Bij het eerste nummer dacht ik even dat mijn audio of mijn koptelefoon op instorten stond. Zo'n fuzz gitaar neem je toch niet op. Maar zo klinkt het dus echt. Live op Bospop merkte je er niet veel van; daar staat toch alles open. Alhoewel ze zeker niet onbeschaamd hard spelen. Golden Earring kan aan hen een voorbeeld nemen. Haagse pokkeherrie, maar dit terzijde.

Ze klinken echt als een trio op dit album. Wat mij betreft een voortzetting van het geluid op hun Antenna. Natuurlijk een mondharmonica hier en een slaggitaartje daar zijn bijgemixt, maar het grooved zo als alleen trio dat kan.
Het absolute topnummer is Chartreuse. Zó kwam destijds Tush ook bij mij binnen. Een stamper.
I Don’t Wanna Lose, Lose, You klinkt lekker vol, tuurlijk de mix, maar wel met fraaie stemmen. Mooi, die vette flageoletten in de solo.
Flyin’ High heeft n.m. single potentie.

Kortom, ZZ-top is voor de bluesrockliefhebbers.
Waren er maar meer bands die na bijna 50 jaar nog zó kunnen klinken.
4.5 sterren