10 jaar geleden bracht Necromantic Worship twee demo's uit die aardig wat potten wisten te breken in de Black Metal-scene, hoewel ze alleen op tape beschikbaar waren. Helaas gaf de band er direct daarna alweer de brui aan, maar gelukkig zijn ze sinds kort weer actief en is hun eerste full length inmiddels een feit.

De band brengt Black Metal gebaseerd op de Griekse stijl, waarbij Necromantia de grootste inspiratiebron is. Dit betekent dat de basgitaar hier de hoofdrol speelt. Elektrische gitaar dient slechts ter ondersteuning of voor de sporadische solo. Lage, hissende vocalen spuwen hun vervloekingen over ons uit terwijl sfeervolle synths en nu weer opzwepende, dan weer ritualistische drums het plaatje afmaken.

Dit zorgt voor een mooie overkoepelende sfeer op het album, terwijl de nummers onderling toch behoorlijk verschillen. The Tempering of Erevos is bijvoorbeeld bijna groovy te noemen (dit klinkt bijna als een misplaatst woord in deze context, maar luister het en je zal me begrijpen!) en hetzelfde geldt voor de Tiamat-cover (een overigens briljante keuze die perfect op het album past). Op andere nummers wordt soms geflirt met Dark Ambient of worden conventionele muzikale structuren meer losgelaten. Hier krijgt de muziek vaak een ritualistisch element, maar het zou ook goed dienst kunnen doen als soundtrack voor een horrorfilm. Afsluiter Rub - Al - Khali brengt ons tenslote naar de Arabische woestijn waar we zo "The Mad Arab" uit de verhalen van H.P. Lovecraft zouden kunnen tegenkomen.

Alle liefhebbers van de betere Black Metal van Nederlandse bodem (Edwynn?) mogen dit beslist niet missen! Ik ben in ieder geval blij dat dit album er na 10 jaar dan toch gekomen is.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

In eerste instantie vond ik dit ik een prima album, maar niet echt speciaal. Degelijke Black Metal, maar niet bepaald nieuw of grensverleggend.

Toch bleef ik het album maar draaien en opeens bedacht ik me, wat doet het er ook toe? Wát Fír doet, doet het gewoon erg goed: Black Metal brengen in de stijl van de jaren 90, zonder pretenties of gedoe. Fír probeert ook niet om de snelste, hardste of meest kwaadaardige band te zijn - het gaspedaal wordt hier en daar zeker ingetrapt, maar de midtempo-stukken vind ik eigenlijk het beste. Erg sfeervol, donker en een wat melancholiek, vaak ondersteund door subtiele synthklanken. Als je bedenkt dat de man achter Fír ook verantwoordelijk is voor de (geniale) Dungeon Synth-act Old Tower, snap je waarom hij als geen ander deze plaat zo sfeervol weet te maken.

De speelduur is van het album is ideaal en zorgt dat de muziek tot het einde toe boeiend blijft. En ik moet ook de productie niet onvermeld laten - die is simpelweg perfect voor dit soort muziek. Alle instrumenten zijn goed hoorbaar, maar toch klinkt het nergens te gepolijst. Het behoudt dat rauwe randje dat noodzakelijk is voor dit soort Black Metal.

Het duurde even, maar uiteindelijk is bij mij het kwartje dus zeker gevallen!

Nortfalke is een Nederlandse Dungeon Synth-act die op dit album eerder neigt naar Ambient dan naar pure Dungeon Syth. We horen twee herhalende, lang uitgesponnen nummers die zich langzaam ontvouwen. Het is rustgevende, kalme muziek, ook helemaal niet zo donker als bij veel Dungeon Synth vaak het geval is. Ideale muziek om mee te ontspannen in de wintermaanden!

Het laatste Draconian-album is mijn favoriet van de band. Het beviel me altijd al goed en is ook de reden dat jk onlangs hun hele discografie eens doornam. Daar heb ik wat aardige dingen in ontdekt, maar niks dat ik uiteindelijk beter vind dan Under a Godless Veil.

Draconian bouwt hier door op hun al jaren beproefde formule: Death/Doom Metal met Gothic tintjes en afwisseling tussen mannelijke en vrouwelijke vocalen. De verschillen met hun andere albums zijn nuances, maar die zorgen er wel dat ik dit net wat beter vind dan de rest van hun werk.

Ten eerste is de muziek hier net wat minder log en traag dan op bijvoorbeeld de voorganger Sovran. Daarentegen is er meer de nadruk op de etherische, dromerige kant van de muziek, en die bevalt me nou net het best. De zang van Heike Langhans past hier ook uitstekend bij - technisch misschien geen hele bijzondere zangeres, maar ik vind de klank van haar stem erg prettig om naar te luisteren. De nummers hebben allemaal hun eigen gezicht waardoor de plaat de hele speelduur blijft boeien - iets wat toch niet bij alle Draconian-albums zo is. Tenslotte is het conceptuele thema over Gnosticisme interresant en verbindt het de nummers op het album mooi met elkaar.

Een fijn album dus, en zeker het Draconian-album dat ik het meeste zal blijven beluisteren. De rest van hun discografie bleek te variëren goed tot wel aardig, terwijl ik van tevoren (op basis van dit album) had verwacht om misschien wel een nieuwe favoriete band te gaan ontdekken. Nou ja, er zitten zeker leuke dingen in hun discografie en de band is zeker moeite van het checken waard voor Death/Doom-fans.

Eindstand:
1. Under a Godless Veil (4*)
2. Arcane Rain Fell
3. Sovran (3,5*)
4. Turning Season Within
5. Where Lovers Mourn
6. A Rose for the Apocalypse (3*)
7. The Burning Halo

Twee dingen vallen meteen op aan Sovran: Draconian keert wat meer terug naar de zware en logge sound van Arcane Rain Fell, én de band heeft een nieuwe zangeres. Heike Langhans vervangt hier voor het eerst Lisa Johansson op de vrouwelijke zang, en doet dat niet onverdienstelijk. Binnen de composities worden haar vocalen op dezelfde manier ingezet zoals die van Lisa(ze duiken de helft van de tijd op ala contrast met de grunts), maar ik vind haar stemgeluid simpelweg wat mooier klinken.

Beide dingen zorgen ervoor dat ik Sovran beter waardeer dan de voorgaande paar albums. Helaas lijdt deze plaat ook wel een beetje aan het euvel waar veel Draconian-werk last van heeft: op een gegeven moment wordt het allemaal een beetje teveel van hetzelfde. Het album opent sterk, maar tijdens de tweede helft verslapt mijn aandacht toch een beetje...misschien duurt het ook gewoon wat te lang. Maar los daarvan is dit gewoon weer een uitstekend staaltje Death/Doom!

Tussenstand:
1. Arcane Rain Fell (4*)
2. Sovran (3,5*)
3. Turning Season Within
4. Where Lovers Mourn
5. A Rose for the Apocalypse (3*)
6. The Burning Halo

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Op dit punt beginnen de Draconian-albums toch wel erg op elkaar te lijken, het is inmiddels een beetje formulewerk geworden. Dat hoeft op zich niet heel erg te zijn, maar het probleem is dat de nummers allemaal een beetje hetzelfde klinken en niks er echt bovenuit springt. Het mist aan sterke riffs, hooks en andere memorabele momenten. Ik hoor zeker de kwaliteit van de muzikanten, en het wordt nergens slecht. Maar helaas gaat de muziek op dit album toch vooral het ene oor in en het andere weer uit.

Tussenstand:
1. Arcane Rain Fell (4*)
2. Turning Season Within (3,5*)
3. Where Lovers Mourn
4. A Rose for the Apocalypse (3*)
5. The Burning Halo

Een verzameling van heropgenomen demo-materiaal, 2 covers, en een paar nieuwe nummers. Doorgaans ben ik niet zo'n fan van dit soort releases, ik heb vaak het idee dat ze gemaakt worden op aandringen van de labels om extra momentum rondom een band te creëren of vast te houden. Geen idee of dat ook geldt voor dit album van Draconian, maar hoe dan ook brengt de band het er wel goed vanaf hier. De band brengt hun kenmerkende stijl van kwalitatief sterke Death/Doom met Gothic invloeden, en wat me dit keer extra opvielen was de melancholieke piano die hier en daar subtiel door de nummers is verweven.

Hoewel de nummers (bijna) allemaal goed in elkaar zitten, zijn er ook weinig die er écht uitspringen. En mede door de hierboven genoemde opbouw mist het album wat coherentie. Dit geldt vooral voor het laatste nummer, een cover die erg uit de toon valt bij de rest van de plaat. Al met al geen slecht album maar ook zeker niet hun beste werk.

Tussenstand:
1. Arcane Rain Fell (4*)
2. Where Lovers Mourn (3,5*)
3. The Burning Halo