Enorm sterke comeback van Summoning, die na Oath Bound lang de tijd hadden genomen om met een nieuw album op de proppen te komen. Maar dat loonde, want Old Mornings Dawn kan zich meten met het beste werk van Summonig.

Ik vind het eigenlijk moeilijk te zeggen wat dit album nu net zo goed maakt - qua stijl lijkt het meeste werk van Summoning toch vrij dicht bij elkaar, dus de verschillen zitten hem vaak in de nuances. Hoe dan ook zitten de composities hier superstrak in elkaar, de productie is om door een ringetje te halen, en zelfs de fantasysfeer lijkt hier nog een beetje extra naar voren te komen. Ook vervolgt Summoning de traditie om het sterkste nummer te eindigen: Earthshine kan zo in het rijtje Farewell, Land of the Dead, etc. Dramatisch en meeslepend, de perfecte afsluiter van dit epos.

Ik geef dit album meteen een hoge plek op mijn ranglijst, maar ik kan me zo voorstellen dat dit op termijn nog gaat stijgen.

Tussenstand:
1. Let Mortal Heroes Sing Your Fame (4,5*)
2. Stronghold
3. Old Mornings Dawn
4. Oath Bound (4*)
5. Dol Guldur
6. Nightshade Forests
7. Minas Morgul
8. Lost Tales (3,5*)
9. Lugburz (3*)

Oath Bound was destijds mijn eerste Summoning-album, en zal daarom altijd wel speciaal voor me blijven als introductie tot deze bijzondere band. Maar in muzikaal opzicht vind ik het zeker niet het beste werk van de heren.

Vooropgesteld: Land of the Dead is briljant. Groots, dramatisch en meeslepend, het toppunt van Summonings werk en mijn favoriete nummer van de band (samen met Farewell van de voorganger). Dit nummer alleen maakt het album al de moeite waard.

Helaas komen de overige nummers komt niet in de buurt bij dit niveau. De eerste paar songs zijn prima, hoewel misschien een beetje standaard voor Summoning-maatstaven. Bij Might and Glory veer ik even op, de koorzang op het einde geeft dit nummer wel echt iets speciaals.

Daarna wordt een en ander helaas minder. Het trio Beleriand, Northward en Menegroth weet me nooit echt re raken en gaat altijd een beetje in een waas aan me voorbij. Ik kan ook nooit herinneren hoe die nummers klinken als ik ze niet op heb staan. En samen vormen ze toch een behoorlijk groot deel van het album. Ik merk dat ik dan eigenlijk altijd zit te wachten tot Land of the Dead dan weer begint.

Nu klink ik misschien wat te negatief over dit album. Dat is zeker niet de bedoeling! De 3,5* die hier stond kan zelfs wel wat omhoog. Het is erg sfeervol en het wordt nergens slecht. Maar om bovengenoemde redenen reken ik he toch ook niet tot het beste werk van de band.

Tussenstand:
1. Let Mortal Heroes Sing Your Fame (4,5*)
2. Stronghold
3. Oath Bound (4*)
4. Dol Guldur
5. Nightshade Forests
6. Minas Morgul
7. Lost Tales (3,5*)
8. Lugburz (3*)

Beetje een a-typische release, deze EP van Summoning. Het eerste nummer is pure Dungeon Synth, blijkbaar een overblijfsel van een oud project (Mirkwood) van Silenius in die stijl. De synths zijn prominent aanwezig, de drums zijn subtieler, gitaar en zang ontbreken geheel. Wel een erg sfeervol nummer. Summoning zit qua stijl toch al vrij dicht tegen de Dungeon Synth aan, dus leuk om eens te horen hoe het klinkt als ze hier vol voor gaan.

Saruman klinkt dan weer heel anders: de drums zijn een beetje all over the place en ook hier zijn er geen gitaren of zang. In plaats daarvan krijgen we voice samples van, jawel, Saruman uit een Lord of the Rings-hoorspel. Op zich wel een grappig nummer, maar het klinkt toch voornamelijk als een schets voor een nooit voltooide Summoning-song.

3,5* voor deze EP, omdat vooral het eerste nummer toch echt wel iets heeft. Als Silenius zijn oude Dungeon Synth-project nog eens uit de mottenballen zou willen halen, zou ik daar zeker benieuwd naar zijn.

