stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

'Er zijn bij dit album nog geen berichten geplaatst.' Maar daar gaat nu verandering in komen. Dit album is naar mijn mening behoorlijk onderschat en over het hoofd gezien. Nee, geen grote hits van de bekende zanger. Dit zevende album kwam uit in juni 1973 en wist, zonder aanwijsbare redenen, niet heel veel harten te veroveren.

Toevallig kwam ik een mooi exemplaar tegen op CD, bij Bertelsmann (BMG) uitgegeven in 1988. Ik denk dat Denver vooral veel aanhang in Duitstalige landen had, mede door zijn familie-achtergrond. Hij werd geboren als Henry John Deutschendorf Jr. Vijf songs zijn van de hand van Denver, de andere zes van songwriters uit de countryhoek. Nog nergens de gladde cliché-country van later jaren. Country/folk is een juiste typering.

Dit zijn stuk voor stuk eerlijke songs en fraai opgenomen, zonder toeters en bellen. Toch wel één en dat is de harmonica van Toots Tielemans, in 1973 goed in de markt, die hier een bijdrage levert. Een fijne ongecompliceerde plaat, zonder glibberigheid.

In 1987 nieuw gekocht en daarmee behoorde het tot de eerste honderd CD's die ik in het rekje kon zetten.
Achteraf ook wel een beetje een raadsel waarom ik hier zomaar 39 gulden voor neertelde. Ik had een baan, dat wel. In Nederland aardig verkocht en 'goud' met meer dan 50.000 exemplaren.

Na het betere Picture Book (1985) een wat minder resultaat nu. Tweede single Infidelity is beter dan opener The Right Thing. Over het geheel genomen moet ik zeggen: het is een beetje vlakke hakke-takke-soul en swingt niet echt. Suffer is dan best aardig; I Won't Feel Bad is een gekloonde versie van The Right Thing: zoek de 7 verschillen.

Eindelijk dan een echt mooie song: Ev'ry Time We Say Goodbye, een nummer van Cole Porter. Precies hier ligt het echte talent van Mick Hucknall: hij hoort in een jazzclub. Piano en cello: mooi.

Voor het contrast zorgt Let Me Have It All. Een matige song. Nu nog een reggaedeuntje, moet producer Sadkin gedacht hebben: Love Fire; een 'soul' wordt 'on fire' gezet en brandt steeds maar door ...

De keyboards in Move On Out brengen ons nogmaals dicht in de buurt van The Right Thing. Een variatie. Een stukje harder ingezet is Shine, met hoge uithaal. Bonuspunten gaan naar de afsluiter Maybe Someday. Ritme en spanningsopbouw kloppen hier wel en geven lucht aan zanger Hucknall om zijn 'right thing' hier wél te doen. Mooie hoornsolo ook. Fijn zwoel nummer. Zo had de hele plaat kunnen klinken. Toch nog een voldoende uiteindelijk.

Voor mij is het vooral de verrassing van dit debuutalbum dat me aansprak in 1985. Tussen het geweld van de harde producties van midden jaren tachtig, deze oase van subtiele en bijna minimalistische klanken van de oorspronkelijke en wat verlegen Suzanne Vega. Vanaf haar elfde jaar speelde ze gitaar en ontwikkelde zich tot een 'folky', speelde in koffiehuizen en op de campus van de Columbia University en in de vermaarde Folk City Club, waar ooit ook Bob Dylan optrad. In 1983 kreeg ze een contract bij A&M en verraste publiek en platenmaatschappij met het succes van dit debuut dat op 1 mei 1985 verscheen.

Vega zingt heel aardig, maar moet het vooral hebben van haar poëzie, Daarbij begeleid ze zichzelf, zoals een folksinger betaamt, op de akoestische gitaar, maar laat de meer ingewikkelde partijen over aan gitarist Frank Christian. In het meest pittige nummer van het album Marlene on the Wall speelt Jon Gordon een kleine solo op de electrische gitaar en worden de stembanden van Vega beproefd. Het enige nummer waar ze even flink uithaalt. Je ziet voor je hoe de producer haar hier even een zetje geeft. Dit moest dan ook de single worden. Een radioplaatje. Erg goed vind ik verder Small Blue Thing en Undertow.

Het album ademt een stuk rust en ruimte. De zang is akoestisch goed neergezet en je kunt je, met je ogen dicht, voorstellen dat Suzanne voor je op het kleine podium van het koffiehuis staat te zingen. Synthesizers en violen zijn ook wel voorradig in de productie maar krijgen nergens de overhand. En nogmaals, dat klinkt weldadig tegenover de vele harde producties in dat decennium.

