Waanzinnig album dat zo ongeveer een staalkaart vormt van alle electronische muziek en en passant alle electronische genres op een achteloze, briljante wijze door elkaar husselt. Weergaloos goede plaat. 5 dikke sterren

Geen geweldig album, waarvan de hoes me nog het meest doet denken aan Don Johnsons' Heartbeat. Toch nog niet helemaal mislukt, met name in een aantal semi ballades , waaronder Lonely in love, schittert toch weer even die fenomenale stem. Daardoor blijf je toch luisteren in de hoop dat er nog iets moois uit de bus komt. Dat gebeurt op dit album het wat te weinig, maar een waardeloos product is het ook niet. 2,5 ster

Inderdaad een sterk, integer country album van Fogelberg dit. De man sneeuwde wat onder in deze periode, wellicht ten onrechte. 4 sterren

Meer dan degelijk album van Fogelberg, groots opgezet en met altijd die geweldige stem als troef. Onderhoudend album.

Ik vind dit toch een heel aardig album. Het is inderdaad een ander album dan zijn bij vlagen geweldige 70s albums, maar zijn sound is nog steeds herkenbaar en er valt zeker nog het nodige te genieten hier. Er is wat meer een afwisseling tussen snellere en langzamere nummers maar die variatie bevalt eigenlijk best goed. Een paar prima nummers waaronder de titeltrack. 4 sterren om het gemiddelde wat op te krikken.

Deze plaat blijft, samen met het debuut, toch een klassieker in het AOR genre. Ik durf zelfs te beweren dat ze daarmee aan de absolute top van dat genre staan, samen met Journey, Foreigner, Heart, Survivor, Magnum, Asia, Strangeways en the Outfield.

Zwaar onderschat album dit. Heerlijke feel good rock zoals dat bedoeld is, in het straatje van Lifehouse en Nickelback. Amerikaans, maar ze zijn niet gek die Amerikanen. De single No surprise vind ik ijzersterk. 4 sterren

Eens. Dit is een slap gevalletje. Terug naar hun wat oudere sound maar dat kan eigenlijk niet meer als je knallers als Slide it in , 1987 en SOTT hebt gemaakt. De zeer uitgebreide 25 th anniversary edition van dit album verandert daar helaas weinig tot niets aan. Als er niks te vieren valt, verandert de tijd daar niets aan helaas. Paar aardige tracks, maar niet meer dan 2,5 ster.

Mee eens. Geen klassieker dit, maar een zeer behoorlijke hardrockplaat met een aantal prima songs. Miss u in a heartbeat , prachtige song, had op het originele album gemoeten. 4 sterren, naar boven afgerond.

Leuk om te lezen. Ze komen idd erg sympathiek over en no nonsense. Ben een groot fan vanaf Pyromania vooral. Luister vooral ook naar de titeltrack van Hysteria. Goodbye for this time van deze plaat nog even geluisterd, wel aardig trackje idd nog, maar kan mi toch niet in de schaduw staan van hun beste werk. Onder dat beste werk schaar ik het fenomenale Paper Sun van Euphoria. Brian May gaf ooit in een interview toe dat hij "weggeblazen" werd toen hij die track voor het eerst hoorde.

Nipte voldoende? Elke plaat waar een monsterlijk goede, overpletterende song als Paper Sun op staat krijgt van mij 5 sterren. Bryan May gaf in een interview toe dat hij "weggeblazen" werd toen hij dit nummer voor het eerst hoorde. Wat een song! Wow.

Prima klinkend live album van Leppard en dus een dubbelcd met geweldige rockmuziek. Vraag me af of er nog wat aan gesleuteld is achteraf maar ach welke band doet dat niet. En ze hebben een goede live reputatie.

Inmiddels de 40 jarige verjaardag voor deze plaat, maar heeft qua stootkracht nog niets ingeboet in al die jaren. Nagenoeg perfecte poprock, briljant geproduceerd en een waanzinnig succes in met name de V.S. Een absoluut hoogtepunt van de British new wave of heavy metal!

Dit blijft gewoon een fantastische plaat. Alleen al de opener Desert song is ronduit fantastisch en zelfs een heel album vol leftovers, b kantjes en rariteiten levert gewoon een geweldig hardrock album op, waar vele bands apetrots op zouden zijn. Het toont de grote klasse van deze fenomenale band, die hardrock definitief herdefinieerde. 5 sterren om het veel te lage cijfer wat op te krikken.Hard opzetten en genieten!

Dit is een klasse prestatie van Leppard waarin ze de verderfelijke grunge periode enigszins omarmden , alhoewel die hun op zich niet vriendelijk gezind was , en met een plaat komen met psychedelische en rauwere invloeden dan voorheen in hun werk. Toch is de plaat duidelijk Leppard en schittert vooral het bluesy gitaarwerk van Collen en de prachtige gloedvolle zang van Elliot. Gekoppeld aan een aantal prima songs , ,waaronder het bloedstollend mooie Where Does love go when it dies, is dit zowaar een topper in hun oeuvre, en is het een verademing om hun muziek eens wat meer te horen ademen. 4,5 ster

Inderdaad het boyband album van Leppard , maar zo slecht als sommigen hier willen doen geloven is het toch niet. Now, everyday ,unbelievable zijn bv prima tracks en Long way to go is gecoverd door Lionel Richie. Zon slecht nummer is dat dus niet, sterker nog vind het een van de beste ballads van deze band. Er staan ook wat missers op en het rockt idd niet zoals in hun hoogtijdagen maar he daar vergelijk je ook even wat met iets. Niet hun beste album maar wel een ruime voldoende en nog altijd 1000 keer beter dan de albums van Bryan Adams Bon Jovi etc in deze periode. 3,5 ster

Pfoeh... See you en Leave in silence, wat een geweldige popsingles. Die songs zijn zo ijzersterk dat ze dit ingetogen album omhoog trekken. Meaning of love is beetje een flauw nummertje idd en nothing to fear kwam terecht op de synthesizer greatest compilaties van Ed Starink. 4 sterren, sterke plaat.

Mee eens, opnieuw een uitstekende plaat dit in een periode dat hun geluid steeds doordachter en volwassener werd en de leadsingles zijn ronduit fantastisch. 4 sterren

Het komt zeker dom van je over en inderdaad extreem azijnpisserig, en ik heb het liever niet, maar ik gun je jouw mening. Sterker nog ik gun jou het beste! Ik ken zeker niet alle popalbums aller tijden, maar ik heb wel circa 25.000 CDs. Dus een klein beetje recht van spreken pretendeer ik te hebben. Mag toch?

Layla en bell bottom blues zijn fenomenaal. De rest van dit album vind ik evenwel een klasse minder. Daarom vind ik dit album in zijn geheel toch ietwat overschat. 3,5 ster

Dit album blijft met afstand zijn beste vind ik, en ben bang dat hij dit ook niet meer gaat overtreffen. Vernieuwend, magistraal en meeslepend, in feite gewoon een progressive rock album, maar wel een hoogst originele, intens en briljant geproduceerd. Een klassieker in het genre. 4,5 ster

Enthousiaste reactie Matthijs, maar ik ben helaas niet mals voor deze comeback plaat: de opener gaat nog, en watje herinnert zowaar nog (flauwtjes) aan hun hoogtijdagen , de rest kan de toets der kritiek helaas niet doorstaan, zodat dit toch een grotendeels te verwaarlozen album is.

Alan Parsons? Wow ...ik dacht dat dit een wegwerp album was van een typische one hit wonder gevalletje, maar dan moet ik het toch maar eens serieus gaan luisteren

Ongelofelijk goed vind ik dit album. Alleen maar knallers. Dit is popmuziek zoals het gemaakt hoort te worden, catchy , meeslepend, dramatisch, magisch. 5 dikke sterren

Someone else not me is zon heerlijke Duran song waar deze band patent op heeft. De rest van deze iets te experimentele plaat gaat langs me heen, helaas. 2,5 ster voor de briljante openingstreffer.

Perfect day vind ik prachtig incl. die typerende dramatische zang van Le Bon , maar de rest van de tracks kan echt vergeten worden. 2 sterren

Alleraardigste , tamelijk unieke, verzamelaar van Nederlandse EM artiesten uitgebracht op het Groove label van Ron Boots. Rene van der Wouden heeft een groot aantal albums uitgebracht bij Groove , net als Synth.nl, en in eigen beheer, Gert Emmens groeide uit tot een van de belangrijkste muzikanten in de retro Berlijnse School scène. Maar de belangrijkste en beste artiesten hier vind ik Splinter en v.d. Heijden, die samen als Unisphere inmiddels aan de weg timmeren en twee originele en zeer goed ontvangen albums hebben uitgebracht die behoren tot het beste wat in Nederland uitkwam qua electronische muziek in het laatste decennium.