton. Erg goed!
Mooi maar dan heel anders is ook When a Woman Doesn't Want You, waarbij Kiki Dee meedoet in de achtergrondvocalen. On Dark Street is een verrassend sterke popsong, een beetje disco, dat wel.
De bonuspunten gaan naar het intieme slotnummer, toepasselijk The Last Song genoemd. Het is zoet en sentimenteel, maar dat is de zanger wel toevertrouwd. Het nummer kwam uit als single en was bedoeld om geld op te halen voor zijn AIDS foundation.

Om het album af te straffen op alleen de productie ... De 3 sterren van Allmusic zijn echt te weinig. Ik heb ruimte aan de bovenkant. Met oog op nog betere tijden voor deze artiest.

stem geplaatst

Heel veel solowerk heeft Henley niet gemaakt en de tussenpozen zijn lang geweest. Dit 'Inside Job' verscheen 11 jaar na The End of the Innocence en dat was dan weer 7 jaar voor het uitbrengen van het laatste Eagles-album Long Road Out of Eden.

Met 70 minuten speelduur aan de lange kant, maar dat geeft de mogelijkheid tot selecteren.
Het productionele geweld van opener Nobody Else in the World But You zet me op het verkeerde been. Zo gaat het niet worden, dit album, dus ik kan verder.
En dan kom ik bij nummer 2 een fraaie, maar wat zoete ballad tegen: Taking You Home. Het raspende stemgeluid komt hier prachtig uit de verf. Beter is nog het intiem gehouden For My Wedding. Het minder zoete Everything Is Different Now geeft ruimte aan gitarist Mike Campbell.

Goodbye to a River is dan weer een bedachtzame ballad zonder overdaad aan elektronische beats maar met kritische tekst over milieuverwoesting.
In titeltrack Inside Job is de stem van Henley in een blikken doosje gedaan. Ook hier weer de kritische noten over wereldleed. In dezelfde stemming vervolgt het steviger They're Not Here, They're Not Coming.
Langste nummer is met ruim 7 minuten Damn It, Rose. Akoestische gitaar, Don Henley zingt vertellend. Goede song!
In The Genie pakt de electronica weer teveel de voorgrond, wat de song niet beter maakt.
Pianospel en sobere voordracht in Annabel. Klein strijkje erbij. Mooi!
Met My Thanksgiving sluit het album stijlvol af.

Zeker geen slechte worp! En de herbeluistering na vele jaren doet me afvragen waarom ik het destijds zo anders beleefd heb. Ik ga gewoon, tegen mijn eigen verwachting in, een stukje hoger: 4 sterren.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Niet heel veel mis met dit album. Al is het dertien in een dozijn. Een beetje anoniem.

Oké, het is veilige tegen AOR aanschurkende muziek, maar dat bewijst toch ook hun vakmanschap. Want het zit goed in elkaar en het klinkt goed. En dat zijn toch tenminste twee pluspunten. Echt spannend wordt het nergens, daarvoor moeten we voor deze band ruim een decennium terug in de tijd.

En nu luisteren we, weer 36 jaar later, naar een wat gedateerd maar degelijk album. Nog op elpeeformaat gesneden, dus niet te lang en met keurig tien tracks. Niks mee mee dus, maar dat is geen aanbeveling. We doen het er maar mee.

Beste nummer: As Long as I'm Alive.

Voor de geluidsjagers onder ons. Het album heeft de zeer zeldzame DAD als Sparscode. Digitaal opgenomen, analoog gemixt en weer digitaal gemasterd.

stem geplaatst

Een album met een wat ruigere opening. Met dynamo d ben ik het eens wat betreft Shadows of the Big Man. Een wat donker, dreigend nummer, kan ook zo in de film eigenlijk. De schuurpapieren stem in de hoofdrol en de fijne gitaarloopjes maken het album tot een fijne luisterervaring.

