stem geplaatst

Ik heb de covers van de Ambient-serie altijd fascinerend gevonden. In mijn beleving zijn het "landkaarten" van imaginaire gebieden, waar de muziek van de albums je mee naartoe op reis neemt. Deze kaarten worden gedetailleerder en meer ingevuld naarmate de muziek op de albums dat ook wordt. Zo is de muziek op Ambient 1: Music for Airports minimalistisch en herhalend (op een goede manier!) en vertaald zich dit in een cover met weinig details en een heel "open" uitstraling. Op The Plateaux of Mirror (overigens een prachtige titel die me meteen aan het dromen zet - duidt hij misschien op de bestemming van deze muzikale reis?) zorgt Harold Budd voor meer afwisseling en meer variatie in de nummers - en de cover is direct ook concreter: meer variatie in kleur, meer details, etc. Een intrigerend concept dat ik steeds meer ben gaan waarderen naarmate ik de Ambient-serie langer ken.

Ik reis nu al zo'n 15 jaar regelmatig af naar The Plateaux of Mirror, en iedere keer voelt het tegelijk vertrouwd én nieuw. Vertrouwd, omdat het me altijd meteen weer alle hektiek van alledag doet vergeten en het voelt als thuiskomen. Nieuw, omdat ik altijd weer nieuwe details ontdek en de muziek altijd nog overkomt alsof ik het voor het eerst hoor. Soms is het sereen, soms een tikje melancholish, maar altijd schitterend. Tijd dus om dit album de 5* te geven die het verdient. Ik hoop dat ik deze muzikale reis nog heel vaak mag blijven maken.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Wat krijgen we nu? Sigh, de band die nooit 2 keer hetzelfde album maakt, doet dat nu...letterlijk wel. Het betreft hier namelijk een compleet heropgenomen versie van het album Hangman's Hymn uit 2007. Volgens Mirai bevatte dit album zijn beste composities, maar stoorde hij zich aan de matige uitvoering, wat de reden was om het album helemaal opnieuw op te nemen.

Voor mij is het precies andersom. Met de uitvoering was wat mij betreft niet zoveel mis, maar vanwege de composities was Hangman's Hymn toch mijn minst favoriete Sigh-album. De muziek knalt aan één stuk door en mist daardoor afwisselig en dynamiek. De eerste paar nummers is het nog okee, maar dan besef je dat dit het hele album zo doorgaat en wordt het al snel saai. En weliswaar is deze heropname strakker ingespeeld, maar hij voelt ook nog drukker (in de slechtste zin van het woord) dan het origineel. Nee, ik kan hier echt heel weinig mee.

Desalniettemin heb ik veel plezier beleefd aan mijn chronologische tocht door de discografie van Sigh. Een hele gave band die zichzelf telkens opnieuw weet uit te vinden. Is al hun werk goed? Zeker niet, maar ik heb liever bands die durven experimenteren en daarbij af en toe de plank misslaan, dan bands die altijd veilig dezelfde paden blijven bewandelen. Ik ben benieuwd wat de band ons in de toekomst nog gaat brengen en heb een aantal albums ontdekt die ik graag fysiek in huis wil gaan halen.

Eindstand:
1. Imaginary Sonicscape (4,5*)
2. Hail Horror Hail
3. Scenario IV: Dread Dreams (4*)
4. Ghastly Funeral Theater
5. Scorn Defeat
6. Shiki
7. In Somniphobia
8. Heir to Despair (3,5*)
9. Infidel Art
10. Gallows Gallery
11. Graveward (3*)
12. Scenes from Hell
13. Hangman's Hymn
14. I Saw the World's End - Hangman's Hymn MMXXV (2,5*)

Een dikke 30 jaar in hun carrière komt Sigh nog eens met een heel sterk album op de proppen. Shiki is een redelijk rechtoe rechtaan album voor Sigh's doen, het klinkt gefocust en verbeten. Er wordt wel geëxperimenteerd, maar alles staat in dienst van de nummers. Zo duiken er af en toe wat electronische invloeden op, of gedeeltes met fluit en andere blaasinstrumenten. Ze zorgen voor een mooie hard-zachtdynamiek met de fellere metalpassages. Ik was wel enigszins verbaasd toen ik zag dat de gitarist en drummer eerder deel uitmaakten van bands als o.a. Kreator, Dragonforce en Fear Factory (niet direct namen waar ik aan denk bij Sigh), maar het gevolg is wel dat alles superstrak is ingespeeld. Het album heeft ook de heldere productie die erbij past (wat zeker niet op elk Sigh-album het geval is). Mirai's zang klinkt erg krachtig, misschien als gevolg van het feit dat hij hier alles in het Japans zingt. Ik versta er natuurlijk niks van, maar ik begreep uit een interview dat dit album conceptueel draait om zijn angst voor aftakeling en de dood. Alles bij elkaar zorgt dit strak en fel maar tegelijk ook donker album. Erg gaaf!

Tussenstand:
1. Imaginary Sonicscape (4,5*)
2. Hail Horror Hail
3. Scenario IV: Dread Dreams (4*)
4. Ghastly Funeral Theater
5. Scorn Defeat
6. Shiki
7. In Somniphobia
8. Heir to Despair (3,5*)
9. Infidel Art
10. Gallows Gallery
11. Graveward (3*)
12. Scenes from Hell
13. Hangman's Hymn

Een wat "rustiger" album van Sigh, nadat voorganger Graveward sterk leunde op symfonische elementen. Ik vond de voorganger niet zo heel goed en Mirai zelf blijkbaar ook niet. In een interview las ik dat hij om die reden dit element zoveel mogelijk weg wilde laten uit Heir to Despair. In plaats daarvan incorporeert Sigh op dit album veel Japanse folkloristische instrumenten en muziek, iets wat ze gek genoeg tot nu toe nooit echt gedaan hebben (het artwork van de oude albums oogde wel Japans, maar de muziek zelf was dat niet). Verwacht echter geen compleet folkalbum of zo, de basis blijft nog steeds Metal. Het is wel een album waar Sigh wéér een nieuwe insteek voor hun muziek heeft weten te vinden, en hoewel het een beetje ontbreekt aan nummers die er voor mij echt uitspringen, luistert het album als geheel wel lekker weg.

Tussenstand:
1. Imaginary Sonicscape (4,5*)
2. Hail Horror Hail
3. Scenario IV: Dread Dreams (4*)
4. Ghastly Funeral Theater
5. Scorn Defeat
6. In Somniphobia
7. Heir to Despair (3,5*)
8. Infidel Art
9. Gallows Gallery
10. Graveward (3*)
11. Scenes from Hell
12. Hangman's Hymn