Weldra bereik ik de kaap van de gouden 50, ik kocht mijn eerste AC/DC ergens begin jaren 80 toen ik een ongelofelijke macho-man van 10 was: Dirty Deeds Done Dirt Cheap.
Hoewel ik deze 'Back in Black' dezer dagen best te pruimen vind, stel ik me toch steeds de vraag:
kon Bon Scott geen jaar langer leven en aldus 'You shook me All Night Long' zingen?
Ik denk toch dat de impact groter had geweest.
Het is trouwens zo goed als bewezen dat Bon het grootste deel van de tekst neerpende en dat kan je tekstueel toch goed horen, vooral na Back in Black verzandde de band nogal dikwijls in teksten die de magie mistten van weleer.

Deze elpee is nog steeds het best verkochte Hardrock-album ooit en moet enkel 'Thriller' van Michael Jackson laten voorgaan.

Ik denk dat het album het vooral zo goed deed gezien de omstandigheden en de daarnaar refererende titel: een nieuw begin, maar toch nog in de rouw. Ze verdienden op dat moment dan ook terecht alle respect van de rockfans.
Maar muzikaal vind ik al hun voorgaande werkjes beter en dat ligt, sorry, aan Brian Johnson die zo emotieloos en pieperig schreeuwt als een muis in een val.

Deze heb ik grijsgedraaid in mijn tienerjaren.
Ik kocht een 10-tal jaar terug the Remastered version, uit nostalgische overwegingen.
Voor mij klinkt hij nog altijd even fris als in mijn pubertijd.
Feed Me To The Lions bevat trouwens de theme van de film 'Lawrence Of Arabia', die Marco naspeelt op gitaar.
Heerlijke plaat, jammer genoeg vond ik de opvolger (Prince Charming) een pak minder.

Na Rock in a Hard Place beseften de leden van Aerosmith dat het moeilijk was om zonder elkaar te feesten, euh, leven.
Dit had hun comeback-album moeten zijn, en was ook zo bedoeld.
Weg met de drugs, Done With Mirrors! (wat later onwaar bleek, dit gebeurde maar bij Permanent Vacation)
Done With Mirrors vind ik lekker klinken, en dat komt vooral door Ted Templeman die de productie voor zich nam.
Hij was toen vooral gewild omdat hij de zeer populaire band Van Halen producete.
Ze klinken hier dan ook lekker rauw, net zoals Van Halen hun eerste albums die bijna letterlijk live in studio opgenomen werden.
De songs zijn ook best te pruimen, er staan toch een paar echte Aerosmith stampers op.
Ik denk dat deze plaat het niet goed deed omdat ze te weinig poeha bevatte, te rauw was. Er heerste toen in Amerika een echte hair-rage en het sleazy Aerosmith vond niet echt zijn plaats binnen die subcultuur.
Dat veranderde dus snel daarna, getuige de verkoopcijfers van Permanent Vacation, hun opvolger.
Deze luidde natuurlijk een volledige stijlbreuk in. Da Aerosmith van de jaren voor Permanent Vacation is een andere band dan diegene van daarna.
Ik vind ze allebei prima, al vind ik ze toch iets echter zonder al die poeha. Hun laatste goeie album vond ik Nine Lives.
Honkin' on Bobo vond ik ook prima, maar dat is een album vol ouwe blues-en rockcovers waarop
Steven Tyler bewijst wel degelijk te kunnen honken op een Bobo

Eindelijk, ik had ze bijna opgegeven!
Voor mij persoonlijk een echte lekkere plaat, weliswaar covers, maar dat soort me geenszins.
Steven Tyler is toch een ondergewaardeerde professionele smoelschuiver, zoals hij hier losgaat.
Knappe, rootsy plaat!

Als jarenlange Aerosmith-fan die zowat alles in zijn bezit heeft, alsook enkele interessante boeken, geef ik graag mijn mening over dit album:

BWEIRK!!

