Pfoeh wat een belachelijk lage score heeft dit prima Saga album. De songs zijn wat compacter en een tweede Careful where you step staat hier niet op, maar er is prima AOR te horen met een jazz/progrock sausje en er staat geen enkele miskleun op. You and the night is een ballade met kippevel. Prima plaat, goed voor 4 sterren!

Dit album is toch zeer, zeer sterk qua songwriting! Positivisme, kracht, hoop, de songs stralen en schitteren, geweldig opgenomen symforock met geen zwakke momenten. Absoluut een topper in het Saga oeuvre met een schandalig lage waardering hier, dit is een 5 sterren plaat!

Dit blijft toch een groots live document van een van de allerbeste symforock/jazz bands aller tijden. Ronduit fantastische songs, met veel enthousiasme vertolkt, en de mix is niet slecht vind ik en blijft overeind anno 2023. Niet te missen, alhoewel aan de korte kant, goed voor 5 sterren.

Zeer onderschatte plaat in de Saga cyclus. Bescheidener van opzet dan andere bombastische platen die de band in deze periode meende te moeten opnemen, is dit classic Saga met een geweldig album vol progrock parels. Inderdaad is het drumwerk wat afwijkend, maar toch niet erg storend en het songmateriaal is om van te smullen. Sterke plaat! 4 sterren

Ik heb al hun albums nog eens geluisterd, maar dit vind ik toch Saga 's beste album. Er wordt ijzersterk gemusiceerd op een collectie uitgebalanceerde symfonische meesterwerkjes vol prog en jazzrock. Inclusief hun beste twee tracks, nl de opener en de afsluiter. Krachtig, uniek, overtuigend, urgent, magisch. Schitterende muziek!

Onderschat Saga album, ook door mij. Bij nadere beluistering is het toch een zeer behoorlijke plaat. Opener Why not bv zit ijzersterk in elkaar met flitsend gitaarwerk en track no2 is eigenlijk gewoon een Saga klassieker met mooi drumwerk en een prachtig, aanstekelijk refrein zoals alleen Saga dat kan schrijven. Dat niveau wordt niet het hele album vastgehouden maar echt slecht wordt het nergens en ik waardeer dit album op 4 sterren.

Ik had er veel van verwacht gezien de lovende recensies hier en de hoge score, maar ik vind dit toch niet erg goed. Een hoop bombast en ze kunnen spelen, maar de songs herbergen te weinig vernuft en klasse vind ik, waardoor ik deze plaat toch een beetje als een lange zit ervaar.

Een zeer veel belovende debuut plaat van deze Amerikaanse symfogroep, nog wat rommelig geproduceerd en dus zonder echte drummer, maar alleen al de geweldige openingstrack the Dance of fools geeft exact weer waar deze groep toe in staat is, majestueuze prog met allerlei invloeden, waarbij je de liefde voor symfo hoort. De andere stand out track is the Queen of the city of ice. 4 sterren

De Spice Girls waren toch best even leuk, niet in de laatste plaats vanwege een belangrijk element in popmuziek, frisse jeugdigheid en veel energie. Het leverde een handvol aardige tracks op, vooral de singles van dit album, en 1 echte popklassieker, het werkelijk prachtige Viva Forever. Zelfs de grootste criticaster moet toegeven dat dit een fenomenaal mooi nummer is, dat alles biedt wat goede popmuziek kan bieden. Vooral door dit nummer kom ik uit op 3,5 ster.

Ik vind dit toch hun beste album. Belangrijkste reden: de kwaliteit van het songmateriaal blijft de hele plaat hoog. Waar bijna al hun albums een aantal minder interessante tracks voorschotelen waardoor je de aandacht wat verliest, blijft deze plaat je bij de les houden. 4 sterren

Aardige symfo plaat van the Beard, maar niet echt heel goed. Zoals bijna op al hun platen staan er een paar prima songs op, maar ook wat oninteressante tracks. Het openingsnummer is het beste.

Ondanks de lage waardering hier en de matige kritieken op deze plaat, draai ik hem graag. Het songmateriaal is eigenlijk best wel ok, niet verrassend of vernieuwend, maar bepaald niet slecht,eerder ambachtelijk en van een bepaalde constante kwaliteit. En dat ietwat irritante Hammond orgeltje blijft achterwege. Al met al een lekkere luisterplaat met die geweldige stem als troef. En hoewel dit album hier niks deed, was het een succes in Amerika. Zegt toch wel iets over deze plaat die ik toch waardeer op vier sterren.

Dat klopt wel enigszins. Vanaf het frisse Back in the Highlife again pracht Winwood een aantal albums uit waarvan het songmateriaal per album wat vlakker en bleker werd. Dit album is daarvan het eerste in de rij, maar toch is dit nog steeds een redelijk album vind ik. Tamelijk onderhoudend, er wordt goed gemusiceerd met nog niet teveel dat Hammond orgeltje en steeds die verrukkelijke stem. Ik denk niet dat Groot Brittannië ooit een betere zanger heeft geproduceerd, Gabriel uitgezonderd wellicht. 3,5 ster nog hier

Het is een mooi album, zeker, maar geen klassieker. Daarvoor is het songmateriaal wat te mat. Bovendien is de plaat wat aan de korte kant. Midland maniac is wel schitterend en Winwoods stem stelt nooit teleur. 4 sterren, maar dat is naar boven afgerond.

