Vreemd, nog geen enkel bericht bij dit comeback album van toch een van de meest iconische 80s groepen. Het is namelijk een heel aardig albumpje geworden met een paar lekkere tracks zoals Burning up en Magic die direct doen denken aan hun sound uit de hoogtijdagen. De moeite waard, 3,5 ster.

Veel geprezen hier dit album, maar ik deel die mening niet. Cast in steel is een prima aha track ,lekker, en het aardige Forrest fire heeft wat take on me hints. Daarmee is de koek echter op. De overige tracks variëren van slap tot aardig , en zijn helaas voor het grootste deel nietszeggende songs, goed geproduceerd dat wel, en Morten zingt prima. Maar ik mis de echte bite, die unieke sound van Aha, waarin emotie en bombast op dramatische en intense wijze hand in hand gaan, zoals niemand dat kan. Zonde. Want de teveel voortkabbelende soort muziek die hierop te beluisteren valt, is al eerder gemaakt door anderen, en ook beter. 2 sterren

Bevredigende zwanenzang van A-ha was dit, hun latere muziek niet meegeteld. De eerste 4 tracks zijn prima, daarna wordt het aanmerkelijk minder maar vooral de titelsong is ronduit geweldig. Hun unieke sound wordt anno 2022 door mij zeer gemist, maar gelukkig hebben we hun geweldige back catalogue nog, zodat ik een nummer als Summer moves on kan draaien als ik van A-ha wil genieten. 4 sterren

Tja, memorial beach. De eerste twee tracks zijn op zich prima. Ik weet nog dat Pal bij een countdown optreden van Move to Memphis zei: "Take on me is een leuk liedje maar zo schrijven we ze niet meer. Een nummer zoals Move to Memphis, zo zijn we echt". Ik denk dat dat niet de goede richting was destijds, maar wie ben ik. Morten zei later in een interview dat ze het hierover grondig oneens waren. Begrijpelijk. De volwassen sound die hier te horen valt is niet slecht, maar veel andere bands deden dit ook, en ook beter. A-ha is groot geworden met bombastische en dramatische synthesizerpop, daar ligt hun essentie en ook hun kracht vind ik. Dus deze afslag kon dan ook niet anders dan doodlopend zijn, en dat was het ook. Het grote succes kwam pas weer terug met zon dramatische single als ik bedoelde, Summer moves on , tien jaar later. Dit album is aardig maar niet veel meer dan dat. 2 sterren

Memorabele come-back was dit, vooral door de opener en bovenal door het verbluffende Summer moves on. Vooral die single treft doel en toont de essentie van A-ha, meeslepende, bombastische en dramatische synthesizerpop volstrekt uniek qua sound en beklijvend. Prachtige single. De rest van het album luistert aardig weg ook al zijn niet alle nummers even sterk. The sun never shone that day wekt verwachtingen maar stelt teleur en de laatste nummers zijn wat zeurderig. Toch 4 sterren voor de sterke A kant.

Dit was natuurlijk een geweldig tweede album van A-ha, een fan's favorite, waarmee ze bewezen blijvertjes te zijn. Prachtig, intens album, muzikaal en tekstueel rijk. Wel minder synthpop dan het debuut maar daar staat tegenover muzikale veelzijdigheid. 4 sterren

Wisselende plaat deze 3de. Het titelnummer is sterk en de bond song is in zijn originele versie werkelijk prachtig (check ook de soundtrack daarvan, prachtige plaat). Helaas staan er ook twee draken op, you are the one en touchy, die veel afbreuk deden aan hun status. Dit was commerciële en matige reutelmuziek, doodzonde. Toch is de rest van het album zeker genietbaar en bewijzen ze wederom mooie popsongs te kunnen maken vooral theres never a forever thing is zon prachtige parel. 3 sterren, mede door de wat matige productie van dit album.

S.o.s. zucht. .. voor mij het mooiste nummer aller tijden...wat een ongelooflijke, briljante, alles in zich hebbende geweldenaar van een popsong. ...John Lennon en Pete Townshend hebben beiden verklaard dat het hun favoriete nummer ooit was.

Ongekend sterk Abba album dit, popmuziek van het allerhoogste niveau en qua popsongs misschien wel hun beste album. Met super trouper wordt trouwens bedoeld het grote volglicht zoals afgebeeld op de hoes (met daarop vrienden van de band). The winner takes it all is een van hun mooiste songs, een indrukwekkende prestatie van Agnetha. Daarnaast vind ik de afsluiter the way Old friends do fenomenaal mooi, tranen in mijn ogen. 5 sterren

Weergaloos goede popplaat van Abba in hun absolute hoogtijdagen. Inderdaad inhakend op de discotrend van die tijd, maar met hun trademark sound en met uitstekende, vernuftig gearrangeerde songs. Alleen the king hast lost its crown is een beetje moeizame song, en Chiquita en I have a dream kunnen als teveel van het goede worden ervaren, maar zijn geen slechte nummers, sterker nog eigenlijk ontroerend mooi , mits je je daarvoor openstelt en niet eerder op de dag een Metallica album hebt geluisterd. 4,5 ster, briljante popmuziek.

Gaucho schreef: "Net als Lexicon vormen de drie singles de hoogtepunten"

Hier moet ik het even oneens met je zijn. Bij dit ietwat tegenvallende album heb je helemaal gelijk, maar bij Lexicon part 1 the album is elke track fenomenaal goed. Die verdient als landmark 80s album 5 sterren, deze aardige plaat 3.

Een best sterk ABC album waarin de dancepop van de eerdere albums wordt verlaten en terug gegrepen wordt op de sound van met name het weergaloze debuut Lexicon of love. De vergelijking met dat 80s hoogtepunt valt in het nadeel van deze plaat uit, maar Fry blijkt nog prima bij stem en het is op zichzelf beschouwd een prima popplaat met een aantal lekkere songs, waaronder de sterke titeltrack. 4 sterren

Mwoah dit is toch niet zo geweldig. Helaas. Alan Parsons hoort niet op de achtergrond aan zoals H hierboven stelt. Dan weet je het wel.Geen urgentie en nergens meer in het songmateriaal de magie of klasse van eerder werk, zelfs vergeleken met Try Anything Once. Downhill from hier.

Alphaville viel op dit tweede album toch een klein beetje door de mand. Er staan een paar aardige liedjes op het album, vooral Lassie come home en Jerusalem, en Afternoons in Utopia is ook nog wel een aardig moppie, maar dan houdt het ook wel zo'n beetje op. Het is weinig imponerend, en staat allemaal mijlenver af van de spannende en goed geproduceerde synthpop van het debuutalbum. Jammer. 3 sterren, naar boven afgerond.

Deze band had even het momentum en dit debuut is heel aardig maar het songmateriaal blijft toch enigszins te vlak, ze waren ook snel weer van de radar verdwenen.

Geweldige band Anathema, maar dit album doet mij helemaal niks. De songs beklijven niet, alles wat zo ongelofelijk indrukwekkend en compleet aanwezig was op Judgement, lijkt hier totaal afwezig. Bizar gewoon.

Vandaag nog eens geluisterd in zijn geheel. Wat een waanzinnig goede plaat blijft dit toch. Op de een of andere manier klopt alles hier. Dreigend en mysterieus, en met een paar geweldige ontladingen. Zelden wordt je zo in een album getrokken als hier gebeurt. Onwaarschijnlijk sterk en bijna een surrealistische ervaring. Hoe mooi kan muziek zijn?

Muziek uit de gelijknamige musical , met veel verbeelding gebracht. De hoogtepunten zijn krachtig, met name de titelsong en Everything is all right. De rest van de plaat is wat onevenwichtiger, en niet alles is even memorabel, maar als geheel toch wel een boeiende luister en kijk ervaring. 3,5 ster

Dit is toch wel een zeer goed live album van Arena, waarop het beste van hun albums the Visitor and Immortal? te beluisteren valt. Absoluut indrukwekkend, met bevlogen versies van geweldige songs. Ik ken weinig betere symfo live albums. The hanging tree blijft een pronkstuk van jewelste en Enemy without de afsluiter van het geweldige the Visitor is niet minder dan fenomenaal. Puur genieten.
5 sterren!

De kwaliteit van Arena zit hem in het constante hoge niveau van songwriting in een genre wat heel snel te bombastisch en te potsierlijk wordt. Vernieuwend zijn ze zeker niet , maar ze smeden wel ijzersterk in elkaar zittende, toegankelijke symfo van het allerhoogste niveau. Als je je daarvoor openstelt wordt je maximaal opgelift zeker door de trits albums die de band na the Visitor maakte. Neoprog van grote klasse!

Opnieuw een ongekend sterk Arena album met voorbeeldige, briljante symfo. Dramatisch, donker maar ook verrassend en met geweldig goede songwriting wat zo belangrijk is in dit genre met name vind ik. Ook ik vind de volgorde van de tracklist vreemd, en waiting for the flood een raar niemendalletje, maar ik ben in ieder geval blij dat alle songs erop staan. Fridays dream is ontroerend mooi en geeft toch wat verlichting en hoop. 5 sterren, dit is geweldige kost!

Sorry vind ik helaas niet. In de verste verte niet zelfs. Dit vrij stevige album kan nauwelijks echt boeien en ontroeren zoals de majestueuze albums dat hiervoor wel konden, en hoe. Het songmateriaal is wat vlak, ik hoor geen echte emotie of urgentie. Het klinkt allemaal wat ongeïnspireerd en uitgeblust. Wel mooi artwork. 2,5 ster

Dit album is wel aardig, maar niet meer dan dat. Kan absoluut niet in de schaduw staan van hun meesterwerken The Visitor, Immortal? en Contagion. De afsluiter is prima idd. 3 sterren

Dit voortreffelijke album vertegenwoordigt, samen met Immortal ? en Contagion naar mijn altijd bescheiden oordeel het allerbeste wat neoprog heeft voortgebracht. Driewerf hulde voor dit drieluik van Arena, waarvan deze plaat het meeste in huis heeft. Schitterend dat er muzikanten zijn die dit op plaat hebben kunnen zetten, zodat wij luisteraars er van mogen genieten. Echt onsterfelijke, tijdloze muziek waarvan je intens gelukzalig wordt, die troost, inspireert, heelt. Dank, dank, dank heren!

Klopt wel, als er net zoveel tijd en energie in de mix was gestopt als in de prachtige hoes, hadden we echt met een topproduct te maken gehad. Dat gezegd hebbende, de songs op zich zijn sterk. Zeker, je moet van dit genre houden en het kan opeens over de rand gaan, maar als je het kan waarderen is dit toch kwaliteits AOR gespeeld door topmuzikanten. Daarom toch 4 sterren.

Dit blijft toch een prima album. Met een prachtige hoes, passend bij de titel. Samen met Aura, en in mindere mate Aqua, hun beste muziek. Prettig wegluisterende AOR van hoge kwaliteit, hier en daar opgeleukd met een toefje prog. Ik merk elke keer dat als ik zin heb in Melodic Rock, om maar wat name dropping te doen, ik blijf grijpen naar muziek van Asia. Ze zijn de ongekroonde koningen van dit genre naar mijn immer bescheiden mening!

Genreklassieker. Lekker pompeus, prima songs en over de top produktie, maar niet zonder kwaliteit. Muziek die we niet gewend zijn in het westen. Ik draai hem graag, maar vind de periode onder Payne beter. Prachtige hoes die goed past bij deze muziek. 4 sterren voor deze classic.

Geweldige plaat blijft dit in het AOR genre. Alhoewel geen commercieel succes, is het stiekem Asia's beste plaat met tal van hoogtepunten. Zeer sterke songs met prachtig gitaarwerk en keyboardspel van Downes met daaroverheen de geweldige stem van Payne. Echt een briljante plaat en een absolute topper in zijn genre. 5 sterren, niet te missen!