Het zijn beproefde recepten, echt vernieuwend is Rea hier niet meer. De productie is meer bij de tijd gebracht, dynamisch stevig, met diepe drums, maar nog genoeg ruimte voor details en een breed geluidsbeeld. Naarmate het album vordert wordt het rustiger en gaat het tempo omlaag en zijn de harde drums verder naar de achtergrond verdwenen. Thinking of You is een fijn maar niet te ingewikkeld nummer met mooie slidegitaar. Een beetje blues, een beetje funk soms, een prettige afwisseling tussen rustig en uptempo, met As Long as I Have Your Love samen met het titelnummer als sterkste momenten.

Een degelijk album.

Merkte ik bij het album Water Sign (1983) al op dat het resultaat volwassen genoemd kon worden, hier op On the Beach, opvolger van het prachtige Shamrock Diaries (1985), komt de groei duidelijker aan het licht.

De stem van Rea is gruiziger en staat meer voorin de mix, de gitaarloopjes zijn meer geraffineerd, de productie verrijkt en transparanter. Allemaal winstpunten. Toch ook het vreselijke woord 'routine' moet ik hier noemen. Er worden, nogmaals sorry, een paar gesjabloneerde nummers neergezet, waarin ik moeite moet doen de interesse vast te houden. Lucky Day en Just Passing Through zijn zulke nummers.
Waar ik wakker word is bij het fijne It's All Gone. Beste nummer hier, naar mijn mening, en lekker lang uitgesponnen. (let op hoe die gitaar na 2 minuut 45 erin komt!)
Met Two Roads wordt alvast geoefend voor Drivin' Home for Christmas, wat nog net niet op dit album staat. De titeltrack voor de film Auf Immer und Ewig bewijst dat de zanger de weg naar de filmproducenten gevonden had.
Op mijn CD staan dan nog de nummers 11, 12 en 13. Mooi is dan vooral het instrumentale Bless Them All, met een fijne Harrison-gitaarloop.

Chris Rea, inmiddels een grote meneer geworden en in die jaren op z'n hoogtepunt misschien, maakte een degelijk album, waarbij vooral de zeer goede productie genoemd moet worden.
Een gedenkwaardige plaat.

Goed verzorgde en prima klinkende verzamelaar van de Haagse band en blij deze op CD in huis te hebben, want dat is niet meer zo vanzelfsprekend. Het album bevat werk uit de periode 1970 t/m 1973, het jaar waarin een conflict ontstond over het conceptalbum over Alexander de Grote. Sacha van Geest en Marco Vrolijk vertrekken en eigenlijk houdt het verhaal dan wel zo'n beetje op.

Supersister is moeilijk in een hokje te passen, maar wie de eerste platen van Solution ernaast legt, zal de overeenkomsten opmerken voor wat de instrumentale stukken betreft. De band experimenteerde erop los.
Buitenlandse invloeden zijn al genoemd uiteraard, maar ik vind het geluid toch wel steeds typisch Nederlands. De songs zijn puntig en gaan al richting Nits hier en daar. Ik denk dan aan Higher en Radio, waarin het toetsenwerk van Robert Jan Stips prominent is. Knappe intellectuele muziek, doordacht en origineel. Uit mijn jeugd. 'Pudding en Gisteren' had ik al vroeg op cassettebandje C90. Mooie tijd.

stem geplaatst

'From Caledonia to Exile'

De verbannen zanger gaat hier maar liefst 77 minuten los.
Veel blues en jazz en een mix hiervan en die nummers spreken me wat minder aan.
Maar er moet ook hier weer de nodige 'healing' plaatsvinden en dan gaat de zanger op de contemplatieve tour: Ball & Chain, In the Forest, Till We Get the Healing Done.

Leuk en puur is de versie van Gloria. met warempel John Lee Hooker als leadzanger/gitarist. Voor wie wil weten hoe G.L.O.R.I.A. gespeld moet worden, wordt hier duidelijk ingelicht.

Good Morning Little Schoolgirl is van Sonny Boy Williamson, met ‘onze’ Candy Dulfer op sax.

Nogmaals John Lee als zanger in het wat voortkabbelende klaaglied Wasted Years,

Georgie Fame - nog zo’n grootheid - speelt Hammond op The Lonesome Road.

Verder wordt de sfeer verlegd naar de jazz en gaat het tempo omlaag, met enkele instrumentals, het op tekst van W. B. Yeats gebaseerde Before the World Was Made en het bluesy I'll Take Care of You van Brook Benton, hier goed vertolkt, met scheurende harmonica. Het nummer gaat naadloos over in een Instrumental met vooral hammond en sax en Tell Me What You Want, een blokje dat zo’n 8 minuten duurt en waarbij pas in de laatste twee minuten voor de fade-out de zang wordt ingezet.

Het album, we zouden zeggen een dubbelelpee, is hier en daar wat oeverloos, maar kennelijk zat er genoeg in het vat na het toch ook dubbele Hymns to the Silence (1991) om de overstap naar zijn nieuwe label te maken. Het moet hem, gezien de titel, toch zwaar gevallen zijn.

Er moet gedoe geweest zijn bij deze label wissel, hakken in het zand waarschijnlijk, want vervolgens werden de albums op Mercury, waaronder de prachtige jaren 80-platen, niet meer opnieuw uitgegeven, waardoor je erg je best moet doen om nog een exemplaar op CD te vinden van bijvoorbeeld No Guru, No Method, No Teacher (1986), één van de topalbums uit die periode.

Tenslotte de geluidskwaliteit: Allemaal groene cijfers, uitstekend dus!

Album details - Dynamic Range DB - dr.loudness-war.info

Goed geproduceerd pianoalbum, sober, zonder toeters en bellen, maar niet ouderwets in de zin van 'EJ is weer bijna net zo goed als in 1973', want dat hij inmiddels een heel muzikaal leven achter de rug heeft, laat zich niet wegpoetsen. Bernie Taupin en Elton John staan hier garant voor een uitgelezen selectie songs. Een paar van zulke compromisloze platen maakte Elton John vanaf 2000. Opvolger The Diving Board (2013) was al net zo puur en - dat heb je dan - weinig succesvol. Maar daar zal de pianoman niet meer van wakker gelegen hebben.

Jeugdherinneringen heb ik niet aan het album, dat ik vrij recent heb meegenomen, maar met Daniel ben ik opgegroeid, veel gedraaid radioplaatje bij het pas herstarte Radio Caroline 259 (60+ alert!) in 1973.
Blijft me ontroeren en verslijt niet.

Dan verder met het album. Eerst een paar algemene opmerkingen. Enorm was zijn productie in die begin jaren zeventig. De samenwerking met schrijversmaatje Bernie Taupin moet geweldig geweest zijn. Het ene na het andere indrukwekkende album rolde van de persen. Elton John stapte in op het moment dat de Beatles gestopt waren en de singer/songwriter zijn opwachting maakte. Het individualisme, de melancholie van een nieuw levensgevoel en achterlaten van het oude, bewust worden van de wereld en de binnenwereld, het bevrijdde gevoel, het kwam in die jaren allemaal samen in een stroom van muziek die daar een uiting van was. Het hing in de lucht. De muziek van Elton, de teksten van Taupin. Het werkte. Maar laten we ook de fantastische band en producer Gus Dudgeon niet vergeten.

Oké, Daniel dus. Al even prachtig is pianorocker Teacher I Need You. Elderberry Wine, doet er weinig voor onder. Veel gevoel in Blues for Baby and Me. Honkytonk piano in I'm Going to Be a Teenage Idol, waarmee niets teveel gezegd is. Bernie Taupin vond inspiratie in Amerika, zoals hier in Texan Love Song. Met Crocodile Rock, hoe knap het ook in elkaar steekt, heb ik wat minder. Tenslotte High Flying Bird, een EJ-pianosong ten voeten uit. O zo knap gedaan. En het leek alsof hij het zomaar uit de mouw schudde, met in hetzelfde jaar nog een indrukwekkend dubbelalbum: Goodbye Yellow Brick Road. Aan inspiratie zeker geen gebrek!

Niet vreemd dat de jongeman zichzelf wel eens voorbij rende, nauwelijks de tijd had over zijn eigen identiteit na te denken en daardoor enkele jaren later uitgeput in een crisis belandde.

Zonder lang nadenken sluit ik me aan bij het hoge stem-gemiddelde voor dit album. Want dit is zonder meer een goed album, en passend in de wending die rond 1989 gaande was in de muziekwereld en daarbuiten.

Daniel Lanois is voor mij vooral de producer, muzikaal tapijtwever, geluidsjager, die beschikt over een goed werkende reverb- en vervormingstechniek en daar zijn instrumenten op loslaat. Zeer effectief bij o.a U2, zoals duidelijk blijkt uit Where the Hawkwind Kills.
Even verdienstelijk liet hij zijn methode los op o.a. Bob Dylan en twee jaar eerder Robbie Robertson.

Atmosferisch is misschien een vriendelijker omschrijving dan galmend, wat een wat negatieve bijklank heeft. Lang niet alles op dit album is zo te typeren. Folk en Cajun nemen ook hun authentieke plaats in en klinken juist heel nabij en direct. Maar in Ice bijvoorbeeld lijken de instrumenten bijna opgelost in het beproefde echobad, of ook weer aardiger 'ambient atmosphere' genoemd.

Het mooie van dit alles is dan toch maar dat Lanois zijn effecten voornamelijk akoestisch tot stand brengt, afgezien van een enkele keyboard en een synth in St. Ann's Gold. De electronica beperkt zich verder tot de opnametechniek, precisiewerk in de studio, met onorthodoxe maatregelen. Een uniek geluid.

En dat was op dat moment wel een verademing na jaren van computerdrums, lelijke samples en ander casio-gejengel. De echte muziek mocht weer, met opvallend puur akoestisch de nummers O Marie en Jolie Louise in typisch Canadese Cajun-stijl.

Het album werd opgenomen in New Orleans, maar ook in Brian Eno’s Wilderness Studio in Woodbridge, Suffolk, de STS Studio in Dublin en in de Grant Avenue Studio, Canada. De mastering tenslotte door Greg Calbi van Sterling Sound, New York. Toch wel een album waaraan flink gesleuteld is.

Helder en dynamisch klinkt de CD, waarop het album tegelijk met de vinylplaat uitkwam. Acadie verscheen 26 september 1989, precies twee weken na Oh Mercy, het album dat Lanois in hetzelfde jaar met Bob Dylan had opgenomen. Een jaar vol belofte.

Zowel voor Dylan als Lanois bleek het na deze albums lastig de lijn succesvol voort te zetten. Een hernieuwde samenwerking met Dylan was er bij het album Time out of Mind in 1997. Een album waarbij de productiestijl van Lanois m.i. een te dominante factor werd.

Een typische J.J. Cale? Ik merk op uit de discussies dat daarover de meningen verschillen.
Dit album werd ook in de vakbladen wisselend ontvangen, 2/5 bijvoorbeeld in Rolling Stone. Ik geef dan maar een quote van de artiest, met zelfkennis, die ik ergens las:

“People say each of my albums sounds just like the previous one, I’ve tried to change, but whenever I finish something, it just sounds like me.”

We zijn nu 45 jaar en een beetje verder en ik denk dat ik er gewoon zonder vergelijking naar kan luisteren. Toch wel typisch J.J. Cale, dat kan ik er van zeggen. Het kabbelt wat, maar een nummer als What Do You Expect heeft meer pit. Dat geldt trouwens voor de hele tweede helft van het album. Een keur aan artiesten stond naast hem in de studio en ik noem even Jim Keltner en Leon Russell in het bijzonder.

Opgenomen in 1980 in verschillende studio's in Hollywood en Nashville, uitgebracht in februari '81 en in 1983 voor het eerst op CD gezet, waarvan ik een exemplaar heb door Phonogram uitgebracht.
De dynamische kwaliteit (toch echt belangrijk bij deze artiest) bevindt zich ruim in de groene cijfers, volgens onderstaande meting en dat geeft rust en ruimte. Fijne schommelstoelplaat, zeer goed gemusiceerd en als je niet beter wist zou je zeggen: Mark Knopfler, maar dat geeft niet, grote voorbeelden zijn er immers om nagevolgd te worden.
Album details - Dynamic Range

Een op het eerste gezicht wat merkwaardige selectie van de 9 Arista-albums, waarbij natuurlijk het indrukwekkende debuutalbum al buiten de boot valt. Wie verzint het om met Genesis CH.1 Vs.32 te beginnen (?). Van Pyramid wordt alleen het instrumentale Hyper Gamma Spaces meegenomen. Dat kon beter! Vanaf dat moment is de samensteller (Michael Heatley) weer bij zinnen, want ik kan me prima vinden in de verder gemaakte keuzes. Van Vulture Culture (1984) de ballad The Same Old Sun, tja, daar is wat voor te zeggen.

Na de remasters van de APP-albums, vanaf rond 2006, zijn we gewend geraakt aan de wat steriele benadering van die serie en valt de onbewerkte master die gebruikt is goed uit. Net even anders en minder gepolijst. Dus toch maar bewaren, deze CD. Een Britse uitgave uit de 'connaiseur collection' onder licentie van Arista: toe maar.

stem geplaatst

Op CD gekocht in 1988 op het Reprise label en uit onderstaande testgegevens blijkt hoe goed en dynamisch deze opname is: Album details - Dynamic Range DB - dr.loudness-war.info.

Kwaliteit in de vorm van luistergenot is er dus wel, maar of de nummers ook zo in de smaak vallen, is natuurlijk een andere zaak.
Met Falling in Love heb ik als liefhebber van de producer van dat nummer wel wat, al is het zeker geen hoogvlieger. Wel heel grappig omdat Newman ELO nog zo op de hak nam in The Story of a Rock & Roll Band, op zijn album Born Again (1979). Vooruit, één vrolijk deuntje dan hier van precies 3 minuten.
Verder bevallen de autobiografische nummers me wel. Randy Newman is een verteller.
Erg mooi: Bad News from Home.

Masterman and Baby J is dan toch nog een geslaagde parodie. Hij kan het niet laten. Een kritische noot, met bijdrage van Mark Knopfler (!) is It's Money That Matters. Zong Dire Straits niet Money for Nothing?
De bluesy ballad I Want You to Hurt Like I Do sluit het album na 40 minuten en 15 seconden af.

Geen miskleun dit album, al missen we een beetje de scherpte die we van Newman gewend zijn.

(reactie op ander bericht)

Dat is wat mij betreft een juiste waardering. Het tempo op dit album is vrij traag en de stemming bespiegelend, met enkele meer uptempo momenten.

Mooi is Candles, een echte ballad vinden we in Texas, met een randje blues. Let it Loose vat ik maar op als een concessie aan de tijdgeest. Niet alles hier is compromisloos. Fijn rockt I Can Hear Your Heart Beat en dat mag best zo even doorgaan. Terug naar de melancholie in Midnight Blue, de stem van Rea komt hier fraai tot z'n recht. Hey You kan zonder verdriet overgeslagen worden, al snap ik de behoefte aan contrast wel. De titel Out of the Darkness is veelbelovend, maar de dreunende synthesizer, de voorspelbare sax-break en de naar de achtergrond gemixte stem van de zanger, maken het er niet beter op. Maar goed, het waren de tachtiger jaren.

Een volwassen plaat, dat is het zeker, maar niet alles gaat door naar de eerste categorie. Desondanks vier sterren!

Bij het opruimen kwam deze CD bij mij uit de oude doos naar boven, afdeling vorige eeuw.
Chris de Burgh is hier nog geen spat veranderd en maakt het ene lieflijke liedje na het andere. Waar de stille revolutie dan precies in zit, daarvoor moet ik wat dieper in de tekst van het titelnummer duiken. En dan kom ik de verklaring van de zanger tegen:
(reactie op ander bericht)

Een geloofsverklaring dus. Onder de oppervlakte van de wereld is een beweging gaande, als ik het goed vertaal, naar een nieuwe tijd. Ik denk dat de Burgh dit in christelijke zin opvat, al zegt hij dat niet.
Hartverscheurend in positieve zin (door het dameskoortje aan het eind) is The Last Moments of the Dawn.

Een mooi album zonder opdringerige productie en met een warm geluid. Gewoon goed, dus 4 sterren.

Voor de te vroeg overleden Rogier van Otterloo had en heb ik bewondering. Hij wist zijn Metropole Orkest zó te bespelen dat er een onmiskenbare Otterloo-touch in werd gelegd.
Zijn arrangeren had iets heel herkenbaars, een soort melancholie (een kunstje met mollen en kruisen, vermoed ik) wat vaak heel goed uitpakte. Maar hij had zijn orkest ook wel helemaal in de hand, je voelde de perfecte timing en samenwerking. Het ademde.

En van Otterloo had in zijn jaren de tijd mee. Filmmuziek voor Turks Fruit, Help! De dokter verzuipt .. en Soldaat van Oranje. Nederlandse topproducties in de jaren zeventig. Natuurlijk ook bekend van zijn succesvolle samenwerking met Thijs van Leer en zijn Introspection-albums, die ons smaakvol door de treinkapingen heen loodsten.

Deze verzamelaar is mooi, maar naar mijn idee nog niet het allerbeste van de man en orkest. Toch wel blij met deze CD, heruitgave uit 1992, want het is een buitenkansje, aangezien er vrijwel niets betaalbaars meer te vinden is van de orkestleider. En dan toch nog, zo goed als nieuw in de kringloop voor 50 cent. Eropuit dus en struinen, als ik een tip mag geven.

Polydor CD 511 064-2 Made in Holland. Topkwaliteit.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

Flairck, toch wel een ontdekking destijds in 1978. Zoiets waar Willem Duys van in zijn handen gewreven moet hebben. Een akoestische band, dus dat mag wel folk heten, je kunt het ook wat deftiger een ensemble noemen, met meest oorspronkelijke eigen composities. Ze grabbelden in de doos met oude instrumenten en kwamen daar de panfluit, de oeroude herdersfluit tegen, de doedelzak, de mandola en de mandoline (voor het verschil moet je gestudeerd hebben) en verder viool, sitar en gitaar. Allemaal akoestisch zoals gezegd.

Folk, maar ook Oudkeltisch en Romaans: de vroege middeleeuwen. Aan het vermogen om heel aardige dingen te doen met deze instrumenten, twijfel ik hier niet. Wel aan de kunst dit boeiend te houden van begin tot eind. Het titelstuk vind ik dan nog wel het meest indrukwekkend. Het vlotte Dubbelspel aan het eind van de plaat doet je weer terug in de tijd komen en je vraagt je af of Erik Visser les heeft gehad van Harry Sacksioni.

Heel redelijk desondanks voor een debuut. Op CD: Polydor 825 071-2, 1985.

Een beetje moeilijk te plaatsen voor mij, deze Amerikaanse hippieband, bekend en berucht om hun drugsgebruik en interne strubbelingen, waarbij Mama Cass, beledigd en boos, na de nodige liefdesproblemen, in 1968 de band verliet. Het einde van de band, maar er waren contracten getekend en dus moest er, tegen wil en dank, nog een plaat gemaakt worden.

Ach, zo mooi was die hippietijd nu ook weer niet. De zanggroep had iets onschuldigs en positiefs in hun uitstraling en eerlijk is eerlijk, een aantal fraaie hitgevoelige songs op het repertoire staan. Titelsong California Dreamin' (let even niet op de surfer op de hoes van deze verzamelaar, want daar hadden ze echt niets mee) is een heerlijk melancholische song. Nog een topper is I Saw Her Again Last Night, eveneens uit mijn kortebroekenkindertijd.

Behalve de songs van Phillips en Doherty staan er bekende covers op zoals Dancing in the Street, Spanish Harlem, Twist & Shout en Do You Wanna Dance. Daarmee daalt het originaliteitsgehalte. Goedmaker is dan weer de solosingle van Mama Cass, volledige naam: Ellen Naomi Cohen, met Make Your Own Kind of Music uit 1969. Hier schieten de tranen me in de ogen. Eenvoudig liedje, maar wonderschoon. De schat, ze had geen makkelijk leven en stierf aan een hartaanval in 1974, 32 jaar jong.

Het coveren gaat nog even door, aardig maar niet heel bijzonder, tot we weer een eigen song te pakken hebben: Straight Shooter uit 1967. Een redelijk adequaat antwoord op 'The British Invasion'. Het had wel wat deze band. Een eigen geluid, gedragen door sterke vocalen. De droomzomer van de 'flower power' duurde niet lang. De herfst trad al snel in en de winter die volgde was koud en onbarmhartig.