Met de CD uit 1985 is het goed toeven. Het is een exemplaar in de Studio Masters Plus Series
van A&M, vergelijkbaar met het latere HDCD-label. Dit is een niet direct meetbare, maar wel hoorbare kwaliteit die net een stapje verder gaat. Met name in de dynamiek. Vergelijk ik het album van deze singer-songwriter met bijvoorbeeld Blue (1971) van Joni Mitchell - precies even lang - dan moet ik toch aan Mitchell de voorkeur geven. Suzanne Vega is daarbij vergeleken een beetje een grijs muisje, met minder zeggingskracht en expressie dan haar illustere voorgangster. Begrijp me niet verkeerd: alleen in de vergelijking valt zoiets op. Op zichzelf is dit een prachtig debuut van een groot talent.

Opgenomen in Salvador, Rio de Janeiro, Parijs en NYC. Een wereldplaat, gebouwd op de polyritmiek van de Braziliaanse traditionele muziek. De ritmes bepaalden het schrijven zo dat de melodie hier secundair werd en afhankelijk van de door elkaar lopende beats.

Voor stijve Hollanders die geen ritmegevoel hebben is het een hele opgave om zonder bewegingen in onderlijf mee te gaan in de stroom. Stilzitten is hier dodelijk voor de beleving. Mogelijk kan een bezoek aan de fysiotherapeut uitkomst bieden. Of juist overbodig worden als het lukt de in de 'heilige ritmes' mee te bewegen en een beetje van de trance op te pikken. Het is deze niet-westerse ritmiek, heel anders dan de gebruikelijke vierkwartsmaat, die misschien opbreekt voor wie bij Paul Simon nog denkt in de categorie van 'Mrs. Robinson'.

Met album Graceland in 1986 waren we al gewend geraakt aan de nieuwe wegen van Simon. Maar dit gaat dan nog een stapje verder de wouden in. Het valt op dat ook de teksten meebewegen op de ritmes. Fragmentarisch, in soundbites bijna. Klank en tekst vloeien zo samen. Simon's zang klinkt hoog, monotoon, bezwerend soms, geconcentreerd, in hoger sferen.

Nee, kant en klare liedjes vinden we hier niet. Een crisis in het leven van de songwriter? Ik denk dat hij hier oprecht van de gebaande paden afwijkt. Met zijn naam kan hij zich wat veroorloven. Niet iedere wereldmuzikant heeft een paar peperdure digitale studio's ter beschikking en behalve een paar dozijn lokale muzikanten, de medewerking van Michael Brecker, J.J. Cale, Steve Gadd en top-producers als Phil Ramone en Roy Halee. Paul Simon kreeg het voor elkaar.

Een hoogtepunt in zijn discografie. En bepaald geen simpele plaat. Het vraagt wat van de luisteraar.
Bij mij in de originele versie, zonder bonustracks op CD, Warner 7599-26098-2. En die voldoet.

Mijn favoriet (en dat is toch het meest een 'song'): Born at the Right Time.

Een vroeg BB-album, 1964, dus nog ruim voor Pet Sounds. Misschien een beetje een 'verplicht nummer'.
De familietradities waar dit feest toe behoort zijn sterk in de VS. De surfboys tuigen hun boom op met vijf eigen songs en vervolgens een reeks aardige traditionals. De sleebellen klinken en alles is heerlijk en vrolijk met groot orkest. Zo heel fijn was het bij de familie Wilson thuis niet, weten we nu, en vader Murry was een bullebak die door de band in 1964 werd ontslagen als manager. Misschien hier nog wel in dienst.

Favorieten heb ik niet echt, de opener is het meest uptempo. Verder valt de loepzuivere zang op. Mooi gedaan toch deze klus. Je moet het weten te plaatsen in de tijd.

Het album werd in stereo opgenomen en kreeg een remix voor CD. De tracklist hierboven wijkt af van wat ik hier heb liggen! Mijn versie duurt inclusief bonustracks 36 minuten precies. Drie van de vier bonustracks zijn in mono. In stereo is The Lord's Prayer, een a capella uitvoering van het 'Onze Vader' in de lange uitvoering naar Matteüs. Naar mijn idee de enige song van The Beach Boys die volledig gebaseerd is op een Bijbeltekst.

'This album I always wanted to make', schrijft De Burgh in het begeleidende CD-boekje. Een hartenkreet die me iets teveel als een cliché klinkt om helemaal te geloven. Zegt niet iedere artiest dat bij het uitbrengen van de nieuwste worp? Maar aan de andere kant - en ik geloof altijd in een andere kant - kan hij het menen. Want wat hij hier ter beschikking had was een waar symfonie-orkest in de studio. Het verklaart ook wel waarom het hele album in slechts acht dagen werd opgenomen. Al die orkestleden kunnen wel een boterhammetje voor tussen de middag meenemen, maar ze hebben meer te doen dan eindeloos tracks inspelen. Dat kost wat.

Chris de Burgh staat midden in de orkestbak achter de microfoon en lijkt te dirigeren. '... without the benefit of of the safety-net of modern technology, was immensely exciting - everything in one take, the way it used to be.' schrijft hij daarover. Een prachtervaring en met volle concentratie dus. Misschien is dat wel te horen aan het warme akoestische resultaat. Een natuurlijke klank.

De Burgh beschouw ik als een oprechte artiest, maar een beetje pathetisch af en toe. Zijn zangtechniek laat ook wat te wensen over. Hij haalt vaak net teveel uit in de hoogte. Maar dat is zijn handelsmerk geworden en geen fan zal zich daaraan storen. Begonnen met folkrepertoire, steeds meer in de richting gegaan van de zoetere liefdesballads. Veel eigen repertoire horen we op dit album maar ook Girl van Lennon/McCartney en In Dreams van Roy Orbison.

Drie nieuwe eigen songs toch ook nog: In Love Forever, I'm Not Crying over You en tenslotte One More Mile to Go. Geen echte hoogvliegers en voortbordurend op gezinsgeluk en eeuwige waarden. In de vreedzame negentiger jaren, in de tijd voordat internet de huiskamer was binnengedrongen, een prachtige CD die je in je dure microsetje liet schuiven. Met je geliefde op de bank nog even genieten na een drukke dag op kantoor. Tja, mooie dagen. I'm Not Crying ...

Bij Heather hoor ik de stem nog van Rob Out voor de Veronica-microfoon. 'Het spijt me voor Nederland', sprak de bommen leggende presentator met een snik in zijn stem. Ook toen al krokodillentranen over de staat van de staat. The Carpenters zullen dit nooit geweten hebben natuurlijk.

Op kant 1 hebben we dan nog de fraaie versies van This Masquerade, I Can't Make Music en Yesterday Once More: "When I was young I'd listened to the radio, waiting for my favourite songs ..." Dat is dan meteen het begin van een pseudoradioshow op plaatkant 2 van door DJ Tony Peluso aan elkaar geregen evergreens en 'golden oldies'. Nee, het spijt me, Da Doo Ron Ron is niet aan mij, maar vooral niet aan The Carpenters besteed. Zo gaat het nog even door en wacht ik ongeduldig tot ik verlost wordt door de reprise van Yesterday Once More. Het is vast aardig bedacht deze potpourie en perfect opgenomen, maar dit is niet mijn favoriete Carpenters-plaat.

Op CD: A&M 393 519-2 uit de Audio Master Plus Series. Dat moet dus wel goed zijn.

stem geplaatst

Een fijn album met 'luisterliedjes', om deze onnauwkeurige oude term maar weer eens te gebruiken. De teksten zijn sterk, de begeleiding sober en niet te glad. De dameskoortjes die me op andere albums van Cohen soms irriteren, weten de schade hier heel beperkt te houden. Wie van Bob Dylan houdt, heeft het vaak niet zo op Leonard Cohen, om onnaspeurlijke redenen. Ook het omgekeerde schijnt voor te komen. Ik weet niet hoe dat zit. Misschien naderen ze elkaar te veel.
Maar dan toch: een sobere stijl en begeleiding. Dat maakt indruk. Een website voor skeptische audiofielen (die bestaan) zegt:

" Dit album uit 1979 markeert Cohens terugkeer naar de eenvoudige folkarrangementen van zijn vroege albums. Zoals je wellicht verwacht, zijn de belangrijkste elementen hier zijn zang, de akoestische gitaren en Cohens kenmerkende vrouwelijke achtergrondzangeressen, waaronder Jennifer Warnes.
Wij van Better Records zijn dol op de albums van Cohen. Nee, het zijn geen audiofiele hoogstandjes, maar net als bij de beste opnames van Dylan, past het geluid perfect bij de muziek wanneer ze goed klinken. De zang is prominent aanwezig en vrij droog, waardoor de woorden en frasering extra goed tot hun recht komen."

