Om de heel andere richting, die Ramsey Lewis later zou inslaan, te leren kennen, zou men eens kunnen luisteren naar zijn album Urban Renewal

Deze live 2-CD van Return To Forever biedt veel.
De 1e CD is pure jazz met fusion invloeden zoals we dat kennen van de studio albums van Return To Forever.
De 2e CD is veel meer jazzrock. Een spetterende rockende uitvoering van 'School Days', bijna speelt Chuck Berry's 'Schooldays' (R&R) je door het hoofd als je dit hoort, bewijst dit. Publiek gaat letterlijk uit zijn dak. Het swingende 'After The Cosmic Rain' niet te vergeten.
Dit album bewijst dat Stanley Clarke een goede songwriter is.
Alle tracks komen van het derde tot en met het zevende studio album. Aanrader, geen 70-er jaren fusion, maar uitstekende jazz.
Kan de rol van Frank Gambale nog even benadrukken. Gave gitarist, kan alles.
Jan Luc Ponty's viool klinkt bij tijden briljant, vooral op CD1.
Mooi in 'The Romantic Warrior', als de gestreken bas en viool samen klinken. Jazz!!!
De anderen horen bij de inventaris en spelen vlekkeloos.
De DVD, die er ook bij zit, moet ik nog bekijken.
De box ligt bij Media Markt voor €16,99

Eens met Ronald.

Gisteravond was Robben Ford in People's Place (A'dam) om zijn nieuwe CD te promoten.
Goed concert. Ik heb Robben Ford in diverse settings live mogen beluisteren: Van NSJ met Miles Davis tot Vredenburg Utrecht met zijn Blue Line.

Goed om hem nu weer eens live te mogen aanschouwen en te horen.
Weer weet hij een aparte sfeer te creëren met de toevoeging van een trombonist aan zijn band. Wellicht geinspireerd door zijn bijdrage aan het album A Song I Thought I Heard Bu....
Vocaal is Robben Ford sterk geworden. Hij zingt gemakkelijk en kan behoorlijk uithalen. Slechts één instrumental op het album "On That Morning"; een bewerking van een oude gospel. Klinkt nu al als een evergreen. Ook de keuze van zijn nummers de volledige cd plus een nummer La Mearea dat hij met Michael McDonald deed, geeft aan dat zijn muzikale terrein behoorlijk verbreed is.
Zijn uitvoering van Bob Dylan's Most Likely You Go Your Way and I'll Go Mine was een verassing. Dat werk past dus ook in zijn artistieke domein.

Wat het gitaarwerk betreft viel er veel te genieten. Prachtige klanken en stijlen. Blues, jazz, funk. Blijkbaar is hij nu endorser van Epiphone geworden. Hij speelde op een 335- en een SG clone, beide van voornoemde gitaarbouwer. De Klank bleef die van Robben Ford.

Ik heb nu het album beluisterd en daar klinkt alles net even subtieler. Wellicht komt dat mede door de andere, betere, muzikanten. De titel is niet zomaar gekozen. De veelzijdigheid van de nummers suggereren een soort van terugblik op de muzikale invloeden van andere artiesten uit zijn jeugd. Ook de foto's uit zijn privébezit in het CD boekje laten zien dat het album een thuiskomst is.

Aanwinst. 4.5. ster

Altijd al een soloalbum van Robert Plant willen hebben. Kon geen keus maken, deze kwam bij toeval in mijn handen.
De mysterieuze sfeer die Plant in dit album oproept doet in de verte aan het latere postrock werk van Led Zeppelin denken.
Het album groeit al tijdens het luisteren. Vooral na de mooie ballad A Stolen Kiss begint de muziek mij echt te intrigeren.
Zonder twijfel is de blues, maar ook de Oosterse muziek, een inspiratiebron voor Plant geweest. Het 1e nummer is daar een voorbeeld van. De viool sleept je mee. Het veelvuldige gebruik van electronica is niet storend.
'Rainbow' is een mooie dramatische song als een soort tribute aan Roy Orbison.
In 'Embrave Another Fall' komt een Page achtige gitaar voorbij. Julie Murphy zingt een fraai Keltisch couplet. Had ik best vaker op dit album willen horen.
'Somebody There' is nu mijn favoriete track.
Al met al een heel goed album. Mij bekruipt het idee dat Plant net zo'n eigenzinnige creatieve zanger/muziekant is als die andere zanger van een roemruchte band, Peter Gabriel.
Ben benieuwd hoe zijn andere albums klinken, maar dit album ga ik vaak draaien. Melodieën klinken goed, alsof ik ze ergens al eens eerder heb gehoord.
Compliment voor zijn creativiteit, krijgt voorlopig 4 sterren.