Opvolger van Watts In A Tank die flopte. Pim Koopman is al vertrokken als de plaat uitkomt en op Unleaded spelen gastdrummers. Er staan geen slechte nummers op de LP, maar de beste Lies haalt het niveau niet van het minst goede nummer Remember The Romans van het debuut.

Ik vind dit een heel redelijk rock georiënteerd album met drie mannen die hun sporen hebben verdiend bij Kayak. Het jaren '80-geluid was overigens al bij Kayak aanwezig op Eyewitness en het zou mij niet verbazen dat de band bewust voor een andere naam heeft gekozen om manager Frits Hirschland te omzeilen. Alle teksten zijn geschreven door Irene Linders. Van het album werden drie songs op single gezet, waarvan Hideaway een leuk uptempo non-album B-kantje heeft Right Before My Very Eyes. Deze staat wel als bonustrack op de cassette, maar niet op de door Fonos 'uitgebrachte' CDR.
Hoogtepunt vind ik Runner In The Night.
Jammer dat dit album niet in de verzamelbox Journey Through Time van Kayak zit. Dit in tegenstelling tot The Plan en Ten Ride Ticket.

Wat mij betreft tussen 3,5 en 4,0. De tweede CD geeft alternatieve mixen van alle(!) songs. Hoogtepunten ijn voor mij: 'You Love Me To Death', 'You Hurt Me' en de titeltrack. 'Dirty Lenses' vind ik minder geslaagd. Op de extended edition van de verzamelaar 'Singles 96-06' vind je een liveregistratie van de tour met een DVD die is opgenomen in de Ancienne Belgique in januari 2006.

Jarre probeert hier modern te klinken en dat is zijn goed recht. Alleen 'Vintage' en 'Melancholic Rodeo' steken boven het maaiveld uit. De rest kun je wat mij betreft overslaan.

Een album met nieuwe bewerkingen van oude songs van Rick, aangevuld met covers.
De nieuwe versies vind ik allemaal van mindere kwaliteit dan de originele versies.
Eleanor Rigby wordt beter gecovered door Kansas en de Dizzy Man's Band. De keuze voor Starship Trooper vind ik opvallend, aangezien Rick toen niet de toetsenist van Yes was (dat was Tony Kaye).
Het accent van het solowerk ligt op de vroege albums uit de jaren '70.

Teleurstellend album. De meeste nummers klinken totaal niet meer als de oude Smokie.

Ik vind dit album beduidend beter dan The Montreux Album. Ik ben het grotendeels eens met Edje, al vind ik Babe It's Up To You wel een leuke single en geef ik een ster meer!

Persoonlijk vind ik dit een teleurstellend album van de heren. De lichtpuntjes vind ik Sleep When I'm Dead, The Only One en The Real Snow White.

De singles Out Of This World en Maybe Someday vind ik het beste van deze ietwat wisselvallige Cureplaat.

Geslaagd derde album van de heren. De single 'Primary' heeft iets weg van 'A Forest', maar het hoogtepunt is voor mij het donkere 'The Funeral Party'. Iets consistenter dan 'Seventeen Seconds', al zullen vele fans dit niet mij eens zijn.

Dit vind ik het sterkste album van The Cure. Destijds als dubbel-LP verschenen met een enorme afwisseling en een opvallend hoog niveau. Mijn persoonlijke hoogtepunten zijn: Just Like Heaven, Like Cockatoos, The Kiss (geweldig intro!) en How Beautiful You Are.

Misschien wel mijn favoriete album van The Cure. Er staan geen fillers op en de hele plaat heeft een donkere kant. Heel anders dan sommige latere singles als The Walk of The Love Cats.
De beste tracks vind ik A Hundred Years en The Hanging Garden.

Het eerste album dat ik hoorde van de band. Omdat ik 'A Forest' geweldig vond en vind was mijn verwachtingspatroon hoog. Destijds viel het tegen en veertig jaar later hoor ik een frisse band die zoekende is. 'Play For Today', 'In Your House' en 'Seventeen Seconds' zijn zeker de moeite waard, maar gedurende de jaren '80 vind ik de band beter geworden.

Het begin is een hoop geschreeuw, maar daarna volgen geslaagde songs als The End Of The World, (I Don't Know What's Going) On en Taking Off. Het ontgaat mij altijd waarom artiesten geen inspiratie voor een albumtitel hebben.

Opnieuw een smaakvol album van de heren. Hoogtepunten: In Between Days, Six Different Ways en Kyoto Song.

Na het vrolijke minialbum The Walk is The Top anders. Zeker niet in de stijl van Pornography, maar toch een alleraardigst album. Naast The Caterpillar staan er opvallende nummers op zoals Piggy In The Mirror en Shake Dog Shake. Er werd slechts één nummer op single gezet alhoewel de LP radiovriendelijk is en destijds airplay kreeg op Hilversum 3.

Vrolijk minialbum na het donkere Pornography.Lament en het titelnummer vind ik prima nummers. Na het verschijnen van de single The Love Cats werd de LP gerecycled als Japanese Whispers.

Op de debuutplaat laat The Cure een eigen geluid horen, maar heel consistent vind ik het album niet. '10:15 Saturday Night' was al een goed B-kantje van de debuutsingle 'Killing An Arab'. 'Fire In Cairo', 'Another Day', 'Grinding Halt' en de titelsong zijn geslaagd. De rest vind ik eerlijk gezegd een stuk minder. Het eerder genoemde 'Killing An Arab' en de later in 1979 verschenen singles 'Boys Don't Cry' en 'Jumping Someone Else's Train' konden mij meer bekoren.

Persoonlijk vind ik dit een van de mindere Cure-albums. Toch is er nog volop te genieten met songs als Trap, Mint Car en This Is A Lie.

Beste songs: A Letter To Elise (derde single van het album), End en Doing The Unstuck. Een groot deel van dit donkere album staat op het livealbum Show.
Friday I'm In Love is het enige vrolijke nummer op de plaat.