Het klinkt een beetje als 'wij van WC-eend' weten het. Maar het klopt wel. Droog en duidelijk. Je moet het goed kunnen verstaan. Dat is zowel bij Dylan als Cohen essentieel inderdaad. En in die vergelijking heeft Cohen de beste voordracht.

Op CD: Columbia 474750-2. En het zal niemand verrassen dat dit wederom een oudje in mijn kast is.

Vanwege het dramatische stemgemiddelde, toch maar voor 3 sterren gekozen. Ik ben het eens met Poles Apart dat Where I Belong een goed nummer is. Hier en daar kan ik toch ook nog wel genieten van de harmoniezang ondanks de blikken cliché-productie.

Ik merk op bij de credits dat de opdringerige 'personal coach' van Brian Wilson, Eugene E. Landy (1934-2006), zich ook met het songmateriaal bemoeid heeft. Brian kon het niet alleen zonder de bijstand van deze zakkenvullende psychiater. Even wat info in het kort:

Brian Wilson werd in 1975 patiënt bij Landy, maar ontsloeg hem vanwege zijn torenhoge tarieven. Eugene Landy wist echter toch weer binnen te dringen in de Wilson-clan en werd behalve therapeut ook co-songwriter, producer en 'adviseur'. Op papier althans. In 1989 kwam het tot een veroordeling en trok de staat Californië de beroepslicentie van de therapeut in wegens schendingen van integriteit en wangedrag. Brian bleef hem nog een paar jaar trouw tot een contactverbod aan de 'samenwerking' een einde maakte.

Vier songs op dit album zijn deels door deze Eugene E. Landy geschreven, samen met zijn patiënt Brian. Of andersom natuurlijk. Niet verbazingwekkend geldt dat ook voor het laatste nummer: Male Ego.

Best aardig is ook: Maybe I Don't Know met een heel redelijke gitaarsolo en het romantische She Believes in Love Again. Ook de Wondersong I Do Love You valt in de categorie 'aardig'. The Beach Boys onwaardig wellicht dit album. Maar gezien de deplorabele toestand van het meesterbrein Brian toch een schijfje dat met mildheid beoordeeld moet worden. In ieder geval door mij.

… If it's gonna get better, it starts with a feeling

In 1988 heb ik het album, een elpee, van de hand gedaan bij de afsluiting van mijn radiozendperiode. En dat was niet echt een slechte beslissing, dacht ik. Maar toch - af en toe knaagt een stukje heimwee naar die tijd en dan komen flarden boven. Voor 99 eurocent de CD opgescharreld en door een sopje gehaald. Een originele Vertigo Phonogram van 1983: een Target CD, voor wie dat nog wat zegt. En het draaien brengt me onmiddellijk de gevoelens en herinneringen naar boven die ik in de jaren '80 achterliet. Wonderlijk weer.

Genesis was sinds Abacab en 'de Groenoordhallen' een klein beetje in achting gedaald. Het serieuze progressieve geluid was immers omgeruild voor een stuk harde electro. Phil had net twee succesvolle soloplaten gemaakt, die warempel meer op het oude Genesis leken dan dit eigen titelloze Genesis. Nu leek het de beurt aan Mike Rutherford. De jaren '80. Zo moet ook Bob Dylan zich gevoeld hebben toen hij zijn akoestische gitaar omruilde voor een electrische en op concerten voor 'Judas' werd uitgejouwd. De fans waren niet blij. En ik ook niet. Ik heb het wel eens eerder gezegd: geen conservatiever volkje dan de volgelingen van de 'progressieve' muziek, de 'proggers', zeggen we nu. Het is helemaal fout als er een stukje soul en trompetgeschal klinkt op een progressieve plaat. En harde computerdrums ... stel je voor, dan is de magie doorbroken.

Genesis ging nooit meer terug in het hok waar de schare volgelingen hen zo graag veilig had opgeborgen. Met de sprookjesachtige holly hobby-achtige hoezen. De tijd draaide door. En of ik dat niet jammer vind?
In zekere zin wel. Maar dit is toch ook weer niet zo ellendig als wordt voorgesteld. In vergelijkende zin misschien. Nou nee, het is toch wel klassepop. En in een gedurfde productie. Een stap in een andere richting en beter dan voorganger Abacab (1982).

(Second) Home by the Sea bijvoorbeeld en de fraaie ballad Taking It All Too Hard. Dat mag er echt wel zijn. De pompeuze opener hoeft van mij niet. Mijn mama leeft niet meer en ik herinner me haar toch liever anders. En Illegal Alien is typisch Rutherford en actueel gebleven. Ook met Silver Rainbow ben ik niet ontevreden.

Ach, dit album siert dus weer de platenkast en mag blijven. Maar heel veel meer dan 3 sterren gaat het niet worden. Tenslotte kan ik nog melden: vergeet de remaster en ga voor deze oeroude CD!

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Gewoon de 23-track versie van het album in huis en ken het drie platen-album sinds 1973 en dat is dus al wel een tijdje.
George omschrijft het bescheiden als een poging een album te maken van opnames die hij al op de plank had liggen. Restverwerking oneerbiedig gezegd. En hij zal goed geselecteerd en bijgeschreven hebben, neem ik aan. Nu ken ik het hele verhaal erachter niet - dat is elders na te lezen - maar het is wel duidelijk dat dit album een historie kent die teruggaat op de late Beatles-periode, met name de jaren 1968 tot begin 1970. In mei '70 startten tenslotte de opnames in de EMI-studios, die tot oktober zouden duren. Het album met drie platen (een unicum tot dan toe) verscheen vlak voor Sinterklaas 1970 maar zat toen nog net niet in mijn schoen.
Wat je ook van alle volgende platen van Harrison mag vinden, hier ligt toch wel de creatieve kern van Harrison's muzikale en spirituele leven. Alles wat hierna kwam, heeft op één of andere manier een lijntje met dit album. Uiterst contrastrijk en vooral op de derde elpee (Apple-jam) ruimte voor het experiment met onvervalste bluesrock. Luister er nog steeds met plezier naar. Harrison was voor mij de meest sympathieke Beatle.

Favoriet (raar misschien): Behind That Locked Door .

Met voorganger Ekseption 5 (1972) is dit toch wel het beste wat de Haarlemse band te bieden had. Met naast de bekende klassieke vertolkingen een aantal sterke eigen composities. Dreams is van Tony Vos, man van Veronica's Tineke. Ekseption had heel wat aan de zoutwaterzender te danken.

Smile, Lonely Chase, Improvisation, Meddle en Finale III zijn geschreven door Rick van der Linden en zijn speels maar met een weemoedige ondertoon. We herkennen geleende melodieën in een eigen arrangement.

Het album is gevarieerd, contrastrijk, speels en creatief. En zo af en toe rockt het stevig. Van der Linden bereikt hier een hoogtepunt met een ongelooflijke toetsenbeheersing. Net zo ongelooflijk is het dat hij bij meerderheid van stemmen (in 1973 heerste er immers een groepsdemocratie) juist vanwege zijn zware stempel op het bandleven werd verwijderd uit de groep. De achtergebleven band moest nu volwassen worden op eigen kracht. En dat was goed, maar kostte moeite. En de verkopen daalden intussen naar marge-niveau. Daar werden ze bij label Philips toch wel zenuwachtig van.

Jaren later werd die breuk wel weer hersteld. Maar die explosieve kracht die Ekseption in de eerste vijf jaar in zich had moest gemist worden. Zo gaan die dingen. Alles gaat voorbij. Na de storm komt de stilte.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Een live-album, zoals ook Focus' At the Rainbow in 1973. Akkerman had toen een beetje problemen met zijn gitaar en miste een paar noten. Na 52 jaar deze 'revenge'. Ook de cover-art bevat verwijzingen naar dat legendarische live-album van toen. Of Jan de laatste decennia nog met Thijs van Leer heeft gesproken, weet ik niet. In 1985 namen ze samen nog wel een album op onder de naam Focus, als eenmalig project rondom een peperdure synthesizer, opgenomen in studio Spitsbergen, om vervolgens ieder zijns weegs te gaan. Van Leer blies Focus nieuw leven in vanaf de millenniumwisseling en Akkerman was intussen niet minder productief met, als ik goed geteld heb, 34 albums, studio en live, en talloze samenwerkingen.

Op 'Under the Rainbow' treffen we veel bekend Focus-materiaal aan, maar dan voor een groot deel omgewerkt tot een eigen Akkerman-geluid. De fluit - aan de fluitist van Focus had Akkerman niet zoveel goede herinneringen - komen we uiteraard niet tegen op dit album. Het is vooral de gitaar die hier het werk doet. Jan Akkerman, 79 nu en ooit uitgeroepen tot beste gitarist ter wereld, zal ook wel eens een wat strammere dag hebben, en dat is normaal op deze leeftijd, maar niets merken we daarvan in zijn spelkwaliteit op dit album.

