(reactie op ander bericht)

Nou, dat is alweer 4 jaar geleden. En, kan ik melden, helemaal goed gekomen uiteindelijk.

Op CD klinkt dit album heel fijn, op het Nederlandse MusicOnCD-label, wat gewoon een onbewerkte reprint is van het originele album. Rutherford, voordat hij met de mechaniekers aan de slag ging, was hier nog helemaal in 'old-school-Genesis'-sferen: melodieuze progressieve rock met een verhaal. Erg fraai en indrukwekkend, met veel gevoel en een tikje 'suspense'.

Geroemd is hier ook de band, met o.a drummer Simon Phillips en Anthony Phillips als toetsenist. Als zanger werd de redelijk onbekende Noel McCalla ingezet. Een schot in de roos.

In 1980 bevond de band Genesis, thuisbasis van Rutherford, zich in een proces van vernieuwing, waarvan album Duke het eerste bewijs was. Mogelijk noodzakelijk, naar de toenmalige opvattingen. Er ging, met de kennis van nu, ook wel wat stuk, vooral in het vervolg van dat decennium. Met een rol voor de digitale productietechnieken en strakke marketing.

Hier begin 1980 nog op de juiste koers, wat mij betreft. Een oerdegelijke Genesisplaat eigenlijk, met vooral een geslaagde vertelling op de originele A-kant van de LP. Een plaat vooral voor de late avond: At the End of the Day. Nog mooier, op kant B: Time and Time Again.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Nou vooruit (en wat was ik toch streng 7 jaar geleden!): Help Yourself, All My Love, Time of Our Life en ook Songbird zijn helemaal zo gek nog niet. Als ik moet vergelijken, dan kom ik onherroepelijk uit bij Electric Light Orchestra - Zoom (2001). Zelfde geluid, zelfde compacte songs. Herhalingsoefening, dat is waar, maar met de beste intenties. En met voorbijzien aan al mijn voorgaande berichten: 4 sterren. Voor vandaag.

stem geplaatst

De broeierige atmosfeer van vandaag (onweer in de lucht en de thermometer richting de 30) past uitstekend bij de muziek op dit album. Je kunt je voorstellen dat de opname in soortgelijke omstandigheden plaatsvond. Niet te hard van stapel lopen, zachtjes deinend, rustig gespeeld, pas op dat je het niet te warm krijgt. Alleen na Superstition moest de crew zich even gaan opfrissen. Het broeierige krijgt een spirituele lading mee. Een moeilijk te definiëren spanning, meer een gevoel van brothers and sisters, verbondenheid. En een onweersbui die maar niet komt. Die hardere klappen bewaarde Stevie voor Innervisions. De betere opvolger, dat wel, maar dit album is voor de stille genieters onder ons. In de schaduw en met Stevie's zonnebril.

Een geweldig soulalbum is dit debuut van Curtis Mayfield. Al direct in het openingsnummer wordt je meegesleept in een stroom van tekst en energieke soulfunk. De maatschappijkritische teksten verzuren geen moment en Curtis bruist van de positiviteit. Fijn is de lange versie van Move On Up, dat hier na de break bij minuut 4 weer geheel opbouwt met geweldige percussie en drive.

Er zit dus heel veel energie in deze plaat. Maar ook zwoele emotie, zoals in The Makings of You. Overdadig is het orkest, zoals op het hele album: broeierig en stuwend, vol met harp, blazers en percussie, de falset van Mayfield breekbaar en emotioneel. Afsluiter Give it Up vat het album op prachtige wijze samen. Mayfield hoorde samen met Stevie Wonder en Marvin Gaye tot de grote drie en is, zeker op deze plaat, het meest geëngageerd als het om de inhoud gaat. Dat boodschap en muzikale gedrevenheid uitstekend samengaan, wordt met dit klassiek geworden debuut bewezen. En, hoewel een beetje onbekend met het hele repertoire, waarschijnlijk één van z'n beste.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Throwing it All Away ...

