stem geplaatst

Geweldige EP van Deathspell Omega, dat na het immense Si Monumentum Requires, Circumspice nog meer de experimentele kant op ging. Het is nog niet de technische extremiteit en totale chaos die ze op Fas zouden laten horen, maar de wortels van die stijl zijn al wel duidelijk te horen op Kénôse.

Het eerste nummer begint met een onheilspellend drumritme. Dreigend, maar nog relatief rustig. Gaandeweg worden hier steeds meer elementen toegevoegd, als ware dit een soort Satanische boléro. Na een paar minuten breekt de hel dan toch los en worden we getrakteerd op een partij furieuze, technische Black Metal die de rest van het nummer aanhoudt. Het tweede nummer knalt er direct hard in en trapt nergens op de rem, en ook het slotnummer begint al even agressief. Maar al snel verandert dit in een soort outro die eerder aan een Industrial of Dark Ambient act doet denken - muziek die niet had misstaan op bijvoorbeeld een project van het wijlen Cold Meat Industry-label.

Naast de muziek verdienen ook de teksten en het concept aandacht. Deze gaan erg diep en doen de lyrics van het gros van de Black Metalbands verbleken als clichématige middelmatigheid. Dit is iets waarin je jezelf helemaal kunt verliezen, los van de muziek. Het intrigerende artwork op de hoes en in het boekje maken het plaatje af en zorgen voor een fascinerend totaalkunstwerk.

Met een speeltijd van ongeveer een half uur is deze EP wellicht wat makkelijker te verteren dan de full lengths van deze band, en daardoor misschien een goed instappunt voor wie de band nog niet kent. Maar vergis je niet, Kénôse is misschien korter, maar blijft een gitzwart werkje...

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Op dit debuutalbum bouwt Arcturus voort op de stijl van hun Constellation-EP. Letterlijk, want de nummers van de EP verschijnen in heropgenomen versies en met soms andere titels ook op dit album.

Vergeleken met de EP vind ik dit album wel beter: er zit meer vuur in de nummers, en de productie klinkt ook levendiger. Sowieso vind ik dat Arcturus hier een mooie balans weet te vinden tussen de verschillende elementen waarmee ze werken: symfonisch maar niet overdreven bombastisch, progressief maar niet te weird, technisch maar wel sfeervol. Vooral qua sfeer zit het wel goed hier, mede door de mooie bijdrage van de keyboards en natuurlijk door de theatrale zangstijl van Garm.

Arcturus geeft je echt het gevoel dat je op een winternacht naar het Noorderlicht zit te staren, diep vanuit een Scandinavisch bos. Zeker een unieke band in het Noorse Black Metal landschap van de jaren negentig!

Tussenstand:
1. Aspera Hiems Symfonia (4*)
2. Constellation (3,5*)

stem geplaatst