stem geplaatst

stem geplaatst

Op Ghastly Funeral Theater gaat Sigh weer een stapje verder met het toevoegen aan experimentele klanken aan hun Black Metal-sound. Waar dit op Infidel Art niet altijd helemaal lekker liep, komt een en ander op deze EP een stuk beter uit de verf. De klassieke elementen zijn een stuk beter in de nummers verweven en ook de soms opvallende songsstructuren of instrumenten (hoor ik daar nou een saxofoon opduiken in sommige nummers?) voelen allemaal heel vloeiend en organisch aan. Nergens doet Sigh aan gek doen om het gek doen. En dan druipt deze EP ook nog eens van de sfeer! Mijn voorlopige favoriet van Sigh.

Tussenstand:
1. Ghastly Funeral Theater (4*)
2. Scorn Defeat
3. Infidel Art (3,5*)

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Op hun tweede langspeler gaat Sigh verder op de weg die was ingeslagen met Scorn Defeat. De basis van de muziek ligt nog steeds in de Black Metal, maar vergeleken met het debuut is de rol voor piano en andere onconventionele instrumenten een stuk groter geworden. Dit zorgt ervoor dat sommige stukken welhaast spacey aanvoelen, of doen denken aan klassieke muziek. Dit klinkt vandaag de dag nog steeds bijzonder, maar ik kan me voorstellen dat dit in 1995 al helemaal ongehoord was.

Minpunten zijn er ook. In sommige nummers bedient Sigh zich van cleane vocalen en koorzang, maar helaas klinkt dat niet echt lekker - het effect is eerder knullig dan episch. Ook zit de productie de muziek soms in de weg, want hoewel het voor jaren 90 Black Metal productie natuurlijk nog alles meevalt, denk ik dat de experimentele passages en de klassieke instrumenten beter tot hun recht zouden komen als alles iets beter had geklonken.

Een mooi album waarop Sigh al een behoorlijke ontwikkeling laat zien. Persoonlijk geef ik wel de voorkeur aan het debuut, omdat ik het songmateriaal daar gewoon net iets sterker vindt. 3,5*

Tussenstand:
1. Scorn Defeat
2. Infidel Art

Sigh is zo’n band waarvan ik al lang het idee heb dat het iets voor mij zou zijn, maar waar ik nog nooit echt naar geluisterd had. Onlangs besloot ik dat daar maar eens verandering in moest komen – en dan begin je natuurlijk bij het begin.

Sigh heeft de naam een zeer experimentele band te zijn, maar op het debuut Scorn Defeat hoor je daar nog niet héél veel van terug. In de basis is de muziek Black Metal zoals die begin jaren ’90 gespeeld werd, met duidelijke invloeden van Celtic Frost en Venom. Toch hoor je hier en daar al wel eigenzinnige toevoegingen zoals bepaald gebruik van piano en keyboards, waarmee Sigh zich al van hun genregenoten weten te onderscheiden. Al wordt het nergens écht experimenteel en staat alles goed in dienst van de muziek (en let wel: dit album komt uit een tijd dat er van ALLE zichzelf respecterende Black Metal-bands werd verwacht dat ze grenzen verlegden en niet slechts deden wat andere bands al gedaan hadden).

De muziek is voornamelijk midtempo met de nodige snellere stukken, afgewisseld met meer stemmige passages. Hierbij wordt vaak gebruik gemaakt van de eerder genoemde piano en keyboards. In interview met bandleider Mirai las ik dat hij van huis uit eigenlijk geoefend is op de piano en voornamelijk een achtergrond had in de klassieke muziek. Dit hoor je zeker terug in de muziek en vooral op een sfeervol intermezzo als Gundali komt dit duidelijk naar voren.

Een gaaf debuut en ik ben erg benieuwd geworden naar de rest van hun discografie! 4*