Niet helemaal mee eens, Seven wonders van Tango is een ijzersterke track die Stevie ondanks haar cokeverslaving destijds schreef in samenwerking met Sandy Stewart. Die track werd wel geproduceerd door Buckingham uiteraard. Op de video van het overigens zeer matige I cant wait van dit album zie je goed hoe slecht ze eraan toe was destijds. In zo'n staat kan je ook geen goed solo album afleveren lijkt me en dat deed ze dan ook niet.

Beetje voortkabbelende plaat met paar aardige songs, niks bijzonders evenwel. Maar wat is er met zijn stem gebeurd? Lijkt een totaal andere zanger! Hij zingt lager begrijp ik uit commentaren hierboven? Sorry maar alle Sting is hiermee uit zijn stem. Werkelijk geen moer meer aan nu! Die eigenwijze bijzondere stem vond ik een van zijn trademarks die je altijd weer bij de lurven kon pakken. Dit klinkt alsof hij demos aan het maken is na een zware verkoudheid. Sorry kan hier helemaal niks meer mee. Jammer ...

Klasse man dan kunnen we even mee vooruit. Zijn er 2,3 topplaten die jij aanraadt?

Desalniettemin vind ik dit plaatje te vrijblijvend, te weinig onderscheidend van veel andere bands uit dezelfde periode, maar voor een debuut is het ruim voldoende. [/quote]

Tja, we praten ook over de absolute piekperiode van dit genre en de bands die je bedoelt, o.a. Heart, Foreigner, Survivor, Europe, Journey, behoorden op dat moment tot de wereldtop. Ik denk dat je toch de kwaliteiten van deze plaat iets te kort doet. Het is echt een meer dan uitstekende, puntige rockplaat, lekker songmateriaal, beter dan alles wat de laatste 20 jaar in dit genre is uitgekomen. De plaat weigert domweg in te kakken en houdt een lekkere drive. De zanger vind ik zeer goed, ik ken de man niet maar zijn hoge uithalen en goede timbre zijn meer dan uitstekend. Kortom, geweldig goede, genietbare AOR die we moeten koesteren, uitstekende band dit. Merkwaardig dat de comeback zon slappe bedoening was, wat alsnog de kwaliteiten van dit debuut onderstreept.

Sterker nog, welk AOR album gaat hier overheen? Zonder twijfel Strangeways' beste en zoals gezegd wellicht het beste AOR album aller tijden. Foutloos en tijdloos goed. 5 dikke sterren

Zeer opmerkelijk dat het alleen hier een hit was. Elke erkenning van Styx is natuurlijk meer dan terecht. Ik zie dat naast Sing for the day alleen Babe en Boat on the river hier in de top 40 hebben gestaan. Dat is een karige score. Een grof schandaal dat songs als Come sail away, Crystal Ball en Show me the way hier helemaal niks deden....

Je bent hier echt te mild Gaucho. Dit is een waardeloze bedoening. Echt huilen met de pet op en nul memorabele songs. Als je de hoes ziet weet je het bijna al. Echt een dieptepunt in hun prachtige oeuvre.

Vroeger vond ik dit nog een redelijk acceptabele plaat van een van mijn favoriete Amerikaanse bands, maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het album, op Mr. Roboto na, de tand des tijds niet heeft doorstaan. Met mijn thans meer ervaren oren luister ik nu toch naar een beetje lullige en slappe plaat, vol conceptuele nonsens. Het is niet anders. 2 sterren

Styx is natuurlijk een van de betere Amerikaanse symfo groepen. Dit debuut is aardig en veelbelovend, maar niet meer dan dat. Maakten ze later goed.

Lady was hun doorbraakhit in Amerika en leidde dit album tot een gouden status aldaar. Het is ook meteen met afstand het beste nummer van deze lp. Anno 2023 is dit album wel aardig, maar niet echt memorabel.

Ik vind dit een matige plaat. Wel potentie dat hoor je, maar de songs zijn simpelweg nog niet goed genoeg hier. 2 sterren

Hun laatste echt goede album. Its raining again geeft nog even precies weer waarom deze band tot de groten van de popmuziek moet worden gerekend. Bedrieglijk eenvoudig liedje, maar zit tamelijk briljant in elkaar. Persoonlijke favoriet: het ontroerende C'est le bon. Hierna ging het snel bergafwaarts. 4 sterren

Een matig Supertramp album, ondanks de aanwezigheid van Gilmour. Hodgson wordt node gemist en Davies doet zijn best maar valt toch enigszins door de mand. De titeltrack is aardig maar toch het houdt allemaal niet over. Een bepaalde matheid is in de muziek geslopen. Desalniettemin is het een meesterwerk vergeleken met het album wat hierna kwam.
2 sterren

Ik heb me echt nog geen seconde gestoord aan de zang van die kerel. En als je zon voortreffelijke plaat maakt als PS kan je bij mij heel wat potjes breken. Dat hebben ze vervolgens ook gedaan met een serie mindere albums deze krijg ik deze week binnen ik hoop op prachtig werk.

Ruim 15 jaar na dato, mag de vraag beantwoord worden, is dit een klassieker? Antwoord: volmondig Ja! Misschien wel het beste progalbum van deze eeuw! De melodieën, het spel, het ietwat drukke maar boeiende verhaal, de produktie, de afwisseling, het wil maar niet gaan vervelen, dit geweldige album. Briljant en Groots, en wat mij betreft een van de beste progalbums ooit, zeker in deze eeuw. Tot nader order.