stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 5,0 sterren

stem geplaatst

Schitterend opgenomen, niet al te spannende muziek. Van Rooyen was op uitnodiging van een filmproducent in Rome, waar hij, aldus de begeleidende tekst in het hoesje, inspiratie opdeed voor deze composities. Puur eigen werk dus van de gevleugelde vriend, al even romantisch als vakkundig begeleid door het Metropole Orkest onder leiding van Harry van Hoof, met zwevende vocalen van Wanda van der Hoofd. Een rol die we ook nog kennen van zangeres Letty de Jong. Muziek dus zonder bommen en granaten en geschikt voor bij het zondagse diner. Even in een andere wereld.

stem geplaatst

Christopher Cross kan bij mij wel een potje breken: fijne songs, veelal uitstekend geproduceerd. De tragiek zit 'm een beetje in de vliegende start van het debuutalbum waardoor de verwachtingen voor het vervolg hooggespannen waren. Te hoog. Cross kon die op de vervolgalbums niet helemaal waar maken en - hoewel hij door bleef gaan met albums uitbrengen - raakte hij uit de gratie bij het koperspubliek.

Deze verzamelaar probeert een overzicht te geven van de albums uit de jaren '80. Uitstekend is de keuze voor opener Ride Like the Wind. Ook Allright is prima, maar jammer dat de mooiste songs van Another Page (1983) worden gemist, zoals 'Think of Laura' en 'Talking in my Sleep'. Words of Wisdom van dat album staat er gelukkig dan wel weer op. Poppier album 'Every Turn of the World' (1985) is met vier tracks beter vertegenwoordigd, maar boeit me minder. Te duidelijk moest Cross hier compromissen sluiten. De twee songs van Back of my Mind (1988) zijn aardig maar vallen door het blikkerige geluid uit de toon.

De doorbraak voor Cross was niet bij zijn debuutalbum, dat in Nederland pas in 1981 begon te verkopen, maar in hetzelfde jaar met de single Arthur's Theme, voor de film 'Arthur', geschreven samen met Burt Bacharach. Terecht natuurlijk dat dit nummer op deze verzamelaar staat.

Een compromis, maar dat geldt voor iedere verzamelaar, en ook deze CD ontkomt niet aan die kwalificatie. Met 49 minuten ook wel een beetje kort, maar verklaarbaar, want er verscheen behalve de CD ook een LP van het album. Toch zeker wel een voldoende.

Helemaal niets aan te merken op de tracklist van dit compacte verzamelwerk. Het beste van drie decennia.

Jaren '80-sound? Warempel. Dit album is gemaakt in dat decennium. First We Take Manhattan is een prachtige song maar komt in de versie van Joe Cocker toch beter uit de verf. En verder: het gaat natuurlijk vooral om de voordracht van de fraaie mystieke en venijnig scherpe teksten van de kunstenaar. Waar ik grote moeite heb met zijn vroege werk, de slappe koortjes en melodietjes, is dit voor mij heel goed te doen. Take This Waltz is oldschool Cohen, Jazz Police is gestoken in een strak synthetisch jasje, en voelt gekunsteld hip, maar tekstueel weer een topper. Nu kabbelt het verder een beetje naar het eind en gaan de dameskoortjes me weer een beetje tegenstaan. Cohen zet hier, inmiddels 53 jaar jong, een overtuigende plaat neer. Als er ooit sprake geweest is van weggeweest zijn, dan kun je dit zijn comeback-album noemen.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

Voor 75 eurocent wil je dit nog wel meenemen, in onberispelijke staat, hoewel ik al één en ander van Boudewijn in huis heb. Eigenlijk heeft deze CD maar één nadeel: de afschuwelijke hoesfoto. Ogen dicht dus en draaien. Alles wat ik wens staat er op, zo ook de gruwelijk prachtige afsluiter, het met Gerrit Komrij geschreven lied De Kinderballade.

Zelf heb ik het meest met zijn album Hoe Sterk is de Eenzame Fietser (1973), en ja, Jimmy en Tante Julia ontbreken niet. Jeugdsentiment.
De tekst van Travestie levert in deze tijd de nodige problemen op. Dit kan niet meer.
In Wegen hoor ik iets terug van J.J. Cale.

De verzamelaar kwam uit in 1990, en misschien vermoedde Phonogram/Mercury dat een terugblik gerechtvaardigd was omdat de zanger al langere tijd met vakantie was, niet wetend uiteraard dat er vanaf 1996 'Een Nieuwe Herfst' zou volgen. De Groot, die meermalen afscheid nam, heeft inmiddels wel geleerd hoe betrekkelijk zo'n afscheid is zolang je nog zingen kunt. Hij komt vast terug, nog een keer.

stem geplaatst

In de serie 'originals' in mijn CD-rek dit prachtige album op CD, Duitse persing, 1985, 825 539-2, waaraan nog niets is gerommeld. En daarop de originele Josephine. Niet eens het topstuk van de plaat, maar wel een klassenummer.
Erg mooi en melancholisch: Steel River, One Golden Rule, Love Turns to Lies.
All Summer Long moet ook op single zijn uitgebracht, herinner ik me.
Titeltrack Shamrock Diaries is fraai, met saxpartij, maar komt wat mij betreft wat moeizaam op gang.
Afsluiter Hired Gun duurt me om dezelfde reden wat te lang.

Het album werd direct op CD uitgebracht met DDD 'Spars-code', destijds een verkoop-argument en kon daarmee goed concurreren met 'Brothers in Arms' van DS, dat qua luisterpubliek en stijl wel min of meer in dezelfde vijver viste. De vergelijking valt wat mij betreft echter in het voordeel van Rea uit.

De ronkende recensie hierboven verraadt dat er liefde in het spel is. En dat mag best, want het is van begin tot eind een doordacht en perfect opgenomen album. Daar móet je van houden. Met instrumentale stukken aaneen geweven tot een totaalbeleving, een conceptplaat die niet stuk kan. Broer en zus Carpenter kon je best om zo'n boodschap sturen, destijds.

Welluidend, gevoelig, maar net niet te plat sentimenteel. Zo was hun imago. Altijd lief, geen wanklank of nukkige fratsen, zoals gewoon in de artiestenwereld. Met de achteraf-kennis-van-nu dubbel droevig stemmend. Hadden ze er maar wat vaker met de pet naar gegooid, de handdoek in de ring, een scheve schaats, een beetje recalcitranter wellicht. Was beter geweest voor Karen, denk ik.
Ach, dat konden ze toen nog niet weten.

Prachtig album nog steeds.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,0 sterren

stem geplaatst