Slepend, mistroostig en zwaar. Het artwork voor de albumhoes is erg goed gekozen, want als je Arcane Rain Fell luistert zit je er zelf waarschijnlijk ook zo bij als de figuur op de cover.

Alles is hier net wat strakker uitgewerkt dan al niet verkeerde debuut. De songs klinken intenser en de depressieve sfeer en emoties zijn nog indringender. In die zin is dit wel echt muziek waarvoor ik in de stemming moet zijn en die ik niet zomaar ieder moment kan draaien. Anders Jacobsson heeft ook echt een sterke grunt valt me hier op, en de zang van Lisa vormt hiermee een mooi contrast.

Een klein minpuntje vind ik enkele spoken word-passages, die wat al te dramatisch aandoen. Ook duurt het album misschien net iets te lang, of had er net iets meer afwisseling in de nummers gemogen - maar los daarvan is dit toch absoluut een moderne klassieker in het Death/Doom-genre.

Tussenstand:
1. Arcane Rain Fell (4*)
2. Where Lovers Mourn (3,5)

Draconian speelt Death/Doom in de stijl van My Dying Bride, vermengd met sterke invloeden uit de Gothic Metal. Where Lovers Mourn is hun debuut, maar hiervoor waren ze al flink wat jaren actief in het democircuit. Dat heeft ze goed gedaan (en hier mogen veel bands een voorbeeld aan nemen), want de songwriting skills en instrumentbeheersing zijn hier al op een behoorlijk hoog niveau.

Verder klinkt het precies zoals je kunt verwachten van dit soort muziek: trage, slepende stukken (hier en daar wel afgewisseld door wat meer uptempo werk) die een melancholieke en troosteloze sfeer scheppen. Voor de zang gebruiken ze afwisselend mannelijke en vrouwelijke vocalen, maar de zangeres mag van mij nog wel wat meer jaar stempel op de nummers drukken.

Het openingsnummer is direct het sterkst waardoor de band misschien wat al te snel hun kruit verschiet, en er had nog iets meer afwisseling in de nummers onderling mogen zijn, maar verder is dit zoals gezegd echt een prima debuut als je van deze stijl houdt.

De laatste release van The Third and the Mortal is een verzamelaar met een aantal nieuwe songs uit de Memoirs-periode, plus een aantal livenummers. Die livenummers zijn ook weer onderverdeeld in al bestaande songs en nieuw werk.

Dit is echt een release voor de hardcore fans, en ik vind hem zelf niet zo heel bijzonder. De nieuwe studiosongs zijn okee, vooral als je Memoirs leuk vond. De livesongs hebben een prima opnamekwaliteit, maar bestaan toch grotendeels uit nummers die we al kennen. En het nieuwe livemateriaal deed me niet zo heel veel, een beetje te langdradig over het algemeen.

En zo is The Third and the Mortal een beetje als een nachtkaars uitgegaan, want na deze verzamelaar hebben ze nooit meer iets uitgebracht. Ik vraag me af of de band toen al van plan was om te stoppen. Een titel als Decade of Endeavour klinkt toch als een soort terugblik ter afsluiting. Maar het kan net zo goed zijn dat dit bedoeld was als een soort zoethoudertje in afwachting van een nieuw album dat er nooit is gekomen. Het is me niet helemaal duidelijk, ik kan er ook weinig over vinden online.

Ook al is de laatste release dan niet hun beste, het is me wel duidelijk geworden dat The Third and the Mortal een bijzondere band is die wel wat meer aandacht en liefde verdient. En sinds kort treden ze ook weer live op met de Tears Laid in Earth-lineup, dus wie weet kunnen we op een dag toch nog nieuw materiaal verwachten.

Eindstand:
1. Painting on Glass (4,5*)
2. Tears Laid in Earth (4*)
3. Sorrow
4. In This Room
5. Memoirs (3,5*)
6. Nightswan
7. Project Bluebook: Decade of Endeavour (3*)

Memoirs is misschien wel het meest conventionele album van The Third and the Mortal: ze spelen hier namelijk triphop. Voor de band zelf wel weer iets nieuws, maar om in 2002 een triphop-album op te nemen is natuurlijk niet heel bijzonder. Óók niet voor een (voormalige) metalband, want bands als Ulver en The Gathering hadden dit een paar jaar eerder ook al gedaan.

Muzikaal is het wel okee, maar het wordt nergens écht bijzonder. Zeppoliner, Good Evening Mr. Q, en Fools Like Us springen er voor mij uit, de rest van de nummers wil helaas niet echt blijven hangen. De nieuwe vrouwelijke zangeres is top, de mannelijke gastzanger die hier en daar opduikt bevalt me minder. Hij klinkt een beetje als de zanger van een jaren 80 Goth-band, maar het past niet echt bij deze muziek. Maar het grootste euvel blijft dat een aantal nummers gewoon het ene oor in en het andere oor weer uitgaan.

Uiteindelijk zijn er betere triphop-albums én betere Third and the Mortal-albums, dus dit zal verder niet iets zijn dat ik nog heel vaak ga draaien.

Tussenstand:
1. Painting on Glass (4,5*)
2. Tears Laid in Earth (4*)
3. Sorrow
4. In This Room
5. Memoirs (3,5*)
6. Nightswan

De derde langspeler van The 3rd and the Mortal is hun meest experimentele tot nu toe. Klonk Painting on Glass al uniek, op In This Room gaat de band nog een stapje verder in het opzoeken van vreemde klanken. Ooit begonnen als sfeervolle metalact, bewandelt de band hier helemaal hun eigen bijzondere pad.

Wat direct opvalt is dat er een grotere rol is weggelegd voor de vocalen van Ann-Mari Edvardsen. Waar ze op de voorganger vaker de muziek ondersteunden, krijgen ze hier voor mijn gevoel meer een hoofdrol toebedeeld.

Het mooiste vind ik de nummers waarop de melancholieke, mystieke sfeer van de voorganger weer terugkomt. Stream, Monody, the Wooden Lodge...(die laatste doet me trouwens zowel vanwege de titel als de muziek sterk aan Twin Peaks denken!) Prachtige songs die heel mooi verdergaan gaan op de koers van het voorgaande album.

Andere nummers zijn experimenteler en vind ik wat lastiger te kraken, bijvoorbeeld So Pure met zijn jazzy percussie of Sophisticated Vampires met zijn vreemde ritme en hysterische vocalen. Ik vind ze op zich niet slecht, maar ze vallen een beetje uit de toon bij de rest van het album. Painting on Glass was ook heel afwisselend maar voelde toch als een geheel vanwege de uniforme sfeer. Hier klinken sommige nummers een stuk frivoler dan de rest en In This Room voelt daarom soms een beetje onevenwichtig aan. Daar wil ik verder geen al te groot punt van maken, want het blijft nog steeds een sterk album. Alleen om de genoemde reden wel de minste van de full-lengths wat mij betreft.

Tussenstand:
1. Painting on Glass (4,5*)
2. Tears Laid in Earth (4*)
3. Sorrow
4. In This Room
5. Nightswan (3,5*)

Wat een prachtig album van The 3rd and the Mortal! Nadat de band met de nieuwe zangeres op de Nightswan-EP al een wat meer experimentele stijl had opgezocht, gaan ze daar hier mee verder en perfectioneren ze dit. Op het debuut hoorde je nog wel dat de band hun wortels had liggen in de Doom Metal, maar op Painting on Glass hoor je de metal nog slechts sporadisch terug, als één stijl tussen de vele. Een kleine greep uit wat je op dit album zoal tegen kunt komen qua muziek:

Opener Magma zet je bijna op het verkeerde been met zijn noisey, industrieel aandoende klanken. Crystal Orchids klinkt alsof het is opname is van een oude grammofoon die een lang vergeten plaat afspeelt. Bij Persistent and Fleeting hoor ik duidelijke Dead Can Dance-invloeden in de vocalen, terwijl Azure dan weer klinkt als pure Ambient. Op Eat the Distance klinkt er opeens een Didgeridoo, terwijl afsluiter Horizons melancholieke, lang uitgesponnen soundscapes bevat. En zo heeft elk nummer zijn eigen bijzondere gezicht.

Klinkt misschien als een bijeengeraapte ratjetoe van stijlen als ik het zo omschrijf, maar niks is minder waar. Alle songs barsten van de emotie en hebben een dromerige, melancholieke, welhaast mystieke sfeer. Hierdoor voelt het geheel toch als een erg coherent en vloeiend album. Het experimenteren staat bij The 3rd and the Mortal duidelijk in dienst van de muziek, het overbrengen van sfeer en emotie is het belangrijkste doel van de band.

Echt een totaal uniek en eigenzinnig album dus. Ik begin met 4,5*, maar dat voelt eigenlijk al te voorzichtig. Ik kan me goed voorstellen dat dit over een tijdje naar de 5* gaat en misschien zelfs ooit in mijn top 10 komt. Ik vind het echt niet van deze wereld zo mooi.

Tussenstand:
1. Painting on Glass (4,5*)
2. Tears Laid in Earth (4*)
3. Sorrow
4. Nightswan (3,5*)

Na het debuut Tears Laid in Earth werd zangeres Kari Rueslåtten binnen The 3rd and the Mortal vervangen door Ann-Mari Edvardsen. Deze EP lijkt vooral bedoeld als een soort oefensessie om de nieuwe dynamiek tussen zangeres en de rest van de band af te tasten.

Ann-Mari heeft een prachtige stem en kan zich wat mij betreft zeker meten met haar voorganger. In muzikaal opzicht is de muziek hier ook afwisselender dan op het eerdere werk, de band heeft duidelijk zin om te experimenteren met de klank en de structuren van de songs. Dat schiet soms een beetje door: opener Neurosis kent bijvoorbeeld mooie momenten, maar gaat uiteindelijk niet echt ergens heen. En dat geldt ook een beetje voor de andere nummers.

Daarom voelt deze EP soms meer als een verzameling fragmenten dan als een serie duidelijk afgebakende songs. Geen essentiële release wat mij betreft maar wel een leuk voorproefje van wat de band hierna zou gaan perfectioneren op Painting on Glass.

Tussenstand:
1. Tears Laid in Earth (4*)
2. Sorrow
3. Nightswan (3,5*)

Iedereen die denkt dat Metal alleen maar "herrie" is, zou verplicht eens dit album van The 3rd and the Mortal moeten luisteren. Al zoekt dit wel de randjes op van wat nog Metal genoemd kan worden. Atmosferische rock zou bij veel nummers de lading ook wel dekken. Sommige andere nummers zijn wat steviger qua instrumentatie en daar hoor je beter dat deze band hun roots in de Doom Metal heeft liggen, maar "stevig" is een relatief begrip hier. Niemand gaat deze muziek uitzetten omdat het te "hard" is of zo.

Verder absoluut een prachtig album, heel sfeervol en ingetogen, met een hoofdrol voor de prachtige zang van Kari Rueslåtten. Enige nadeel: het gaat iets te lang op dezelfde manier door. Bij de eerste helft van het album denk ik er serieus over om 4,5* te geven, maar op de tweede helft merk ik dat mijn aandacht wat verslapt en dat ik de nummers ook wat minder goed uit elkaar kan houden. Daarom hou ik het voor nu bij een dikke 4*, misschien verhoog ik het ooit nog als de laatste nummers beter bij me klikken. Verder wil ik me niet teveel focussen op de (voor mij) minpunten van dit album, los daarvan is het namelijk echt prachtig en ideaal voor wie houdt van sfeervolle emotionele muziek.

Tussenstand:
1. Tears Laid in Earth (4*)
2. Sorrow

The 3rd and the Mortal is een bijzonder project. Volgens mij waren ze de eerste band (of één van de eersten?) die de klanken van Doom en Gothic Metal vermengde met vrouwelijke vocalen. Al wordt de term "metal" hier wel een beetje opgerekt, vaak zou atmosferische rock denk ik net zo'n treffende benaming zijn. In ieder geval op de eerste 2 nummers. Zo begint Grevinnens Bønn heel ingetogen en sfeervol. De instrumenten nemen rustig de tijd om je mee te nemen in de mystiek, en tegen de tijd dat je de prachtige zang van Kari Rueslåtten hoort, ben je al helemaal betoverd. Het titelnummer is vervolgens heel minimalistisch en breekbaar, maar de laaste twee nummers zijn wat steviger. Vooral in Ring of Fire (géén Johnny Cash-cover) hoor je duidelijk de metalinvloeden van de band. Toch wordt het nergens écht hard en blijft het gevoel voor emotie en sfeer altijd behouden. Een hele mooie EP dus!

Het meest recente Summoning-album is inmiddels alweer 7 jaar oud. Ik herinner me dat het destijds vrij lauw werd ontvangen, en nu ik het volledig heb beluisterd, kan ik dat ergens wel begrijpen. Dit is niet Summonings meest spectaculaire werk. De muziek klinkt hier en daar wat sleets en bevat relatief weinig momenten die echt blijven hangen. Summoning werkt nu eenmaal volgens een herkenbare formule, en misschien zijn ze inmiddels gewoon op een punt beland waarop daar niet heel veel nieuws meer uit te halen valt.

Toch wil ik niet te negatief klinken, want het album is zeker degelijk. Silvertine en de afsluiter zijn typische epische Summoning-nummers, maar de rest van de plaat is wat meer ingetogen en dat heeft zeker zijn charme! Dit geeft het geheel een melancholieke, mysterieuze sfeer die goed bij de band past. Tolkien schreef tenslotte ook niet alleen maar over grootse veldslagen. Zo valt er ook op dit laatste Summoning-opus nog genoeg te genieten.

Hoe dan ook is Summoning een band die zijn sporen dik heeft verdient als één van de meest unieke én gaaftse bands in de metalwereld. Ik vraag me af of de heren ooit nog met een nieuw album op de proppen gaan komen. Als ze besluiten dat het mooi is geweest dan heb ik daar vrede mee. Maar als er op een dag toch nog iets nieuws komt, dan zit ik er zeker klaar voor!

Eindstand:
1. Let Mortal Heroes Sing Your Fame (4,5*)
2. Stronghold
3. Old Mornings Dawn
4. Oath Bound (4*)
5. Dol Guldur
6. Nightshade Forests
7. Minas Morgul
8. With Doom We Come (3,5*)
9. Lost Tales
10. Lugburz (3*)