Ziezo, dat is eruit.

Ik was vroeger nogal een Aerosmith-freak.
Het eerste album dat ik van hen aanschaftte in 1987 was Permanent Vacation, omdat ik Rag Doll op MTV zag en ik het een geweldige swinger vond.
Kort daarna kocht ik heel hun oeuvre op CD.
Ik geef toe dat ik altijd een fan van swing was, dat ik dus niet met paardenkleppen op mijn hoofd rondloop en alleen maar appreciatie heb voor de 'Iron Maidens' van deze wereld.
Steven Tyler heeft trouwens ook een zwak voor swing, dat kun je in het oeuvre van Aerosmith trouwens goed terughoren, ook in de jaren 70. Dat komt omdat Tyler zijn vader muzikant was in een bigband dus werd het er met de paplepel ingegoten.

Hier en daar lees ik in enkele commentaren kritiek op het gebruik van blazers op rockalbums, ook op deze van Aerosmith. Ik begrijp de kritiek niet.
Is een saxofoon en trompet een instrument dat enkel en alleen in bepaalde genres gebruikt mag worden? Leg dat eens uit aan wijlen The King of Rock & Roll Elvis, of aan Little Richard, of aan Bruce Springsteen. Zo puriteins kan je toch nooit denken?

Waarom was Aerosmith voor Permanent Vacation zo weinig bekend in Nederland, Belgie en breder, Europa. Dat kan je lezen in het boek 'The Rise and Fall Of Aerosmith'.
De heren zaten in de jaren 70 op een zo verregaande drugstrip dat de platenfirma het als een groot risico beschouwde de heren overzees te laten touren. Ze zijn hier dus amper geraakt.

Het is dan ook frappant dat hun albums 'Toys in The Attic' en 'Rocks' nog steeds in de top 50 staan van best verkochte platen van de jaren 70.

Voor andere wist-je-datjes kan je mij altijd raadplegen!

Aaaaaaaaaa, Eagle Fly Free.
Mochten de heren van Helloween slechts in heel hun carriere één nummer, en enkel één nummer op plaat gezet hebben en dat nummer was het bovenstaande, dan nog verdienden ze mijn opperste respect en appreciatie.
Wat een nummer is dat toch, de powermetalsong der powermetalsongs.
De intro (invitation), het arrangement, dat geweldig melodieuze refrein, de geweldige zang, en laat ons de tekst natuurlijk ook niet vergeten.
Die draagt zo'n sterke boodschap uit. Mocht ik morgen deze aardkloot verlaten dan komt hij zeker in aanmerking om mijn uitvaart kleur te geven.

De eerlijkheid gebied me wel te zeggen dat het complete album in de wagen beluisteren een opdracht is geworden.
Mijn muzieksmaak is met het vallen van de bladeren ondertussen ook veranderd en verbreed, en soms vind ik het een nogal stressvolle, zenuwachtige herrie met die arrangementen op double speed en die overload aan kopstem.
Ik constateer dan ook dat ik met ouder worden meer van de rockschool hou en minder van de metalschool, al maak ik voor het machtige Priest en Maiden wel een uitzondering.

Songs die ik zeker nooit skip op dit album:
-het bloedmooie Eagle Fly Free
-het grappige Rise And Fall
-het nog grappigere Dr.Stein
-de swingende oorwurm I Want Out
-de epische, magistrale titelsong Keeper of the Seven Keys, met dat machtige refrein.

Deze vond ik in de jaren 90 best te pruimen, maar nu komt hij nog zelden op de draaitafel. Toen ik het toch probeerde moest ik concluderen dat hij heel erg onsamenhangend klinkt, net zoals Love Gun. de songs gaan van hot naar her. Het album lijkt op samengeplakte fragmenten van verschillende periodes.
Ik begrijp dus ook niet waarom hij hier zo hoog scoort.
En dat kleffe 'God gave Rock and Roll to You'. Dat kon ik misschien nog pruimen 30 jaar terug, toen mijn kop nog ergens in het hol van Paul Stanley zat, maar nu..... Bweeerk! Het is ook een ordinaire cover, weinig afwijkend van het origineel, wat elke KISS-Army-member ook beweren mag.

'Oef, dit is veel erger dan ik had verwacht op basis van de omschrijving rhythm & blues. Ik vind dit echt verschrikkelijk slappe soul/pop/r&b. En daarmee bedoel ik vooral dat het niet mijn genre is, want of het echt verschrikkelijk slecht is kan ik moeilijk bepalen als ik gewoon niet van dit genre houdt. Wat ik Criss nog kan nageven is dat hij qua zang nog best past bij deze muziek en dat het in ieder geval een coherente sound heeft en dat is een klein pluspuntje boven wat Simmons maakte. Ik hoop dat deze stijl in ieder geval hiermee uit zijn systeem is en dat we dit bij Kiss niet gaan horen terugkomen.'

Dank je, Lennert, voor deze oprechte eerlijkheid!

Je bent tenminste niet te beroerd om toe te geven dat je het album moeilijk kunt waarderen om wat het is, omdat je niks hebt met het genre.

Het album heeft de tand des tijds slecht doorstaan, en dat komt vooral door de productie.
Ik hou wel van een potje soul en rhythm & blues, maar er staan inderdaad een paar stinkers op.
Uitschieter vind ik 'Thats the kinda Sugar Papa Likes', wat voor mij qua arrangement en song niet had misstaan op een late 70's plaat van Elvis.

Mij muzikale smaak is (gelukkig) met ouder worden sterk verruimt. Ik was in de jaren 80 een puber en een fervent Hardrockliefhebber. KISS maakte daar een onderdeel van uit, dit had natuurlijk ook veel te maken met de look en de mystiek van de band. Ik ben allang niet meer zo idolaat, gelukkig.
Veel bands hangen ook vast aan een tijdsgeest, aan nostalgie. KISS is daar een uitstekend voorbeeld van.

Het album dat begin jaren 80 het meest verguist werd 'The Elder' ,vooral door de echte metalfreaks, blijkt nu op veel fora één van hun betere te zijn en daar heeft tijdsgeest dus alles mee te maken.

Ik las trouwens onlangs nog een review door Rolling Stone Magazine van Queen hun eerste album: Hilarisch!!

Ik geef hem met veel plezier een 6, en dat heeft veel met nostalgie te maken.
Dit was één van de eerste LP's die ik kocht toen ik een kind van een jaar of 10 was.
Ergens in 1981 dus
Af en toe hoorde je wel eens een hardrockdeuntje op de radio passeren, maar dit was toch van een andere orde. Je moet natuurlijk de tijdsgeest in rekening brengen, daarom dat hij van mij ook een 6 op 5 krijgt.
Nooit of te nimmer ben ik nog zo omvergeblazen geweest door een album van eender welke band, hoewel ik een 500-tal fysieke CD's en een 200-tal Elpee's in de kast liggen heb.
Dat kan je van Van Halen I ook zeggen, maar deze heb ik altijd prettiger en toegankelijker vinden klinken.
Zelfs mijn moeder, die die hardrock maar een pot lawaai vond, werd op slag vrolijk van 'You're No Good' en 'Dance The Night Away'.

Van Halen zijn voor mij de grondleggers van de feelgood-rock, maar dan uitgevoerd op een niet te evenaren eenzame hoogte, uniek in zijn stijl.

Maar ik kan me voorstellen dat als je ze pas ontdekt hebt in een latere fase, je minder onder de indruk bent. Dat komt omdat elke party-rockband na hen wel op één of andere manier probeerde van een Van Halentje te doen.

Ik kocht wel eerst Van Halen II en daarna pas Van Halen I.
Mijn beleving was dus waarschijnlijk dezelfde geweest had de aankoop in chronologische volgorde gebeurd