stem geplaatst

Een album met remixes en herinterpretaties van klassieke Arcturus nummers. Alles hieraan schreeuwt dat dit werkje uit het einde van de jaren 90 komt, een periode waarin veel Noorse Black Metalbands hun klassieke geluid verruilden voor een meer experimentele koers. Alles moest vooral 'futuristisch' overkomen, maar ironisch genoeg voelt veel werk uit die periode juist daardoor nogal gedateerd.

Dit album dan. Het schijnt vooral een project geweest te zijn van Garm zelf, waarbij de rest van de band niet zo betrokken was. Het klinkt dan ook nog het meeste als een soort proeftuin voor de klanken die Ulver rond dezelfde tijd ook ging laten horen. Dat betekent dus veel beats, bliepjes en piepjes. Op 'Master of Disguise' komt er zelfs rap voorbij (voor de Black Metal-puristen waarschijnlijk blasfemischer dan menig omgekeerd kruis).

De meeste nummers verschillen behoorlijk van de originelen. Een nummer als 'Du Nordavind' klinkt nog (relatief) herkenbaar, maar bijvoorbeeld 'Alone' lijkt in niets op hoe we het kennen van het debuut. Maar ondanks het excentrieke karakter van dit album is het in muzikaal opzicht nogal...saai. Ja, alles klinkt heel anders en staat ver af van het oorspronkelijke Black Metal-geluid. Maar de beats klinken behoorlijk generiek en alles ratelt een beetje op hetzelfde tempo door, zonder hooks die er uitspringen.

Voor een deel is dit denk ik te verklaren door het feit dat dit in muzikaal opzicht behoorlijk verouderd klinkt, maar ik betwijfel hoeveel mensen dit in 1999 nou écht goed vonden. Garm heeft met Ulver elektronische muziek gemaakt die ik zeker erg kan waarderen, maar dit album raakt me niet echt. Misschien omdat dit remixes zijn, en Ulver echt nieuw werk maakte. Al met al een rariteit die leuk is om eens gehoord te hebben, maar die ik zeker niet snel weer opnieuw zal opzetten.

Tussenstand:
1. Aspera Hiems Symfonia (4*)
2. La Masquerade Infernale
3. Constellation (3,5*)
4. Disguised Masters (3*)

Arcturus gaat verder met de spacey arrangementen en composities van de voorganger, maar gooit er ditmaal een flinke dosis theatraliteit bij. Het artwork, Garms theatrale zang en de keyboards die vaak de gitaren overvleugelen… Met wat kwade wil zou je het een gimmick kunnen noemen. Gelukkig is dat niet zo, want alles staat hier in de eerste plaats in dienst van de muziek. Dat leidt tot een sfeervol en vooral uniek album.

Ten opzichte van de voorganger klinkt dit wel wat gepolijster, en mis ik het rauwe black-metalrandje dat Aspera Hiems Symfonia nog had. Daarom geef ik misschien nét de voorkeur aan dat album, maar het is een fotofinish.

Tussenstand:
1. Aspera Hiems Symfonia (4*)
2. La Masquerade Infernale
3. Constellation (3,5*)

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst