Eens met Mathough, dit is een unieke stem die je gelijk raakt. Al met al een veelbelovend en eigenzinnig solodebuut. En de aanbeveling van Nick Cave zal deze jonge artiest geen kwaad doen.

Prachtige Ierse 70s folkrock in de stijl van Richard & Linda Thompson. Gay & Terry zaten in de eerste bezetting van Steeleye Span en maakten daarna met The Woods Band en als duo een handvol topplaten. Vooral de ballads zijn vanwege Gay’s subtiele en haarzuivere zang hier de hoogtepunten.

De levenslust spat van dit album af. De bekroning van de succesvolle samenwerking met Bowie.

Thanks, RonaldjK! James Osterberg kan wel wat extra aandacht gebruiken!

Dreigend en monotoon en daardoor hypnotiserend. De duistere tegenhanger van Lust For Life.

Schitterende, zwaar onderschatte plaat waar ik altijd een enorm zwak voor heb gehad. De titelsong is 2,5 minuut pure opwinding. Prachtig gitaarwerk van Williamson en combinatie met de lyrische saxofoon geeft het album een eigen sound. Nauwelijks te merken dat Iggy in deze periode (1975) in een diep dal zat.

Lou’s plaat die me het meest raakt, vooral door zijn ontboezemingen in de tijdloze titelsong.

Vreemd genoeg vind ik deze atypische Reed plaat (hij schreef alleen de teksten…) beter te pruimen dan The Bells. De tekst van Standing In Ceremony is prachtig.

Ondanks alles dat je kunt aanmerken op dit debuut heb ik er altijd een zwak voor gehad. En Ride Into The Sun ontroert nog steeds.

Een plaat met Kill Your Sons en Billy kan niet slecht zijn.

What a mess, maar wel een heerlijke mess. Duistere stadsromantiek op z’n best, met de titelsong als tijdloos hoogtepunt.

De periode waarin Lou samenwerkte met toetsenist Michael Fonfara heeft weinig goeds opgeleverd, de sfeervolle live-plaat Take No Prisoners daargelaten. Vooral als songschrijver zat Reed eind jaren ‘70 in een dal.

Wat een wederopstanding! Toen deze prachtplaat uitkwam werd Lou omschreven als saaie, brave huisvader, maar in de titelsong, Waves Of Fear en The Gun jaagt hij de luisteraar de stuipen op het lijf. Schitterend gitaarwerk ook van Reed en de tragisch jong overleden Robert Quine (check: Blank Generation van Richard Hell & The Voidoids met geniaal tegendraads gitaarwerk van Quine).

Hoekige en bepaald niet gemakkelijke postpunk avant-garde plaat. Het duo Mayo Thompson (gitaar, zang)/Jesse Chamberlain (drums) wordt hier begeleid door zo ongeveer de complete Pere Ubu, de band waar Thompson later dat jaar in zou stappen. Boeiend album voor liefhebbers van Captain Beefheart, Henry Cow en The Pop Group.

Mooie, wat sombere en ingetogen plaat van twee uitstekende zangeressen die los van elkaar al het nodige hebben bewezen. Hoewel de keuze van de covers smaakvol en verrassend is, had ik graag meer eigen songs gehoord van beide zussen, zoals de absolute uitschieter Is It Too Much. De Nirvana-cover Lithium valt helemaal uit de toon en klinkt net zo vals en verveeld als het deprimerende origineel.

Als groot liefhebber van zowel Costello als T-Bone Burnett moet ik helaas zeggen: het zwakste werk dat ik van hen ken. Geen enkele song doet recht aan wat ze in hun mars hebben.