Ik blijf het ook proberen bij deze band en dit album vanwege zijn hoge waardering. Maar elke keer moet ik hetzelfde concluderen, het is het allemaal net niet. De aanzet is er, het talent ook, maar de songs pakken me gewoon net niet bij de lurven. En net niet is hetzelfde als helemaal niet in dit geval. Waar bands als Threshold, Shadow Gallery en Fair to Mydland en Queensryche dat wel doen, met ongelofelijke songs je omver blazen, ervaar ik dit hier helaas niet.

Zeer sterk album van deze sympathieke engelse band. Dat gezegd hebbende, de muziek van Pendragon klinkt van de eerste tot de laatste noot werkelijk precies hetzelfde. Is daar iets mis mee? Nee. Want meer van het goede zelfde is meer van het goede.

Ook deze uit de serie is een electronisch album van een behoorlijk hoog niveau, samen met deel 9 de beste uit de serie. Lange mysterieuze maar prachtig ruimtelijke soundscapes die je even doen opveren en de lucht inschieten. Veelal ambient en Spacey, af en toe laat Namlook zich wat meer gelden. Lekkere plaat met ook de grappigste titeltracks. 4 sterren

Dit is een geweldenaar van een synthesizer album. Prachtige, ruimtelijke soundcapes van Schulze, aangevuld met effecten en sounds van Namlook. Zonder twijfel de beste uit deze serie. Zeer aan te raden voor synthesizer freaks, ambient liefhebbers en zelfs progrock fans. Niet te missen! 5 sterren

Geen opzienbare elpee maar ook niet slecht. Carmens prachtige, fluwelen stem ergens zich bevindend tussen Richard Page en Darryl Hall is echt zeer aangenaam om naar te luisteren. 3 sterren

De titeltrack vind ik een popklassieker en het album is gevuld met relaxte softrock met een westcoast sound die absoluut een groter publiek had verdiend. Want heel veel minder dan Dire Straits en the Eagles vind ik dit namelijk niet. Carmen heeft een zeer prettige stem om naar te luisteren en het songmateriaal is voldoende om te blijven boeien. Lekker om eens tussendoor te draaien. 3,5 ster

Wattttttt een Mume score van 3,35? SCHANDALIG. Dit blijft namelijk een uitstekende Indie synthpop plaat van het onvolprezen Phoenix. Een geweldige sound en een paar uitstekende synthpop songs idd wat ongelijkmatig gemixt zoals Koba terecht opmerkt maar overall toch absoluut boven het maaiveld. Uitstekende plaat! 5 sterren om gemiddelde wat op te krikken

Mooi verhaal John! En ik ben het met je eens. Dat deze plaat dezelfde status heeft als de andere meesterwerken van deze groep uit de 70's is absoluut onterecht. Lang uitgerekte synths en gitaren maskeren het gebrek aan goed songmateriaal hier en Cigar en in mindere mate Machine vind ik ook zeiknummers. De titeltrack is natuurlijk wel van grote klasse en als geheel is het album niet onvermakelijk maar het lift toch vooral mee op het enorme succes van zijn voorganger en daarnaast het opvallende artwork. 3,5 ster deel ik ook uit.

Ik vind dit juist met afstand de beste PT plaat bijna alle songs zijn zeer sterk en ik kan niet zo veel met de metal achtige uitspattingen op latere platen. De ingetogen versie die we hier horen van PT , vrij van te vage psychedelische invloeden en teveel metal, geniet mijn voorkeur.

Ik heb gelijk even een boxje van powerplay besteld in de serie Golden years of Dutch popmusic. Ben benieuwd ken het niet goed.

Ik vind dit Prince's meest overtuigende en evenwichtige plaat, en daarmee ook zijn beste. Een klassieker a la Purple Rain staat er niet op, maar daartegenover staat een algeheel hoog niveau van songs en geen stinkers. Money dont matter vind ik een ijzersterke single. 4 sterren