Akkerman speelt levendig en inventief, met de nodige improvisaties, losjes gebaseerd op de oude Focus-nummers. Het gaat geregeld een andere kant op om vervolgens het spoor weer in een bekend riedeltje terug te vinden, zoals in Palace of the King. Akkerman heeft zich breder ontwikkeld dan zijn oude bandmaten, vooral in de sfeer van funk en latin, waar de nieuwe 'van Leer'- Focus iets meer jazz in zich heeft. Toch raken de oude maten elkaar muzikaal na zoveel jaar nog wel degelijk in het hart. Een uniek geluid, een vrije geest, een emotionele opvatting van muziek, toch nog steeds heel herkenbaar. Meest natuurgetrouw nagespeeld is Focus 2, waar Akkerman kennelijk nog steeds helemaal achter staat. Ook geweldig zijn de stevige bewerkingen van Hocus Pocus en Sylvia. Zonder fluit en hammond, maar met dat energieke gitaarspel van Akkerman als bewijs dat Focus niet in de laatste plaats uit zijn koker kwam.

Hoogtepunt: Tommy's Anniversary. Prachtig.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

Niet de allerbeste registratie van zijn kunnen, dit avondje Brian Wilson. Maar ik bedenk daarbij dat het wel zijn laatste podiumwerk van betekenis was, op een moment dat het brein achter The Beach Boys nog voldoende bij zinnen was. Een fijne trip down memory lane, gekoppeld aan enkele momenten van het laatste album op dat moment: No Pier Pressure.

Nu Brian Wilson niet meer onder ons is, hij overleed 11 juni 2025, een concertregistratie waar ik niet over ga zeuren. Een eerbiedwaardig man die ons zoveel moois heeft gebracht, hier als 73-jarige achter zijn piano. Wie had dat eigenlijk drie decennia eerder nog verwacht? Een mooie belevenis, bij de onvolkomenheden die er ook vast te noemen zijn. De DVD heb ik nog niet bekeken, daarvoor ben ik teveel een luisteraar met de ogen dicht, maar laat ik die dan bewaren voor de komende oudejaarsavond bijvoorbeeld. Beter kan het niet zijn.

Een hele fijne van George Harrison. Hij klinkt als herboren, na jaren van betrekkelijke afwezigheid. Dat de productie hier in handen is van Jeff Lynne, is voor mij geen nadeel. Lynne slaagt erin, samen met de beste Beatle, een geluid te ontwikkelen waarmee het recept voor The Traveling Wilburys wordt beproefd, misschien toen nog niet eens heel bewust.

Wat vooral opvalt hier is de positieve sfeer van de plaat. Waar Harrison vaak de neiging heeft te verzinken in meditatieve sferen met sombere ondertonen, is het hier vooral de 'uplifting' energie die de boventoon voert. Jeff en George, twee verschillende grootheden, kunnen het goed met elkaar vinden en je kunt niet zeggen dat Lynne de zaak geheel naar zijn hand zet. Net als op het postuum verschenen Brainwashed uit 2002, past de productie als een warme jas.

Het is een vrolijke plaat, zonder oppervlakkig te worden. That's What It Takes, Fish on the Sand, This is Love zijn zo een paar fijn rockende rampestampers op rij. Leuk hoor die nieuwe zanger van ELO: George is de naam. When We Was Fab is een geweldig eerbetoon aan een roemrijk verleden. Jeff Lynne, ook niet vies van beatlesque stijlfiguren, plakt het hier geweldig aan elkaar. Een hoogtepunt.

In Devil's Radio zijn The Traveling Wilburys al heel dichtbij en Tom Petty wordt uitgenodigd te solliciteren. Een moment van contemplatie in oosterse saus: Breath Away from Heaven en dan natuurlijk de aanstekelijke 'hit': Got My Mind Set on You. Twee bonustracks, buitenbeentjes weliswaar, maken de nieuwe persing van het album compleet.

O ja, behalve George en Jeff zijn er nog een paar vrienden die een stukje meespelen, zoals Ringo Starr, Eric Clapton, Elton John, Gary Wright en Ray Cooper. Een meesterwerkje dit Cloud Nine.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren