Ik zag Four Tet een jaar of veertien geleden samen met Caribou in een heel klein zaaltje in Nijmegen. Toen was dat eigenlijk al raar, dat twee van de hipste producers van dat moment op zo’n klein podiumpje zo’n betrekkelijk klein gezelschap wisten op te zwepen met hun ongelooflijk opbeurende en dansbare sets. In de jaren die volgden werd de keuze voor dat kleine zaaltje echter steeds logischer; Kieran Hebden, de man achter Four Tet is nu eenmaal niet voor één gat te vangen en doet alles precies op zijn eigen manier. Zijn nieuwste album Three is weer een unieke toevoeging aan zijn toch al veelzijdige oeuvre.

Na het erg goed ontvangen There Is Love In You (2010) kwam Four Tet met nog een reeks albums, soms meer richting ambient, soms duidelijk gericht op het vermaken van een volle dansvloer, maar het duurde blijkbaar tot begin dit jaar tot er weer een album kwam dat kan wedijveren met dat kleine meesterwerk uit 2010. Three is niet direct dansbaar, maar ze is ook niet per se gericht op vertragen en het teweegbrengen van een of andere meditatieve staat. Ze is eigenlijk een perfecte tussenweg, waarbij speelse en warme tonen samen een heel sfeervol geheel creëren waar misschien af en toe een dansje op gewaagd zou kunnen worden.

Opbeurend
De muziek van Four Tet heeft altijd een bemoedigend, licht karakter. Je kunt je gewoon niet slecht voelen als je naar deze muziek luistert, en Three is misschien nog wel meer opbeurend dan ooit. Dit album is als een lome zondagochtend waarop niets hoeft en je op alle gemak de uren kan wegdromen, of als het warme gevoel dat je krijgt als je denkt aan de mensen van wie je houdt. Three gaat vooral over dromen, over even niet in het hier en nu zijn, maar naar rustgevende oorden en mooie herinneringen zweven op de gemoedelijke klanken van dit album.

Niet altijd weet de muziek van Four Tet zo diep te raken, maar op Three weet Hebden die plek binnenin jezelf te vinden waar kinderlijke nieuwsgierigheid en onschuld nog steeds bestaan. Een dergelijke open, optimistische blik kunnen we in het drukke, volwassen leven allemaal wel eens gebruiken. De acht nummers op dit album zijn gelaagd, speels en zorgeloos zonder naïef te zijn, en ik durf wel te stellen dat van het prachtige oeuvre dat Four Tet in de afgelopen decennia heeft opgebouwd, ik het meest beroerd word door deze laatste plaat, omdat ze uniek is in wat ze teweegbrengt en omdat ze dicht staat bij wie ik wil zijn (en hopelijk al een beetje ben). Deze muziek durft te spelen en te onderzoeken en straalt een warmte uit die zijn weerga niet kent.

Bewonderenswaardig
De carrière van Four Tet omspant inmiddels ruim twee decennia, en het is bewonderenswaardig hoe Hebden steeds weer opnieuw nieuwe invalshoeken zoekt, en weet te vinden. Niet altijd slagen zijn zoektochten naar nieuwe geluiden en methoden, maar in het geval van Three is Hebden met vlag en wimpel geslaagd. Dit is zeker weten een album waar ik over vijf jaar nog steeds naar teruggrijp; ik ken weinig andere muziek waar ik zo bijzonder vrolijk van word.

P.S. Er is inmiddels ook een versie van dit album op Spotify waar vier extra nummers op staan. Van die nummers kan ik ‘Scythe Master’ van harte aanbevelen. Op dit nummer komen dansbare beats en dromerige melodielijnen heel mooi samen. De andere nummers, met name ‘Mango Feedback’ voelt net iets te veel als een stijlbreuk aan vergeleken met de rest van het album om de behoefte te voelen om iedere keer deze uitgebreide versie te beluisteren. Dan geef ik toch de voorkeur aan de originele acht tracks.

blogpost

madmadders (her)ontdekkingsreis door de sixties en seventies #10: Freddie Hubbard – Open Sesame

Ha, Freddie Hubbard, de trompettist, die kwamen we al eerder tegen bij True Blue van labelgenoot Tina Brooks, waarop hij meespeelt (en dat zes dagen later werd opgenomen dan dit Open Sesame). Op dit album speelt Brooks dan weer mee, op tenorsaxofoon. Bovendien horen we met het titelnummer en 'Gypsy Blue' twee nummers van de hand van Brooks. Hubbard wordt verder bijgestaan door McCoy Tyner (piano), Sam Jones (bas) en Clifford Jarvis (drums). Het album werd op 19 juni 1960 opgenomen en Hubbard was nog maar 22 toen dit album later datzelfde jaar uitkwam.

Vergeleken met andere jazz-albums uit 1960 (Giant Steps van Coltrane en Change of the Century van Coleman de meest in het oog springende) is dit allemaal wat makkelijker behapbaar en verteerbaar. Open Sesame is een toegankelijk hard bop album dat alle voetjes van de vloer kan krijgen. Af en toe is er een moment van rust, maar voor het overgrote deel bestaat dit sprankelende debuut uit swingende ritmes en zomerse melodieën. Er lijken ook wat Zuid-Amerikaanse invloeden aanwezig die het zonnige karakter van deze plaat alleen maar bekrachtigen.

Het was dan ook een uitermate goed idee dat ik deze jazzplaat uitkoos om me te vergezellen bij mijn vakantie-bezigheden van de afgelopen weken. Open Sesame werd de soundtrack voor verschillende tripjes naar musea en deed ook bevredigend dienst tijdens het biertjes drinken in de zon. Ik had een veel slechtere keuze kunnen maken.

Voor mij is 'Open Sesame' één van de hoogtepunten van dit album. Heerlijk hoe iedere muzikant afwisselend de leiding neemt en je telkens vol ontzag bent over wat ze ogenschijnlijk moeiteloos uit hun instrument laten stromen. Dan geef je als bandleider op je 22e toch even een mooi visitekaartje af met zo'n openingsnummer. 'All Or Nothing At All' is bij mij het andere nummer dat hoge ogen gooit. Een heerlijk energiek nummer met een begin dat je even op het verkeerde been zet. Mooi hoe trompet, saxofoon en drums hier om elkaar heen cirkelen.

Na deze plaat zou Hubbard een meer avontuurlijke route volgen. Zo speelde hij eind 1960 mee op Ornette Colemans Free Jazz (hoewel hij het genre nooit helemaal zou omarmen) en daarna deed hij mee op enkele opnames van John Coltrane. Pas halverwege de jaren zestig begon Hubbard zijn eigen stem te vinden en op Open Sesame horen we misschien daarom nog niet een Hubbard die helemaal tot wasdom is gekomen, maar wat maakt het ook uit. Dit is een verdomd fijn debuut en een van de albums die voor mij onlosmakelijk verbonden zullen zijn aan de hete zomer van 2022.

Next stop: Roy Orbison - Lonely and Blue

Freddie Hubbard - Open Sesame (1960)