Tussenstand:
1. Let Mortal Heroes Sing Your Fame (4,5*)
2. Stronghold
3. Dol Guldur (4*)
4. Nightshade Forests
5. Minas Morgul
6. Lost Tales (3,5*)
7. Lugburz (3*)

"And at the gates the trumpets rang..."

Waar Summoning op Stronghold hun stijl wat mij betreft had geperfectioneerd, weten ze op Let Mortal Heroes Sing Your Fame verder te gaan op datzelfde hoge niveau.

De nummers zijn wat puntiger dan op de eerdere albums, en de band gebruikt hier voor het eerst en met enige regelmaat samples uit een Lord of the Rings-hoorspel om de muzikale fantasysfeer nog meer kracht bij te zetten ("...THE CROWNS OF SEVEN KINGS! AND THE RODS OF THE FIVE WIZARDS!"). De sfeer is dus weer enorm episch (ga ik het woord "episch" bij elk Summoning-album gebruiken? Misschien niet...maar ik zou het kunnen doen), maar ook behoorlijk afwisselend. Een nummer als Ashen Cold is naar Summoning-maatstaven bijvoorbeeld verrassend ingetogen.

Afsluiter Farewell is het kroonjuweel van het album en tevens mijn favoriete Summoning-nummer (op de dagen dat Land of the Dead dat niet is). De band gebruikt hier voor het eerst koorzang, wat ontzettend gaaf klinkt, en met alle geluiden van hoorns en andere blazers vergeet je gewoon dat het slechts 2 mannen met keyboards zijn die dit alles voortbrengen.

Rest me niks anders dan te zeggen dat dit mijn favoriete Summoning-album is en dat de 4* sterren die hier stonden veel te laag zijn. Meteen verhoogd dus!

Tussenstand:
1. Let Mortal Heroes Sing Your Fame (4,5*)
2. Stronghold
3. Dol Guldur (4*)
4. Nightshade Forests
5. Minas Morgul
6. Lugburz (3*)

Stronghold is het album waarop Summoning hun unieke stijl heeft geperfectioneerd. Vanaf hier musiceren de heren Silenius en Protector op het toppunt van hun kunnen. Dit album bevat alle elementen die al in hun sound zaten, maar voert alles net wat beter uit. De drums zijn gevarieerder, er is een perfecte balans qua inbreng tussen de keyboards en de gitaren, en de songs zelf zijn beter gecomponeerd.

Op Dol Guldur tikte een aantal nummers de 10 minuten aan, maar waren ze soms dermate herhalend dat het voelde alsof hetzelfde nummer 2 keer achter elkaar werd afgespeeld. Op Stronghold zijn de nummers nog steeds lang maar toch net een paar minuten korter. Een subtiel maar belangrijk verschil, want hierdoor voelen ze afwisselender en beter behapbaar. De songs zelf voelen ook gelaagder, er valt meer in te beleven.

Ik had hier 4* staan, maar nu ik dit album weer luister en dit alles zo opschrijf besef ik dat dit te weinig is. Halfje erbij dus!

Tussenstand:
1. Stronghold (4,5*)
2. Dol Guldur (4*)
3. Nightshade Forests
4. Minas Morgul
5. Lugburz (3*)

Dit is een EP is met overblijfsels van de Dol Guldur-sessies, dus op voorhand dacht ik: "Mwah...". Maar dat was onterecht, want dit werkje is erg gaaf! Ik denk dat de nummers zijn blijven liggen omdat ze niet binnen de flow van Dol Guldur pasten, want qua kwaliteit doen ze niks onder voor wat er op dat album staat.

Deze EP laat de meer ingetogen kant van Summoning horen en de nummers zijn dan ook erg sfeervol. Je hoort hier ook goed hoe sterk Summoning muzikaal eigenlijk neigt naar Dungeon Synth in plaats van Metal. Een nummer als Kortirion Among the Trees wordt bijvoorbeeld grotendeels gedragen door zijn mysterieuze en betoverende synthmelodie, en niet door gitaargeweld.

Hooguit is Flesh and Blood wat minder uitgesproken, en daarvan snap ik ook dat dit het album niet heeft gehaald, maar de rest van de nummers maakt dit zonder meer goed! En het feit dat dit een EP is van een half uur maakt het allemaal ook wat makkelijker te behappen dan de full lengths van deze band.

Tussenstand:
1. Dol Guldur (4*)
2. Nightshade Forests
3. Minas Morgul
4. Lugburz (3*)

Summoning gaat hier lekker verder met de stijl die ze op Minas Morgul waren ingeslagen. En dat betekent: lang uitgesponnen nummers, een galmende drumcoputer, prominente synths en een bijrol voor de gitaar, en een epische fantasysfeer (ja, het woord "episch" wordt veel te veel gebruikt vandaag. Maar bij Summoning mag het.) Vergeleken met de voorganger hebben de songs hier allemaal meer hun eigen gezicht en is het album wat afwisselender qua sfeer en emoties. Ook klinkt het instrumentgebruik wat gevarieerder (of beter gezegd: het lukt ze hier beter om verschillende klanken uit hun synths te krijgen).

Een nadeel is wel dat bijna alle songs om en nabij de 10 minuten duren, en dat voelt soms wat te lang. Bij sommige nummers had ik na 5 minuten het gevoel dat het wel mooi geweest was, waarna het nummer in feite nog een keer opnieuw begon. Het album is ook een beetje aan de lange kant daardoor. Anderzijds wil ik hier zeker ook niet een te groot punt van maken, ik denk dat veel van de epiek en de sfeer van deze muziek juist voortkomt uit het herhalende aspect ervan.

Tussenstand:
1. Dol Guldur (4*)
2. Minas Morgul
3. Lugburz (3*)

Deze heb ik laatst op de gok meegenomen uit een bak tweedehands. Omdat het één van de eerste Sol Invictus-releases is, had ik om een of andere reden de verwachting dat het allemaal vrij punkish, lo-fi en, nou ja, amateuristisch zou klinken (ik meen jaren geleden ooit oud SI-materiaal gehoord te hebben dat zo klonk). Maar goed, voor 5 euro wilde ik de gok wel wagen. Ik werd echter aangenaam verrast: de muziek klinkt hier vooral heel ingetogen en stemmig, vaak wat weemoedig ook. Slechts af en toe wordt het tempo wat opzwepender, zoals op de klassieker Looking for Europe. Op nummers als Sawney Bean en Michael hoor je daarentegen juist echt het Folk-aspect van neofolk-band naar voren komen. Zelfs de zang van Tony, toch meestal niet het sterkste punt van Sol Invictus, klinkt hier mooi en passend bij de muziek. Blij dus dat ik deze toch heb meegenomen!

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Toen Summonig in 1995 met hun debuut Lugburz aankwam, denk ik niet dat iemand verwachtte dat ze de middelmatige Black Metal van dat album nog datzelfde jaar zouden overtreffen. Wat mij betreft is Minas Morgul in alle opzichten het échte begin van Summoning zoals we die nu kennen. Vanaf het begin hoor je direct dat de muziek heel anders klinkt: een prominente rol voor de synths, een trage en galmende drumcomputer, en lang uitgesponnen composities. Zeg over drumcomputers wat je wilt, als er één band is die niet zonder kan is dat natuurlijk Summoning. Wel is er compositorisch nog ruimte voor groei: sommige nummers gaan wat te lang door of missen wat eigen smoelwerk. Maar met de hele op Tolkien gebaseerde fantasy-epiek zit het al hartistikke goed, dus dit is gewoon een gaaf album.

Tussenstand:
1. Minas Morgul (4*)
2. Lugburz (3*)

Het debuut van Summoning staat behoorlijk ver af van wat de band hierna zou gaan maken. Waar de band later in feite zijn eigen genre zou ontwikkelen, is Lugburz nog sterk geworteld in de Black Metal van de jaren 90. De nadruk ligt nog veel meer op de gitaren dan op de synths, en in plaats van een drummachine met veel galm hebben we hier een menselijke drummer met een wat iel drumgeluid. Sowieso is de productie, in goede jaren 90 BM-stijl, niet om over naar huis te schrijven. En hoewel er hier en daar best wat leuke ideeën naar boven komen en de voor de band zo kenmerkende Tolkien-invloeden ook al duidelijk aanwezig zijn, voelt het allemaal nog wat te brak en te knullig om me echt te kunnen boeien. Leuk om eens gehoord te hebben hoe Summoning ooit begonnen is, maar absoluut geen essentieel album wat mij betreft.