stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Van dit album verscheen bij EMI ook een 1 CD/13 track versie en die heb ik in huis. Om de commentaren hierboven nog even aan te halen, stel ik mezelf de vraag: is Supertramp zonder Hodgson een 'Super-ramp'?

Ik zou zeggen van niet. Natuurlijk is het geluid wel veranderd, we zijn vijftien jaar verder, maar tegelijk denk ik ook: wat doet deze band het goed op het podium! In de nummers waar Roger Hodgson vanouds de vocalen voor zijn rekening nam, reproduceert Mark Hart dit geluid en doet dat niet onaardig. Het aan bloedarmoede lijdende album Some Things Never Change, dat eerder in dat jaar (1997) verscheen, wordt hier rechtgetrokken door juist díe nummers live een stukje meer pit en bezieling mee te geven. En wat klinkt een nummer als Goodbye Stranger hier goed!

Mooi opgenomen en als we dan niet helemaal overtuigd zijn van de studioalbums van Rick's Supertramp, na vertrek van Hodgson, dan kunnen we toch met tevredenheid constateren dat er hier live nog van alles te genieten valt.

Album nummer 22 van Elton John, opgenomen in Denemarken, uitgebracht op 4 september 1989.

De zanger was op de moeizame weg omhoog, na eerdere (nog diepere) dieptepunten. En dan moet ik zeggen: laten we dat toch ook waarderen. We kunnen de biografie van de artiest ernaast leggen en dan begrijpen we ook wel een beetje dat hij niet onverdeeld inspiratie kon opdoen in zijn roerige bestaan. In ieder geval kwam hij hier ergens tot het besef dat het zo niet langer kon en hulp gezocht moest worden. Een keerpunt naar een nieuw leven, dat op latere albums ook muzikaal vruchten begon af te werpen.
Deze overweging neem ik dan toch even mee in mijn oordeel.

Heel aardig zijn dan toch opener Durban Deep, Healing Hands, Whispers, het bluesy Stones Throw from Hurtin' en de fraaie afsluiter Blue Avenue. Goede tekst, Roland piano, mooi gitaartje. De hitsingle Sacrifice vind ik dan weer meer bij de middelmaat horen.

Een album dat in het wisselvallige verloop van zijn carrière toch een plaats verdiend in de categorie 'goed bedoeld, maar kan beter'. Slecht is het toch ook weer niet.

De hoes laat niet veel los over de compilatie en herkomst van de nummers, maar wel weten we dat de plaat (en de CD uit 1994) werd samengesteld en geproduceerd door John J. Vis en Ruud Jacobs, geen onbekenden in de wereld van de 'lichte muziek'.

Toots was een Belg, laten we dat toch even onderstrepen en een heel grote meneer: componist, jazzmuzikant, kunstfluiter en mondharmonica-speler. Maar erg mooi was ook zijn samenwerking met Rogier van Otterloo en zijn orkest, zoals in That Misty Red Beast, de filmmuziek van 'Turks Fruit'.
Zie ook: Turks Fruit (1973).

Instrumentale muziek, vol emotie en van grote klasse.

Dit album kwam in 1983 ook uit op CD bij EMI Bovema/Music For Pleasure, met 'The Best Of' als titel op de hoes, maar 'The Best Years Of' op het plaatje. Het raadsel wordt groter als we naar de tracklist kijken. Op de hoes staat nog nummer 12 vermeld: Love (Amsterdam), maar het digitale wonderplaatje stopt ermee na nummer 11: No More, wat op zich wel een goede verklaring is.

Hoogtepunten zijn en blijven: House for Sale, Scarlet Lady, I Can See the Sun in Late December en Selfpity. Energiek gezongen door Margriet Eshuys - toch echt het stralende middelpunt van de band - maar stuk voor stuk melancholische, trieste nummers.

Merkwaardig is de cover van Could It Be Magic, een funky beat horen we in So Sad, een nummer dat een beetje op twee gedachten hinkt. Echte seventies-sound horen we in het wat melige Take a Jive in Live.

Drummer Hennie Huisman doet zijn werk naar behoren, producer Hans Vermeulen is van de partij in de eerste 6 nummers, daarna doet Yde de Jong de productie, bijgestaan door Dick Buisman en Thijs van Leer.

Een heel redelijke samenvatting toch van de albums As We Are (1975) en Margriet (1977). Al snel werd duidelijk dat het om Margriet draaide en de Lucifer spoedig was opgebrand. Een echt Hollands feestje, met Zaanse mayonaise, maar ronduit slordig uitgegeven op CD.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

Nu even op het 'glibberpad' tussen kunst en kitsch. Een gewaagd project.
De musical, in de pers verguisd, was niet het meest geslaagde stuk van de onderneming. Cliff Richard was te lief voor zo'n rol volgens de critici. Het hele project is al lang vergeten en begraven.
Dat wil zeggen: de CD is er nog. Het album op muziek van John Farrar en teksten van Tim Rice zit toch wel goed in elkaar eigenlijk. Cliff zingt in vier songs in duet met Olivia Newton-John. Zwakke plekken hoor ik niet en dat geef ik toe hoewel het mijn genre niet helemaal is. Verkopen deed het album zeer matig en de single werd niet gedraaid bij de BBC, wel bij Frits Spits in Tijd voor Twee.
Cliff Richard had deze flop niet verdiend, zeg ik nu achteraf en de songs blijven staan na 30 jaar. Niet in de laatste plaats door de uitstekende productie.

Favoriet de pittige rocksong: A Misunderstood Man

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Je moet alles een keer geprobeerd hebben en ook dit eerste Parsons album zonder Woolfson.
Alan Parsons heeft hier de vrije hand om een productie neer te zetten met de nieuwste digitale techniek: strak en luid, zoals op Stereotomy (1985).

Dat de CD daarbij ook nog eens te luid klinkt en dynamiek tekort komt, maakt het er niet beter op.
Over het synthesizertapijt is vakkundig gitaarwerk gelegd van Ian Bairnson en is Andrew Powell van de partij om de orkestarrangementen te leveren. Verder moet drummer Stuart Elliott genoemd worden, die ook van computerdrums gebruik maakt.

Vocalen horen we van Eric Stewart, David Pack, Chris Thompson en de Schotse zangeres Jacqui Copland (Duran Duran) die op het door haar mede gecomponeerde Mr. Time zingt. Met ruim 8 minuten een vervelend lange zit.

Opgelucht ga je vervolgens het opgewekte Jigue in, een instrumental van Parsons en Powell om met Siren Song een moment terug in de tijd te gaan naar songs uit de jaren '70. Dreamscape is een sferische vuller naar het door Chris Thompson prima gezongen Back Against the Wall, een beter nummer dan Turn It Up. Ook de afsluitende song, gezongen door David Pack is goed gedaan.

Vanaf de vrij zwakke opener The Three of Me wordt het album gaandeweg beter, maar het klinische, kille en bij vlagen agressief harde geluid overheerst, vooral in de songs, minder hinderlijk in de instrumentals.
Op het laatste album van Alan Parsons: From the New World (2022) lijkt die les geleerd en is het geluid veel ronder en organischer.

Na het uiterst succesvolle verzamelalbum History (1975) volgden nog twee albums voor de band bij Warner, nog steeds met een titel beginnend met de letter H.
Producer George Martin nam de drie bandleden in de winter van 1976 mee naar de Caribou Ranch Studios, bij het dorpje Nederland in Colorado om dit album op te nemen..

Martin maakte er een rijke productie van, vol met strijkers en blazers, zoals duidelijk te horen is in Watership Down. Het instrumentale titelnummer, dat uit twee delen bestaat, is eveneens van vol orkest voorzien. Daar staat dan een nummer als Lovely Night tegenover, dat in reggae-stijl is gevat.

Fraaie songs vinden we in Today’s the Day van Dan Peek en Bunnell’s Amber Cascades. Maar voor het overige is het een weinig opwindend album. Een zekere matheid en gemakzucht lijkt te zijn toegeslagen. Het klinkt voortreffelijk, maar behalve die paar aardige songs krijg je de indruk dat er speeltijd volgemaakt moet worden. Het vuur van die eerste jaren werd ingeruild voor een behaaglijk kampvuurtje.

Veel bands kampten in die jaren met dat probleem. Als ik het goed zie, dan was de druk van het creatief presteren en intensief touren te zwaar. Getalenteerde artiesten, die rond 1970-73 creatief kwamen bovendrijven en kansen kregen van platenmaatschappijen voelden nu de druk om de investering voor hun maatschappij dubbel terug te verdienen. Wie kon dat volhouden?

Nog iets om te noteren. De Verenigde Staten van Amerika vierden in 1976 hun 200-jarig bestaan. Gezien hun bandnaam was het makkelijk geweest hier publicitair iets mee te doen. Maar de band besloot op geen enkele manier hiernaar te verwijzen. Geen patriotisme, geen vlaggetje op de hoes, niets van dat alles. Dat sierde ook deze bescheiden jongens.

Ondanks alles, een prettig feelgood album. How I Love The Seventies!

De band timmerde al heel wat jaartjes aan de weg, in het lokale circuit, voordat internationaal succes volgde met het themanummer uit de film Harry's Game en vervolgens met dit doorbraakalbum.

Met 'new age' heeft Clannad volgens mij niet veel te maken, al zijn er volop mystieke en sferische componenten aanwezig. Maar de basis is Keltisch en die kent van zichzelf al een rijke oeroude geschiedenis van natuurbeleving, poëzie en spiritualiteit, die ook na de kerstening invloed bleef houden in een eigen vorm van christendom.

Mooie oorspronkelijke plaat, voordat de commercie een steviger greep op het geluid van de band kreeg. Hier nog fraai akoestisch en naturel opgenomen, weliswaar met de zweverige ijle zang van Máire Ní Bhraonáin (Moya Brennan), de zangeres en harpiste overleed in april dit jaar.
Fijnste nummers: Passing Time en Newgrange.

Beste geluid biedt de originele CD: Album details - Dynamic Range DB

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Zeer sterk en gevarieerd album van liedjessmid Joel. Op gelijke hoogte met voorganger The Stranger (1977).
Daarmee heb ik al verklapt wat ik er van vind. In een periode dat Elton John in een impasse raakte, nam Billy Joel het stokje over met een serie verrassend sterke albums: Turnstiles, The Stranger en dit 52nd Street.
De composities zijn levendig en spannend, er wordt geweldig gemusiceerd, met de piano als middelpunt, jazzy, rockend, soulvol, melodieus, tekstueel ijzersterk en goed gezongen.

Met Big Shot, Stiletto maar ook Rosalinda's Eyes moet ik even aan Elton John denken, bij Zanzibar hoor ik iets van Steely Dan. Geen zwakke plekken. Energiek klinkt de soul in Half a Mile Away. Heel anders is de sfeer in Until the Night en ik hoor een echo van The Walker Brothers. Erg knap gedaan. De nummers 2, 3 en 9 laat ik dan verder buiten bespreking want die spreken voor zich.

Zeer sterke plaat, zoals ik al schreef. Op CD, de remaster uit 1999, met als opmerking van de specialisten:
Surprisingly for a loud album it has dynamics. En dat is goed nieuws, want de latere remaster uit 2011 scoort aanzienlijk slechter.

Dit album krijgt de laagste gemiddelde waardering van de users op deze site en dat is bijzonder omdat 'Feels Like Home' maar liefst het best verkochte album in 2004 was, in Nederland en Vlaanderen denderde het album al snel na verschijnen naar de eerste plaats, om over de VS maar te zwijgen waar miljoenen exemplaren verkocht werden.

Een hippe plaat voor dertigers met kleine kindjes en een bakfiets. Een plukbas, piano, gitaar, cello, percussie en de hese soepele stem van mevrouw Jones. Het sloeg enorm aan bij een bepaald publiek.
Het is laid-back/mellow en geschikt voor de late uurtjes. Kindjes naar bed en stukje kaas gehaald uit de keuken, glaasje wijn van de Appie en dan deze CD in de speler. Smartphones waren nog zeer zeldzaam, Spotify bestond nog niet, maar de microset in de huiskamer had wel degelijk een CD-afspeler.

Met Dolly Parton zingt Norah in duet het countrystile Creepin' In. Met een beetje goede wil is er wel meer country te horen op dit album, ook jazz, maar vooral folk, in de americana versie: roots, bluegrass, country en blues. Maar het kan ook korter: pop. En dan van het wat minder opzwepende soort. Eigenlijk soms een beetje te subtiel en geruststellend.
Opener Sunrise is overbekend als radioplaatje, maar niet helemaal representatief voor de rest van het album.
Norah Jones maakt indruk als performer maar een echte singer-songwriter kan ze niet genoemd worden. Slecht één song schreef ze helemaal zelf, aan vijf andere schreef ze mee en de overige zeven zijn dus van andere liedschrijvers waaronder Townes van Zandt en Tom Waits. Smaak heeft ze zeker.

Een smakelijk album, toch ook wel weer een beetje in de vergetelheid geraakt. Ze kreeg er destijds veel waardering voor, ook in de vakpers. Het geluid is warm, al is de CD een beetje te hard uitgevallen, maar niet storend.
Het akoestische geluid is de sterke troef van dit album. Eindelijk eens geen jengelende synthesizer, of hij moet al heel goed verstopt zijn. Mooie stem, beetje beperkt bereik, maar ook dat stoort niet, verveelt misschien wel zo nu en dan. Maar wellicht ben ik bij nummer 13 al een beetje op weg naar dromenland. Ook dat is een kwaliteit.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Vijf jaar na `Love and Theft` bleek Dylan nog volop creatief in leven. Wat minder verrassend album maar met een paar prachtige songs zoals: Spirit on the Water, Workingman's Blues #2 en het bedachtzame Ain't Talkin' (Just Walkin’) dat me op het lijf geschreven is. De mastering van de CD doet helaas wel afbreuk aan het luistergenot: gewoon te hard om mooi te klinken.

Dit is weer zo'n album dat je niet alleen in huis moet hebben, maar ook regelmatig moet draaien. Dat laatste gebeurt te weinig, moet ik toegeven. Des te groter is dan toch weer de verrassing. Een fijne hippe plaat.

Het is geen slecht idee om dit rommelige live-album van Cocker als standaard te nemen voor zijn verdere geschiedenis. Zo goed en geïnspireerd als hier, werd het daarna niet meer, al heb ik steeds respect gehouden voor zijn studiowerk in de latere jaren na 1982.

De kwaliteit van het album komt niet alleen op naam van Joe Cocker. In allerijl werd op 11 maart 1970 een band samengesteld voor een tournee die al op 19 maart in Detroit zou beginnen. Met Leon Russell - hier de onmisbare kracht achter Cocker - werd in een week tijd een grote band geformeerd, die nauwelijks ingespeeld het podium op ging.

Van enige routine is hier dus geen sprake en dat komt ten goede aan de spontaniteit en energie. Russell had een goede hand van kiezen en behalve de band was er een koor samengesteld met o.a. Rita Coolidge, de 'delta lady'. Zij zingt ook solo op Superstar (bekend van de Carpenters), een song van Russell en Bramlett. Ze is niet geheel toonvast overigens, een verschijnsel dat het hele album regelmatig treft.

Perfect is deze registratie, opgenomen op 27 en 28 maart 1970, dus niet. Maar dat is misschien ook juist de charme. Opvallend goed mixt de rauwe en bezielde zang van Cocker - eigenlijk geknipt voor de blues - hier met de opzwepende gospel-style koorzangers achter hem. Stil blijven zitten is dan lastig.

De band, volgens het boekje hier:
Leon Russell, Chris Stainton, Don Preston, Carl Radle, Jim Gordon, Jim Keltner, Chuck Blackwell, Sandy Konikoff, Robby Torres, Jim Price en Bobby Keys.
Grote namen tegengekomen? dat klopt.

Bekendste nummer is de uitvoering van She Came in Through the Bathroom Window, wat past in het idee dat de zanger vooral Beatles-covers speelde. Geheel ten onrechte, want hoewel Joe Cocker geen eigen werk leverde, is de setlist zeer gevarieerd, met toch weer een hoofdrol voor Leon Russell.

Er zijn verschillende versies van het album verschenen door de jaren heen. In huis heb ik de A&M-CD van 1999 en die klinkt redelijk maar mist wel wat dynamiek: Album details - Dynamic Range DB
Een betere versie op 2 CD's met bonustracks verscheen in 2005.

Bovenstaande discussie nog eens nagelezen. Over smaak ...

De CD-versie uit 1987 teruggevonden op de kofferbakmarkt van Schoorl en nog eens zo onbevangen mogelijk (ik weet het: dat lukt niet, want altijd bevooroordeeld) beluisterd in de huiskamer. De honden sliepen gewoon door, kan ik melden, wat ze bij sommige andere platen niet doen. En ik noteer dat als winstpuntje voor de heer Miles.

Laat ik er zelf dan wat van vinden: mooi debuut. Lekkere randsymfonische muziek en fijne oefening voor producer Alan Parsons en arrangeur Andrew Powell om de hier uitgevonden kunstjes door te trekken naar het eigen Alan Parsons Project.

De opener kan ik natuurlijk dromen. Het lijkt me een verdienste, maar kan net zo goed verkeerd uitpakken in de beoordeling. Rebel is een met orkest gevulde, daardoor wat bombastische plaat inderdaad. John Miles is best in staat een goede song te schrijven, al is hij nog wel duidelijk op zoek naar een eigen stijl.
When You Lose Someone So Young kan zo uit het boekje van Elton John komen en Lady of my Life is een weinig verhulde nadoenerij van Stevie Wonder.

Niet alles is sterk genoeg voor de hoofdprijs, maar de paar fraaie songs zijn genoeg voor een ruime voldoende. En nogmaals: hier is The Alan Parsons Project proefrondjes aan het draaien, en dus valt er productioneel heel wat te genieten. Geen toeval dat Miles regelmatig op de Project-albums als vocalist optrad.

Opgenomen in mei 2001 en uitgebracht op 11 september - in meerdere opzichten een gedenkwaardige dag - is dit album 25 jaar oud, zoals we na een snelle berekening kunnen constateren.

Een fijn album met een op het eerste gehoor opgewekte toon, dat me direct beter beviel dan het vier jaar eerder uitgebrachte Time out of Mind, al is mijn mening inmiddels bijgesteld tot een omgekeerde waardering (!).

De opgewektheid zit vooral in de productie, een klus die Dylan hier voor het eerst door zijn alter ego Jack Frost laat opknappen. Afgeknapt op grote producers? Wie zal het zeggen.
De band heeft voldoende in huis om ook zonder leidende producer te klinken zoals het bedoeld is: traditioneel, ongepolijst en met het geluid van een live-act. Uitstekende muzikanten, die hun bescheiden plaats naast de meester kennen.

De ontspannen toon betreft vooral de nummers 1, 3, 4, 6, 8, 10 en 12, al hoeft de tekst zeker niet altijd vrolijkstemmend te zijn. Het is een loungeachtige sfeer, die je terugbrengt in bijna vooroorlogse tijden, pure americana, maar meer een jazz- dan een folkidioom.
Wat grimmiger blues vinden we bij nummer 5, 9 en 11. Dylan raspt er op los en de microfoon zal doorweekt geweest zijn - excuus voor het onsmakelijke beeld.

Nummer 7: High Water, is een eerbetoon aan muzikant Charley Patton (1894-1934), waarin hij de raciale strijd in het Zuiden beschrijft. Hoewel al lang niet meer zo strijdbaar, hier toch een duidelijk sociaal element van de (hier bijna) zestigjarige protestzanger.

Het sociale element, de strijd om slavernij en vrijheid, verpakt in een liefdesverhaal, ontbreekt ook niet in nummer 2 van de albumlijst: Mississippi. In de opnamesessies als laatste opgenomen, op 21 mei.
Het nummer lag eigenlijk al klaar vanaf Time out of Mind, maar kwam daar niet op terecht omdat, volgens Dylan, het door producer Lanois als te banaal werd afgewezen.
Fraai en misschien nog een fractie beter zijn de twee eerder opgenomen versies van het nummer die we tegenkomen op The Bootleg Series Vol.8: Tell Tale Signs: Rare and Unreleased 1989-2006 (2008).

Een hernieuwde kennismaking hier met een zelfproducerende Dylan: Een album, dat goed in elkaar zit, maar echter nergens Dylan's eerdere parels, waartoe ik ook Oh Mercy (1989) reken, overtreft.
Het past in een stijlverandering die hij vanaf begin deze eeuw inzette: mysterieuzer, bedachtzamer en verpakt in - wat onaardig gezegd: ‘ouwe mannen blues'. Het voordeel daarvan is de tijdloosheid. Het nadeel: het sjabloon waarin het verpakt is.

Uiteraard wordt daar verschillend over gedacht.

Zonder lang nadenken sluit ik me aan bij het hoge stem-gemiddelde voor dit album. Want dit is zonder meer een goed album, en passend in de wending die rond 1989 gaande was in de muziekwereld en daarbuiten.

Daniel Lanois is voor mij vooral de producer, muzikaal tapijtwever, geluidsjager, die beschikt over een goed werkende reverb- en vervormingstechniek en daar zijn instrumenten op loslaat. Zeer effectief bij o.a U2, zoals duidelijk blijkt uit Where the Hawkwind Kills.
Even verdienstelijk liet hij zijn methode los op o.a. Bob Dylan en twee jaar eerder Robbie Robertson.

Atmosferisch is misschien een vriendelijker omschrijving dan galmend, wat een wat negatieve bijklank heeft. Lang niet alles op dit album is zo te typeren. Folk en Cajun nemen ook hun authentieke plaats in en klinken juist heel nabij en direct. Maar in Ice bijvoorbeeld lijken de instrumenten bijna opgelost in het beproefde echobad, of ook weer aardiger 'ambient atmosphere' genoemd.

Het mooie van dit alles is dan toch maar dat Lanois zijn effecten voornamelijk akoestisch tot stand brengt, afgezien van een enkele keyboard en een synth in St. Ann's Gold. De electronica beperkt zich verder tot de opnametechniek, precisiewerk in de studio, met onorthodoxe maatregelen. Een uniek geluid.

En dat was op dat moment wel een verademing na jaren van computerdrums, lelijke samples en ander casio-gejengel. De echte muziek mocht weer, met opvallend puur akoestisch de nummers O Marie en Jolie Louise in typisch Canadese Cajun-stijl.

Het album werd opgenomen in New Orleans, maar ook in Brian Eno’s Wilderness Studio in Woodbridge, Suffolk, de STS Studio in Dublin en in de Grant Avenue Studio, Canada. De mastering tenslotte door Greg Calbi van Sterling Sound, New York. Toch wel een album waaraan flink gesleuteld is.

Helder en dynamisch klinkt de CD, waarop het album tegelijk met de vinylplaat uitkwam. Acadie verscheen 26 september 1989, precies twee weken na Oh Mercy, het album dat Lanois in hetzelfde jaar met Bob Dylan had opgenomen. Een jaar vol belofte.

Zowel voor Dylan als Lanois bleek het na deze albums lastig de lijn succesvol voort te zetten. Een hernieuwde samenwerking met Dylan was er bij het album Time out of Mind in 1997. Een album waarbij de productiestijl van Lanois m.i. een te dominante factor werd.

Best verkochte album van Mayfield, zo heb ik opgesnord en dat is wel bijzonder voor een 'score'. Niet dat de film heel bijzonder was, eigenlijk vrij middelmatig en waarschijnlijk al lang vergeten als deze plaat er niet was geweest.

Curtis Mayfield maakt hier spannende emotioneel geladen muziek. Veel orkest, percussie, sterke baslijnen en violen die de spanning verder opvoeren. Bij veel nummers kun je je wel een heftig actiemoment in de film voorstellen. Mayfield is hier als componist op zijn hoogtepunt, denk ik, bijgestaan door orkestarrangeur Johnny Pate. Zijn zang heeft iets bezwerends, vol gevoel en rake timing. Soms fraai zwoel en zweterig, zoals in Eddie You Should Know Better. Beste song is wat mij betreft No Thing on Me (Cocaine Song).
Instrumental Think is een rustmoment, maar fraai van melodie en met een fijne sax halverwege in de break. Afsluiter titeltrack Superfly gaat dan weer helemaal los met een sterke modulatie na anderhalve minuut.

Het is soul van de bovenste plank, en al is het niet helemaal bekend terrein voor mij, als witman, ik hoor hier de kwaliteit aan alle kanten.
Vergeleken met het debuutalbum niet sterker, misschien heeft de dienende rol voor de film, de instrumentale stukken, de vrijheid een stukje beperkt.

Tenslotte ook weer even de oren gespitst bij beluisteren van de CD, in mijn geval de Portugese versie uit 1993, uitgebracht onder licentie op het Movieplay Gold label, waarvan hieronder de meetcijfers.

Album details - Dynamic Range DB

Een goede opvolger van Sometimes (1991) en misschien nog net een stapje verder in haar ontwikkeling. Samen geschreven en gemaakt met partner Maarten Peters, die in het binnenhoesje dan ook uitgebreid wordt bedankt voor toewijding, talent en liefde die het beste bij haar naar boven bracht. Voor de band, die hier toch echt prima werk aflevert, maar wat in de anonimiteit moet blijven, is de vermelding: 'Thank you so much, René, Michel, Lex and Hans, you are all fabulous musicians.' Bolderdijk en Hollestelle misschien?

Een geslaagd muzikaal huwelijk inderdaad. Sfeervol en met vakmanschap opgenomen, eerst thuis in Zaandam en daarna in studio's door het land tot klinkend eindresultaat gebracht. De 'late night' songs en pittiger rocksongs wisselen elkaar af. Hier en daar een vleug funk, zoals in het titelnummer. Margriet was een veelzijdig artiest. Hitsucces met Lucifer House for Sale krijgt hier een nieuw 'stripped down' jasje, met strijkers en intiem gedragen zang. De krachtige uithalen waar Margriet ook zo goed in was, missen we hier wel een beetje.
Verder geen klagen over de songs. Magic Moments bijvoorbeeld. Erg mooi. Samen met Maarten zingt ze de uitsmijter I Can't Have It All. Hier had ook het pittiger Listen to Your Heartbeat niet misstaan.

Zeer goed opgenomen en geproduceerd album, waarmee de Zaanse zangeres haar internationale klasse bewees. Jammer is het dan dat zo'n album het niet verder bracht dan een nummer 56 in de Nederlandse Album Top 100.
We blijven onze Margriet gedenken, misschien wel hier in haar 'golden moment'.

Mooiste nummer, het jazzy: It's You.

Een typische J.J. Cale? Ik merk op uit de discussies dat daarover de meningen verschillen.
Dit album werd ook in de vakbladen wisselend ontvangen, 2/5 bijvoorbeeld in Rolling Stone. Ik geef dan maar een quote van de artiest, met zelfkennis, die ik ergens las:

“People say each of my albums sounds just like the previous one, I’ve tried to change, but whenever I finish something, it just sounds like me.”

We zijn nu 45 jaar en een beetje verder en ik denk dat ik er gewoon zonder vergelijking naar kan luisteren. Toch wel typisch J.J. Cale, dat kan ik er van zeggen. Het kabbelt wat, maar een nummer als What Do You Expect heeft meer pit. Dat geldt trouwens voor de hele tweede helft van het album. Een keur aan artiesten stond naast hem in de studio en ik noem even Jim Keltner en Leon Russell in het bijzonder.

Opgenomen in 1980 in verschillende studio's in Hollywood en Nashville, uitgebracht in februari '81 en in 1983 voor het eerst op CD gezet, waarvan ik een exemplaar heb door Phonogram uitgebracht.
De dynamische kwaliteit (toch echt belangrijk bij deze artiest) bevindt zich ruim in de groene cijfers, volgens onderstaande meting en dat geeft rust en ruimte. Fijne schommelstoelplaat, zeer goed gemusiceerd en als je niet beter wist zou je zeggen: Mark Knopfler, maar dat geeft niet, grote voorbeelden zijn er immers om nagevolgd te worden.
Album details - Dynamic Range

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren