Idd een behoorlijke AOR plaat, en echt goede in dat genre zijn toch op 1 hand te tellen pakweg de laatste 20 jaar. Goede band, dit.

Geslaagd album van deze synthi dance formatie met zonder meer hun beste song: het ijzersterke Let me go. 4 sterren

Onevenwichtige plaat, die nog wel ijzersterk opent met het prachtige the Prisoner, een van Howards beste tracks, het acceptabele Everlasting love en het aardige Powerhouse. Daarna kakt het album genadeloos hard in, en krijgen we matige en vage tracks voorgeschoteld, die het ene oor in gaan en het andere uit. Zeer jammer dat dit album definitief breekt met zijn geweldige synthesizer sound van de early 80s.

Zeer behoorlijk tweede album van Howard, bijna net zo goed als het debuut. De eerste twee tracks zijn opnieuw 2 zeer sterke singles, zoals dat bij het debuut ook het geval was. No one is to blame was in een remix een Amerikaanse no1 (!) Terwijl die hier niet verder kwam dan de Tipparade. Ongelofelijk verschil, had zeker een hitnotering verdiend hier. Specialty vind ik een mooie, gevoelige song en echte missers staan er toch niet op. Wat voorzichtige pop en soulinvloeden maar uiteindelijk toch bovenal een zeer behoorlijke synthpop plaat van de man die keyboard speler van het jaar werd in diverse polls. 4 sterren

Eerste en beste album van Howard, alhoewel het tweede album in de buurt komt. What is love en Hide and seek zijn niet minder dan fantastische singles en ook New song is uitstekend met die geweldige synthesizer solo in het midden. De albumtracks zijn zeker de moeite waard, wat dit een zeer goed synthesizer album maakt en een must have voor elke 80s fan. Grote verdienste hier is dat het niet te dramatisch klinkt zoals Depeche of Numan en ook niet te campy zoals Thompson twins. Gewoon mooie muziek, prima opgenomen. Zeer genietbaar, 4 sterren.

Aardige plaat van Howard die met Lift me up een Amerikaanse top 10 hit scoorde. Met zijn karakteristieke synthpop van de eerste albums heeft het allemaal weinig meer te maken , maar de plaat blijft (net) overeind door zijn stem en de redelijke songs. Niet bijzonder memorabel , maar zeker niet onaardig. Opvallende cover van Fagen. 3,5 ster

Dit is een ronduit zwak album van Howard. All i want is nog wel mooi, maar de overige songs zijn matig tot zwak, waarbij zijn stem van tijd tot tijd zeurderig klinkt. En no one is to blame kenden we al van het vorige album. Begrijpelijk dat dit album volledig onder de radar is gebleven, een dieptepunt in zijn oeuvre.

Hugh Cornwell is natuurlijk een levende legende, maar datzelfde kan niet gezegd worden van zijn flauwe solocarrière. Dit album heb ik geluisterd maar brengt daar helaas geen enkele verandering in. Twee sterren, ondanks de wel leuke hoes.

Dit album is in potentie heel aardig, maar 2 dingen zijn het probleem hier. In de eerste plaats is de leadsingle niet sterk genoeg. All i ever wanted is een aardig moppie maar vergeleken met de grote singles van eerdere albums meer een kandidaat voor de Tipparade. In de tweede plaats wordt er teveel en te geforceerd gebruik gemaakt van drumcomputer en ritmes. Daardoor verdwijnt alle soul uit de muziek. Het gebruik van ritmes moet in dienst staan van de composities en niet andersom zoals hier het geval is. Blijft over een middelmatig album met slechts een handvol aardige songs. Toch is dit een meesterwerk vergeleken met wat hierna kwam nog. Jammer en teleurgesteld dat zon grote band al nagenoeg 20 jaar lang helemaal niets meer heeft gepresteerd.