Vandaag de remaster-versie van eind 2024, de verlate 50th Anniversary Edition, ontvangen en van de brievenbus rechtstreeks naar mijn werkkamertje verplaatst voor een luisterbeurt.
Wat me bij deze nieuwe uitgave kwalitatief opvalt, is de nadruk op de lage tonen waardoor ik de behoefte heb wat met de treble knop bij te sturen voor de hogere regionen. Geen probleem, maar wel opmerkelijk voor een remaster.

Maar goed, nu het album zelf. De stem van Harrison is hier vaak wat aan de dunne kant. Alsof hij met enige moeite de hogere noten moet pakken en daarvoor zacht inzet, daarmee de ruwe randjes omzeilend.
Het hele album wekt de indruk een sfeer van love & peace te ademen. Of George Harrison in die periode ook heel erg happy geweest is, is moeilijker vast te stellen. De grotere problemen kwamen een jaar later aan het licht met het album Dark Horse.

In Give Me Love (Give Me Peace on Earth) hoor ik een roep: "Help me cope, with this heavy load ...".
En eigenlijk gaat het zo door: problemen, tranen, niet begrepen worden, wachten op licht en in een song als The Lord Loves the One (That Loves the Lord) gaat het over een Lord die nogal wat eisen stelt! Het is karma wat de klok slaat:

'Now the Lord loves the one that loves the Lord
And the law says if you don't give
Then you don't get loving
Yes the Lord helps those that help themselves
And the law says whatever you do
Is going to come right back on you'

En dan het leven in de materiële wereld. Een typisch oosters dualistisch thema. Arm begonnen met spelen in een bandje in Liverpool, kwam de rijkdom, het leven in een door en door materiële wereld. Met alle bijbehorende gevaren voor dat andere leven, in de geest, waarvan Harrison zich maar al te bewust is:

'Met my friends all in the material world
Met them all here in the material world
John and Paul here in the material world
Though we started out quite poor
We got Richie on a tour
Got caught up in the material world.'

Een gevangenschap, waaruit, misschien met de genade van de Heer, te ontsnappen valt:
'I hope to get out of this place.' Maar ook bespeur ik een zekere verhevenheid ten opzichte van zijn oude bandmaten. Zij komen uit de materiële wereld ...

Een gelukkig man? Ik betwijfel het. Maar muzikaal is de hele worsteling wel degelijk tot iets moois omgezet. Een document van een bewogen periode. Zeker goed te noemen zijn:
Give Me Love (Give Me Peace on Earth), Don't Let Me Wait Too Long, Who Can See It, Be Here Now (hoe een eenvoudige tekst effectief kan zijn!), Try Some Buy Some (opnieuw die worsteling met aards bezit) en The Day the World Gets 'Round waarmee The Moody Blues worden genaderd. Al is de tekst ook hier weer somber stemmend;

'Such foolishness in man
I want no part of their plan, no
You're the destructive kind
Now I'm working from day to day
As I don't want to be like you'

Natuurlijk, een dwaze wereld. Maar hier staat de zanger er wel een beetje alleen voor. En preekt zoals een zware dominee: weg uit die wereld, op naar de Heer.
Al met al een album, toch ook één van de betere Harrison-albums, dat je met gemengde gevoelens achterlaat. Muzikaal in orde, maar de lichtpuntjes zijn mager.

Fijne samenwerking op dit album tussen George Harrison en Jeff Lynne. Looking for My Life en Stuck Inside a Cloud zijn hier mijn favorieten. Verder is Between the Devil and the Deep Blue Sea uitstekend te noemen, het titelnummer Brainwashed is typisch 'Tom Petty' en goed te pruimen tot aan het 'Hare Hare' in de laatste twee minuten. Maar dat was dan ook de spirituele bron van Harrison waaraan hij tot zijn laatste adem trouw bleef.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren