Ik zag Four Tet een jaar of veertien geleden samen met Caribou in een heel klein zaaltje in Nijmegen. Toen was dat eigenlijk al raar, dat twee van de hipste producers van dat moment op zo’n klein podiumpje zo’n betrekkelijk klein gezelschap wisten op te zwepen met hun ongelooflijk opbeurende en dansbare sets. In de jaren die volgden werd de keuze voor dat kleine zaaltje echter steeds logischer; Kieran Hebden, de man achter Four Tet is nu eenmaal niet voor één gat te vangen en doet alles precies op zijn eigen manier. Zijn nieuwste album Three is weer een unieke toevoeging aan zijn toch al veelzijdige oeuvre.

Na het erg goed ontvangen There Is Love In You (2010) kwam Four Tet met nog een reeks albums, soms meer richting ambient, soms duidelijk gericht op het vermaken van een volle dansvloer, maar het duurde blijkbaar tot begin dit jaar tot er weer een album kwam dat kan wedijveren met dat kleine meesterwerk uit 2010. Three is niet direct dansbaar, maar ze is ook niet per se gericht op vertragen en het teweegbrengen van een of andere meditatieve staat. Ze is eigenlijk een perfecte tussenweg, waarbij speelse en warme tonen samen een heel sfeervol geheel creëren waar misschien af en toe een dansje op gewaagd zou kunnen worden.

Opbeurend
De muziek van Four Tet heeft altijd een bemoedigend, licht karakter. Je kunt je gewoon niet slecht voelen als je naar deze muziek luistert, en Three is misschien nog wel meer opbeurend dan ooit. Dit album is als een lome zondagochtend waarop niets hoeft en je op alle gemak de uren kan wegdromen, of als het warme gevoel dat je krijgt als je denkt aan de mensen van wie je houdt. Three gaat vooral over dromen, over even niet in het hier en nu zijn, maar naar rustgevende oorden en mooie herinneringen zweven op de gemoedelijke klanken van dit album.

Niet altijd weet de muziek van Four Tet zo diep te raken, maar op Three weet Hebden die plek binnenin jezelf te vinden waar kinderlijke nieuwsgierigheid en onschuld nog steeds bestaan. Een dergelijke open, optimistische blik kunnen we in het drukke, volwassen leven allemaal wel eens gebruiken. De acht nummers op dit album zijn gelaagd, speels en zorgeloos zonder naïef te zijn, en ik durf wel te stellen dat van het prachtige oeuvre dat Four Tet in de afgelopen decennia heeft opgebouwd, ik het meest beroerd word door deze laatste plaat, omdat ze uniek is in wat ze teweegbrengt en omdat ze dicht staat bij wie ik wil zijn (en hopelijk al een beetje ben). Deze muziek durft te spelen en te onderzoeken en straalt een warmte uit die zijn weerga niet kent.

Bewonderenswaardig
De carrière van Four Tet omspant inmiddels ruim twee decennia, en het is bewonderenswaardig hoe Hebden steeds weer opnieuw nieuwe invalshoeken zoekt, en weet te vinden. Niet altijd slagen zijn zoektochten naar nieuwe geluiden en methoden, maar in het geval van Three is Hebden met vlag en wimpel geslaagd. Dit is zeker weten een album waar ik over vijf jaar nog steeds naar teruggrijp; ik ken weinig andere muziek waar ik zo bijzonder vrolijk van word.

P.S. Er is inmiddels ook een versie van dit album op Spotify waar vier extra nummers op staan. Van die nummers kan ik ‘Scythe Master’ van harte aanbevelen. Op dit nummer komen dansbare beats en dromerige melodielijnen heel mooi samen. De andere nummers, met name ‘Mango Feedback’ voelt net iets te veel als een stijlbreuk aan vergeleken met de rest van het album om de behoefte te voelen om iedere keer deze uitgebreide versie te beluisteren. Dan geef ik toch de voorkeur aan de originele acht tracks.

blogpost

Veel dank aan Netgalley en Bloomsbury Academic voor het recensie-exemplaar. Frank Ocean’s Blonde uit de 33 1/3 reeks is vanaf 15 oktober te koop.

Blonde van Frank Ocean behoort wat mij betreft tot de beste albums van de 21e eeuw. Dat is muziekjournalist Yousef Srour met me eens. Hij schreef het nieuwste boekje in de 33 1/3 reeks over dit moderne meesterwerk. Ik ben niet onverdeeld enthousiast over deze nieuwste telg in de reeks, maar Srours liefde voor Blonde is constant voelbaar en maakt dit toch aangenaam leesvoer.

Blonde kwam een maand uit nadat ik mijn studentenhuis verliet en naar het appartement verhuisde waar ik nu nog steeds woon. Het was een grote stap naar volwassenheid en ik weet nog dat ik een jaar nadat ik er woonde nog steeds wakker kon worden, mijn woonkamer binnen kon lopen en verbaasd kon denken: wow, dit is allemaal van mij! Of zoals James Franco in Spring Breakers uitroept: “Look at all my shit!”

Verslonden
Dat eerste jaar dat ik in dat appartement woonde heb ik Blonde totaal verslonden. Frank Ocean en ik zijn ongeveer even oud en op Blonde hoorde ik iemand die door dezelfde levensfase heen ging als ik; van de vrijheid blijheid als jonge twintiger naar een volwassen leven dat ook verantwoordelijkheden met zich meebrengt, maar waar ook heel veel schoonheid en berusting in te vinden is. Die weg naar volwassenheid beleeft iedereen op zijn eigen manier en komt met eigen, persoonlijke obstakels en vormende momenten – zowel positief als negatief. Oceans weg was dan ook anders dan die van mij maar het was heerlijk om via Blonde kennis te nemen van zijn hobbelige pad naar volwassenheid.

De zeventien nummers op Blonde cirkelen allemaal rondom het thema van volwassen worden heen. Er staan eigenlijk geen nummers op die ik zo los op zal zetten, daar voelen de afzonderlijke nummers vaak wat te ongrijpbaar voor. Ik zie dit album veeleer als een collage van impressies die tezamen de weg naar volwassenheid in al haar schakeringen toont. Als geheel is dit dan ook een prachtig, warm klinkend geheel waar ik me heel graag in onder dompel. De waarde van vriendschappen en familie, ingewikkelde liefdes, moeilijke verhoudingen tot drugs en comfort en zekerheid vinden in jezelf zijn zo onderwerpen die Ocean gaandeweg aansnijdt.

Lineair
Yousef Srour ziet Blonde niet als impressies die steeds rond hetzelfde thema heen cirkelen, maar als een lineair verhaal over een vormende romantische relatie uit Oceans leven. Dat is een interessant perspectief, maar je merkt wel dat hij daarmee soms geforceerd zoekt naar manieren hoe een nummer in dat lineaire verhaal past.

Srour bespreekt Blonde nummer voor nummer, geeft daarbij interessante informatie over de totstandkoming van het betreffende nummer en hoe dit nummer in het grote verhaal past dat Srour erin ziet. Daarnaast is dit boekje heel erg persoonlijk, omdat Srour ook heel erg open is over zijn eigen worstelingen met queer-zijn, liefde en drugs. Daarmee wordt constant zichtbaar hoe belangrijk Blonde is geweest voor Srour en alleen al dat gegeven maakt dit een fijn boek om te lezen.

Te veel van het goede
Toch vond ik al die persoonlijke verhalen over je emoties dempen door veel drugs te gebruiken en dergelijke op een bepaald moment te veel van het goede worden. Die persoonlijke sores en het constant projecteren van Srours eigen pijn op de nummers van Blonde, zorgden er bij mij voor dat alle ademruimte uit het album getrokken werd.

Blonde is wat mij betreft een heel vrij en open album dat alle ruimte geeft om naar jezelf te zoeken en dat aandacht heeft voor alles dat vormend is, positief en negatief. Srours visie op dit album is naar mijn idee juist onvrij, gesloten en eenzijdig en verstikt het vrije en open karakter van Blonde. In Srours visie gaat dit album alleen over heel veel drugs gebruiken om je emoties te dempen en over een ingewikkelde liefdesrelatie, in mijn visie gaat dit album gevoelsmatig over zoveel meer en juist ook over heel veel mooie, subtiele dingen.

Perspectief
Frank Ocean’s Blonde is een leuke toevoeging aan de 33 1/3 reeks, maar ik merk dat mijn eigen perspectief op dit album dusdanig verschilt van Srours perspectief dat ik nooit helemaal mee kon gaan in Srours verhaal. Wel erg leuk om zoveel achtergrondinfo over de totstandkoming van dit album en Frank Ocean als persoon te lezen. De afgelopen week heb ik Blonde weer op repeat staan en ik blijf bij mijn oordeel: één van de beste albums van de 21e eeuw.

blogpost

madmadders (her)ontdekkingsreis door de sixties en seventies #10: Freddie Hubbard – Open Sesame

Ha, Freddie Hubbard, de trompettist, die kwamen we al eerder tegen bij True Blue van labelgenoot Tina Brooks, waarop hij meespeelt (en dat zes dagen later werd opgenomen dan dit Open Sesame). Op dit album speelt Brooks dan weer mee, op tenorsaxofoon. Bovendien horen we met het titelnummer en 'Gypsy Blue' twee nummers van de hand van Brooks. Hubbard wordt verder bijgestaan door McCoy Tyner (piano), Sam Jones (bas) en Clifford Jarvis (drums). Het album werd op 19 juni 1960 opgenomen en Hubbard was nog maar 22 toen dit album later datzelfde jaar uitkwam.

Vergeleken met andere jazz-albums uit 1960 (Giant Steps van Coltrane en Change of the Century van Coleman de meest in het oog springende) is dit allemaal wat makkelijker behapbaar en verteerbaar. Open Sesame is een toegankelijk hard bop album dat alle voetjes van de vloer kan krijgen. Af en toe is er een moment van rust, maar voor het overgrote deel bestaat dit sprankelende debuut uit swingende ritmes en zomerse melodieën. Er lijken ook wat Zuid-Amerikaanse invloeden aanwezig die het zonnige karakter van deze plaat alleen maar bekrachtigen.

Het was dan ook een uitermate goed idee dat ik deze jazzplaat uitkoos om me te vergezellen bij mijn vakantie-bezigheden van de afgelopen weken. Open Sesame werd de soundtrack voor verschillende tripjes naar musea en deed ook bevredigend dienst tijdens het biertjes drinken in de zon. Ik had een veel slechtere keuze kunnen maken.

Voor mij is 'Open Sesame' één van de hoogtepunten van dit album. Heerlijk hoe iedere muzikant afwisselend de leiding neemt en je telkens vol ontzag bent over wat ze ogenschijnlijk moeiteloos uit hun instrument laten stromen. Dan geef je als bandleider op je 22e toch even een mooi visitekaartje af met zo'n openingsnummer. 'All Or Nothing At All' is bij mij het andere nummer dat hoge ogen gooit. Een heerlijk energiek nummer met een begin dat je even op het verkeerde been zet. Mooi hoe trompet, saxofoon en drums hier om elkaar heen cirkelen.

Na deze plaat zou Hubbard een meer avontuurlijke route volgen. Zo speelde hij eind 1960 mee op Ornette Colemans Free Jazz (hoewel hij het genre nooit helemaal zou omarmen) en daarna deed hij mee op enkele opnames van John Coltrane. Pas halverwege de jaren zestig begon Hubbard zijn eigen stem te vinden en op Open Sesame horen we misschien daarom nog niet een Hubbard die helemaal tot wasdom is gekomen, maar wat maakt het ook uit. Dit is een verdomd fijn debuut en een van de albums die voor mij onlosmakelijk verbonden zullen zijn aan de hete zomer van 2022.

Next stop: Roy Orbison - Lonely and Blue

Freddie Hubbard - Open Sesame (1960)