'Without someone I can depend on
I'm lost without someone
As I go on, I hope you're remembering
I'm lost without someone ...'

Op 3 maart 1986 verscheen Balance of Power en ook dit album gaat al weer door de veertig-jarengrens. Het album werd al vrij snel na Secret Messages (1983) opgenomen, eind '84 op de Bahama's, maar bleef even op de plank liggen. Het zou om een contractuele verplichting gaan. ELO was inmiddels gereduceerd tot een driemanschap: Jeff Lynne, Richard Tandy en drummer Bev Bevan, die na de opnames uit de band stapte en concurrent ELO Part II oprichtte. Ter promotie werd live opgetreden, o.a. in het voorprogramma van Rod Stewart, waar de band hun laatste live-optreden voor 15 jaar gaf in Stuttgart op 13 juli 1986. Geen parate kennis van mij, dat kwam ik ergens tegen.

Tja, en dan dit zo beweende album. AllMusic en Rolling Stone kwamen niet verder dan 2 sterren. Het zure progarchives.com komt tot het oordeel: 'Poor. Only for completionists'. Daar zitten de vrienden van ELO niet, zoveel is duidelijk.
Want hoe slecht is het dan allemaal wel? Het is een typische jaren '80 productie met drumcomputer, samples en synthesizers. Klopt. Dit is andere koek dan Eldorado. Maar toch zeker wel in de lijn der verwachting. De modernisering zette in op Discovery (1979), op Time (1981) zelfs revolutionair met de synthesizer new wave, nog meer electronica op het prachtige Secret Messages (1983) en nu voluit de ruimteraket in met dit Balance of Power. Al is de nostalgie aanwezig en is goed naar Roy Orbison geluisterd.

Het album klinkt wat nijdig. Er zit boosheid en verdriet in. Persoonlijke omstandigheden, zullen we het noemen. En dat komt op een stevige manier naar buiten. Zoals in het prachtige Sorrow About to Fall en het hartverscheurende Without Someone. Zo intiem keken we nog niet eerder in het hart van de songsmid. De dreunende electrobeats banen zich een weg tot diep in het hart. Endless Lies is toch ook zo'n emotionele prachtsong.

Natuurlijk, er staan ook niemendalletjes op, eenvoudige popliedjes. En dan is de totale speelduur van amper 35 minuten een teken aan de wand. ELO zocht de uitgang. Bij de bonustracks op de 2007-CD-uitgave vinden we nog In for the kill en met andere tekst, zelfde melodie Caught in a trap. Krachtige songs met kritische teksten. Richard Tandy en Jeff Lynne waren hier beslist goed bezig.

Mooi en behoorlijk volledig overzicht van Elton door de jaren zeventig en tachtig. Geen groot drama dat het dan in 1989 eindigt. Elton John zegt in het begeleidende boekje:

'My old life stops with the release of this history. To the people and friends that have touched my life, thank you, you'll always be with me. A new life starts here, thanks tot a willingness to change, to Hugh and My Higher Power.'

Uit deze woorden kunnen we wel opmaken dat de zanger-pianist er flink doorheen zat aan het einde van de jaren '80. Hij markeert dit moment als de afsluiting van een periode en de start van een nieuw leven. Als artiest en als mens ging hij regelmatig over de schreef van wat een mens aankan. Eerlijk is eerlijk. De Elton John die hierna, afgekickt en genezen naar voren kwam, was niet meer de spannende artiest die hij was. Maar wel gezonder, mag ik aannemen.

Technisch is er wel wat aan te merken op deze compilatie. De geluidsverschillen, zowel in volume als kwaliteit zijn per track vaak erg groot. Zo ren je na Goodbye Yellow Brick Road snel naar je volumeknop als Saturday Night's Alright for Fighting er in komt knallen. Dynamiek is goed, maar de mastering (spars code ddd) laat te wensen over. De dikke verpakking tenslotte biedt ruimte voor drie CD's, terwijl er maar twee in zitten. Een beetje slordig.

Wie regelmatig op rommelmarkten en in kringloopwinkels rondstruint, kan eenvoudig tegen John Denver aanlopen. Perfect krasloze exemplaren voor een euro of minder. Dit is de derde in korte tijd die ik meenam om te proberen. De binnenhoes laat een wereldbol vanuit de ruimte zien boven een maanoppervlak en de gedigitaliseerde letters versterken dat ruimtegevoel. Flying for Me droeg Denver op aan de verongelukte bemanning van space shuttle Challenger. Diep tragisch natuurlijk dat ook John Denver zelf als piloot bij een testvlucht om het leven kwam, in 1997.

De hele eerste kant van het album t/m track 6 klinkt vertrouwd: melodieus, gitaarbegeleiding, stuk voor stuk vriendelijke kampvuurliedjes. I Remember You is een cover van de bekende song van Mercer en Schertzinger. Anti-oorlogslied Let Us Begin (What Are We Making Weapons For) heeft de beste tekst. Aangekomen bij kant twee of track 7, schrik je op bij Along for the Ride ('56 T-Bird). De zanger is nauwelijks herkenbaar en de song lijkt verdwaald uit de collectie van Simply Red.

Na deze dissonant volgen weer een paar lieflijke werkjes, waar de zanger kan uithalen. Toch is de sfeer hier veranderd. True Love Takes Time is voorzien van koortjes en is wat meer pop. Een aardige song toch. Titeltrack One World doet me opnieuw van de stoel rollen, maar nu vanwege het gekunstelde carribean reggaeritme, compleet met steeldrums. Dat is niks voor de man. Maar het heeft te maken met de boodschap: stel je voor, één wereld in plaats van een 'derde wereld', met vrede, geen armoede en geluk voor iedereen. Daar is ook John Denver een voorstander van, zo blijkt.

In positieve sfeer eindigt de plaat met It's a Possibility. Dat had ook Chris de Burgh kunnen zingen. Mijn favoriet is nummer 2: Love Again.

Allmusic.com geeft 2 sterren, maar ik doe er 3. Hoewel de echt positieve verrassingen uitblijven op dit album, geen onvoldoende. De paar aardige songs, die goed binnen het bereik van de zanger passen, tillen de minder geslaagde momenten omhoog. Op CD: RCA PCD1-5811. Japanse persing.

Jeff Lynne, voorman van ELO, had zich na het debacle van de Zoom-tour in 2001, een flink aantal jaren nauwelijks laten zien. Bestond hij nog wel? Dat bleek in 2012, toen label Frontiers bekendmaakte maar liefst vijf nieuwe producties van Jeff Lynne uit te brengen, al dan niet onder de naam van Electric Light Orchestra. Dat waren behalve de heruitgave van Armchair Theatre, Zoom en ELO Live, het nieuw opgenomen nostalgische Long Wave en dit album: Mr. Blue Sky.

Uiteraard was vooral dit schijfje bedoeld voor de grotere verkoopaantallen. Jeff Lynne verklaarde bij het terugluisteren van zijn oude albums voortdurend gestoord te worden door de onvolmaaktheden op die platen. Het kon beter. En aangezien hij nog in leven was, wilde hij proberen dit recht te zetten door een serie bekende nummers uit de geschiedenis van de band opnieuw op te nemen.

Een gewaagd project. Hij wilde geen eigentijdse interpretaties neerzetten, maar exacte kopieën van wat hij ooit in zijn hoofd had. En dat met moderne techniek.

Een tweede reden moet toch ook geweest zijn dat hij door opnieuw op te nemen de rechten voor zijn meest succesvolle nummers met decennia kon verlengen. Een oudedagsvoorziening. Maar laat ik van de beste bedoelingen uitgaan.

Is hij geslaagd? ja en nee. Technisch perfect opnemen betekent niet dat de gevoelswaarde, de emotie ook op z'n best meekomt. Buitengewoon knap is het hoe Jeff Lynne bijna alle partijen spoor voor spoor zelf inspeelde en zong. De koortjes, de gitaren, bas, drums, keyboards, vocoders, koeiebel en natuurlijk de productie in zijn eigen studio aan huis. Ga er maar aanstaan. Vaktechnisch een megaprestatie. Toch ook verlies op de rekening. ELO was meer dan alleen Jeff Lynne.

De interactie in de band, de orkestleden, de akoestiek van de studio's, de charme van de niet perfecte synchronisatie in de opnames, ook die maakten deel uit van de erfenis. En dus werd het hier een fraaie maar cleane sound. Foutloos en strak. Zeer knap gedaan, maar toch ... ergens wringt er iets. Heeft Lynne dat zelf niet gevoeld?

Hoe was het in München destijds, een broodje hamburger eten, met de vele muzikanten, vrienden en technici en dan snel door om onder tijdsdruk de laatste hand te leggen aan een album, en dat ieder jaar weer. De geur van succes en verder willen. Dan moet de huisstudio toch wel wat eenzaam gevoeld hebben. Laat ik zeggen, zo alleen als in een leeg ruimteschip met nog maar één man aan boord: captain Lynne.

Het eerste album dat ELO opnam in de fameuze Musicland Studios in München, met technicus Reinhold Mack. De studio was gevestigd in de kelderruimte van het enorme Arabella Park Hotel. Beroemde acts als Georgio Moroder, Rolling Stones, Queen en Donna Summer namen hier in de jaren '70 en '80 graag hun albums op. The Electric Light Orchestra deed dat ook vanaf dit album tot en met Time in '81.
Jeff Lynne en technicus Mack konden het prima met elkaar vinden. Dat resulteerde in technisch knappe producties.

Face the Music is een aanzienlijk heftiger album dan de wat dromerige voorganger Eldorado. Het thema van de doodstraf door de electrische stoel is misschien niet heel fijnzinnig achteraf, en niet alle bandleden poseerden graag voor de groepsfoto op de achterkant van de hoes, maar spannend en opvallend was het wel.

Een plaat met contrasten. Bandleider Jeff Lynne noemt, in het hoesje van de CD-heruitgave uit 2008, Waterfall als persoonlijke favoriet. In ieder geval met terugwerkende kracht. Over de mix van het album is Lynne, perfectionist, niet altijd tevreden geweest.
Bij de bonustracks vinden we de 'stripped down mix' van hitsingle Evil Woman, en dat is een betere mix dan de definitieve versie, schrijft Lynne in de liner notes. Mee eens.

Prijsnummer is nog steeds het fraaie emotionele One Summer Dream, dat qua gevoelswaarde in de buurt komt van Can't Get It Out Of My Head. Prachtig. "Even my dad said: 'nice chords' " vermeldt Jeff nog even. Het oordeel van zijn vader woog zwaar. Zonder hem was hij nooit de muziek in gegaan.
Daar zet ik dan Strange Magic graag naast. Rocker Poker en countrysong Down Home Town zorgen voor het genoemde contrast.

Nog niet het beste werk van The Orchestra. Hier werd nog wat geëxperimenteerd. Dat kun je ook als een voordeel zien. Het grote commerciële succes zou nog volgen.

Mijn favoriete album van Stewart is Every Picture Tells a Story (1971). Met de eerste en ook tweede song ben ik dus best tevreden. Verder een aardig overzicht van hitwerk. Erg goed is The Killing of Georgie (Part I & II) . Wat een verhaal! Van hetzelfde album uit '76 is Tonight's The Night. Ook heel aardig is I Was Only Joking uit '77. De gladdere producties uit de jaren '80 sla ik dan maar even over, met de cover van This Old Heart of Mine als dieptepunt. Veel minder dan vier sterren verdient deze compilatie echter niet. Storyteller (4CD) uit hetzelfde jaar is natuurlijk veel completer. En, verrassend, nog gewoon nieuw te koop.

Op CD, mét bonustracks: 7599-26034-2 (1989). 1 euro in de kringloop voor ruim 72 minuten Rod.

Teleurstelling alom bij dit album. Onbegrepen en onbemind. Terecht?

Alan Parsons Project was op Stereotomy net een beetje meer Alan Parsons solo dan een project samen met projectmaatje Eric Woolfson, die nu alleen enkele achtergrondvocalen voor zijn rekening nam. Parsons zette stevig zijn productionele stempel op dit album. In 1984 en '85 ging de digitale speeltuin voor veel producers open en kon er naar hartenlust geëxperimenteerd worden met digitale technieken, samplers en computerdrums.
Toch ook hier kenmerkende traditionele elementen: de instrumentale stukken, een thema van Edgar Allan Poe, oudgedienden Ian Bairnson en David Paton (van Pilot), Stuart Elliot op drums, stevig gitaarwerk zoals in powerballad In the Real World en gastvocalisten - en niet de minsten deze keer: Gary Brooker en John Miles.

Echt nieuw was hier het procedé met volledig digitaal opnameproces. Strak en met meer dynamiek dan de analoge meersporenmethode. En toch ook de behoefte om bij de tijd te blijven en de fans te verrassen. Wat dat betreft was opvolger Gaudi (1987) weer een stapje terug en tegelijk het slotakkoord. Wie achterom gaat kijken, loopt vast. Creatief werd daar de klok teruggedraaid.

Een frisse wind, misschien een beetje te kille windvlagen hier, naar de smaak van de vele romantisch ingestelde APP-liefhebbers. Zo'n vol orkest en dan die ijle gevoelige zang van Woolfson, had zeker z'n charme, maar was ook wel een beetje jaren '70. Kunnen we een vergelijking maken met Genesis? Parsons maakte hier zijn 'Abacab'. Commercieel een gewaagde stap. Lang niet iedereen begreep het. Een experiment in moderne productie. Die ruimte kreeg hij. Na 40 jaar nog steeds een opvallend album. Leuk om je nieuwe boxen mee te testen. Op CD natuurlijk.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Eigenlijk ben ik een laatkomer voor wat betreft de ontdekking van Camel. In 1981 hoorde ik in de Elpeeshow van Wim van Putten (Tros, Hilversum 3, donderdagavond) de nieuwe plaat Nude (1981) en die intrigeerde me, ook door het sterke verhaal. Al snel gekocht, evenals Stationary Traveller (1984).
Het oudere werk kwam ik pas later op het spoor en na aanschaf van de 2002-CD-versie van A Live Record ben ik beter gaan begrijpen wat Camel in zijn mars had. Misschien ben ik hier aangeland bij de kern van het Camel-verhaal.

Erg goed deze live-dubbelaar, met de integrale uitvoering van The Snow Goose op de tweede plaat. Toch net even wat meer te beleven dan op de studioversie. Dit zijn ook de oudste opnames op het album, opgenomen in Royal Albert Hall, samen met het Londen Symphony Orchestra, in oktober 1975. De instrumentale stukken van Camel spreken me altijd al het meest aan.

Nu komt mijn onkunde aan het licht. Want het was me eerder nog niet helemaal opgevallen dat de band op plaat 2 de oorspronkelijke bezetting kent en op de eerste schijf een soort fusie bevat met leden van Caravan. Afijn, toch allebei uit de Canterbury-stal zou je zeggen, maar toch wringt het hier bij de puristen.

Het is een ratjetoe, klaagt recensent Markwin Meeuws van Progwereld. Dat moet dan maar zo zijn. Als onbevangen luisteraar heb ik daar allemaal niet zo'n last van. Twee plaatjes, verschillend van karakter, maar beide een lust voor het oor.

stem geplaatst

Rea is hier 41 jaar jong en zit in zijn beste periode, als ik het goed zie. Tempo en frasering in de zang doet geregeld denken aan Leonard Cohen, vooral in de opener. De teksten doen er toe. We glijden hier soepel door de jaren negentig en dat is te merken aan de productie en de wat langer uitgerekte songs, waarbij vooral voor de intro's de tijd genomen wordt, zoals in dit CD-tijdperk gebruikelijk werd. Een beetje laidback ook wel.

Geen bezwaar overigens. Het klinkt allemaal heel goed, gitaar en band zijn mooi in evenwicht en ik hoor ook orkestviolen, maar die staan nergens vermeld op hoes en website, dus ergens in een studio achteraf toegevoegd, mag ik aannemen. Een fijn album, niet heel urgent, maar een mooie voortzetting van de koers op Auberge (1991), alleen een tikje minder herkenbaar. Ondanks de banaan geen uitglijder. Nou ja, nummer 11 had niet gehoeven.

Favorieten: I Ain't the Fool, God's Great Banana Skin en natuurlijk Nothing to Fear

Op CD: EastWest 4509-90995-2