Ik vind dit een geweldig album. Blues in zijn pure vorm. Geen tierlantijntjes, leuke sfeer en lekker jammen. Wat is dat toch allemaal lang geleden. Vergeten we niet dat dit album 50 jaar geleden uitkwam. Vandaag allemaal een evidentie maar toen behoorlijk ahead! Luister naar zijn aankondiging midden in het 1ste nummer: Albert King heeft er duidelijk veel zin in!!! This is blues power!!! Everybody understands the blues!!

Leuk album - pas ontdekt via Spotify in 2018 - inderdaad blues, jazz invloeden - zijn waarschijnlijk inspiratiebron geweest van aantal andere groepen - muziek is goed maar ook niet hemels - een tweede album zou er mogelijks te veel aan zijn geweest - het nummer 'gang bang' bevat een drumsolo die maar zo en zo is, niet al te begeesterend - laatste nummer (son of moonshine) is niet slecht, maar ook niet begeesterend; niet alle instrumenten zijn goed op elkaar ingespeeld. Soms doet het wat denken aan de vroege Procol Harum

Gewoon een slecht album voor mij; alle nummers een door de mixer gehaald en that's it. Totaal inspiratieloos; heb het 2 x beluisterd maar daar zal het bij blijven. Wat waren ze toch veel beter aan het begin van hun carrière als Eurythmics! Voor mij maar 1,5 ster! Slaag er zelfs niet in om 2 favoriete tracks te selecteren zoals gevraagd bij de beoordeling!

De groep is inderdaad goed op dreef en Dio goed bij stem, maar persoonlijk vind ik dat hij die te veel laat trillen op een aantal nummers waardoor het iets opera-achtig krijgt en dat is absoluut niet mijn stijl. Maar in elk geval 'grote' muzikanten en performers

Moet eerlijk bekennen dat ik hun eerste album Cicero Park veel beter vind dan dit tweede album. Ik vind dit te veel eenheidsworst. Het is te weinig begeesterend. Na het afspelen denk je; oei de muziek is afgelopen maar eigenlijk heb ik niets speciaals gehoord; met uitzondering dan misschien van de single 'you sexy thing'.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik deze band nauwelijks ken. Ben dan ook bij toeval op dit album gebotst. Ik kan me zeker vinden in bovenstaande bedenkingen. Persoonlijk vind ik dit een heel goed album. Lekkere muziek die nooit verveelt, en ook geen minuut te lang duurt. Rauwe, schrapende stem en muzikanten die er duidelijk zin in hebben. Iemand die gelijkaardige LP's kent, mag mij die zeker aanraden!

heb dit album pas in 2018 leren kennen - moet eerlijk bekennen dat ik door de band genomen geen al te grote fan ben van deze cover king maar dit vind ik wel een geweldige plaat. Rauw, ongekunsteld, chaotisch maar je voelt echt dat er muziek in zit. Hier gaat het om de instrumenten. En als is de producing niet top, je voelt en hoort wel degelijke oerdegelijke rock in al zijn basics. Leuke ontdekking wat mij betreft!

Ik vind dit een geweldig album (1974) in de trant van Grand Hotel (1973) - vind het veel beter dan 'Home' (1970); voor mij allemaal goede nummers; blijft ongelooflijk welke goed muziek gemaakt werd in de jaren 70; dit is nog eens wat men een groepswerk noemt.

Toch een ongelofelijk debuut vind ik. Prachtig nog na al die jaren. Vind het leuk dat hij op sommige songs (ook bijv op Grand Hotel) Franse woorden probeert te zingen. Leuke sfeer; een aantal blijvers staan op dit album. Krijgt van mij 3,5 sterren. Hebben hier al dat typisch geluid dat ook op de volgende albums aanwezig blijft.

Inderdaad een heel zwak album; niet de moeite waard om het meerdere keren te beluisteren. Inspiratieloos, flets, passé. Alleen het openingsnummer vind ik de moeite waard (Pandora's box). Van mij krijgt dit maar 1 1/2 ster.

Ben absoluut geen fan van dit album - zeemzoete rock die nergens naartoe leidt. Geen sfeer, geen rock. Eenmaal beluisterd en zou titel veranderen naar 'difficult to listen'. Long live RJ Dio!!

Hoewel Rory vanzelfsprekend een geniaal instrumentalist is, mis ik toch wat schwung in dit album. Heb liever de rauwere meer rock / blues kant van Rory - niet echt 1 van mijn favoriete albums. Voor mij maar 2,5 sterren.

Liedjes om te horen op de radio; als achtergrondmuziek zeker prima, maar niet sterk genoeg om te gaan zitten en met de koptelefoon het ganse album te beluisteren. Voor mijn staan er geen echte uitschieters op. 2,5 sterren.

Je hebt gelijk - kan wat vreemd overkomen - wat ik bedoel: het is niet een album waarvan je zegt: daar kijk ik nu echt nog eens naar uit. Maar als het ergens speelt, roept het inderdaad herinneringen op aan vroeger. En mede daardoor, als ik het nu opnieuw hoor na zoveel jaren, vind je het eigenlijk beter dan het is. Vandaar de 2,5 sterren met een hoop nostalgie daaraan vastgekoppeld

Ben pas vanaf 2015 echt naar het werk van de TH beginnen luisteren. Na ca 40 jaar klinkt dit debuut (uit 1977) meer dan behoorlijk. Zeker origineel voor zijn tijd. En gevarieerd! En toch ook al heel typisch David Byrne. Komt pas na herhaaldelijke luisterbeurten tot zijn recht.

Wat mij betreft, een heel ontgoochelend album - geen actie, swing in dit album - allemaal trage, balladnummers - zou zelfs een album van Toto kunnen zijn - geen rock te bespeuren in dit album