Nogmaals beluisterd van CD (Virgin GEN CD2), de eerste CD-versie, met zo'n stevig doosje nog, dat niet afbreekt. Toch wel weer een oudje inmiddels en het moderne geluid van destijds klinkt nu bijna nostalgisch en irriteert door de weinig elastische klanken van ingeblikte instrumenten. Bij de tijd willen blijven heeft een beperkte houdbaarheid. Waar is de echte muziek gebleven, is de vraag die zich opdringt.

Phil Collins, op het hoogtepunt van zijn persoonlijke succes en zelfverzekerd, is hier de rockstar. Op de foto in de binnenhoes vlijt hij zich aan de borst van de lange Mike Rutherford, terwijl Banks terzijde staat met een neutrale blik in de lens. En zo was het ook. Publieksman Phil staat hier met Mike van de Mechanics 'in the picture' een hitalbum te verkopen, gebouwd op harde electropop en een paar smeuïge ballades. Van Banks is dan het minder toegankelijke Domino in twee delen, waarin de spanningsopbouw niet ontbreekt. Denk je de drumcomputer weg, dan lijkt het warempel wel een Genesis-song. Met nog enige emotie tenslotte, zoals ook in The Brazilian, de intrumentale afsluiter, misschien nog wel het beste stuk van de plaat. Merkwaardig dat de eerste twee soloplaten van Collins nog veel meer met Genesis te maken hadden en veel organischer klonken dan hier. Vooruit, dan toch liever de blazers van EW&F. En nu, een paar jaar verder ...

Met mijn drie sterren meen ik toch nog redelijk welwillend te zijn. Maar het is droefenis alom. Kaal en koud, mechanisch, bedoeld om hard te raken, maar niet in het hart. Na 40 jaar mag er toch best even gemopperd worden. Gek, dat viel me destijds veel minder op. Ik ben ouder, maar heel misschien ook een stukje rijper en hoor graag een stem met een barst en liever een banjo, een plukbas en een Hammond dan een drumcomputer en een MIDI-masterkeyboard. Maar, dit alles als verklaarbaar excuus tenslotte: het was 1986. Je kon niet anders.

Hier in de Zaanstreek eten we geregeld een zoet broodje: een duivekater. Daar moet ik aan denken bij deze verzamelaar van Bread. Het is zoete softrock waarmee de band van David Gates en Jimmy Griffin bekend werd. Gates leverde een flinke reeks hits en was als zanger en producer de belangrijkste vormgever van de band. Voor het broodnodige contrast staat er ook wel wat steviger rock-geörienteerd werk op deze verzamelaar, maar dat klinkt behalve onbekender ook wat gedateerd. Nee, de softrock was wel hét handelsmerk van de band. En dan toch ook knap gemaakt.
It Don't Matter to Me, Aubrey, The Guitar Man, dat doet me nog steeds wel wat. Bij Lost Without Your Love van hun come-backplaat uit 1976 geloof ik het wel. Er is een verschil tussen lekker zoet en mierzoet. In etappes af te draaien, dit album. Dan gaat het nog wel.
Beter is het eerste solo-album van David Gates: First (1973)

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

Het album klinkt heel intiem, met Cohen dicht bij de microfoon. Zodoende is er van een live-beleving, afgezien van beleefd applaus, weinig te merken. Het repertoire is mij niet geheel bekend maar ontegenzeggelijk echt Cohen. Dichterlijk, romantisch, sfeervol, balancerend tussen sentiment en scherpe observaties. Leonard Cohen kan de vreselijkste verhalen toch heel vriendelijk brengen. Voor bluessong Never Gave Nobody Trouble zet Cohen zijn 'zwarte' stem op. Hattie en Charley Webb zingen met de zanger op Joan of Arc. Een mooi lied. Bij een foto in het hoesje vinden we de tekst: 'Leonard enjoying his first (and last) cigarette on the occasion of his 80th birthday.' Dat moet dan op 21 september 2014 geweest zijn. Een sfeervol album, met warmte en liefde gemaakt, maar opwindend, nee.