BoyOnHeavenHill schreef:
Gelukkig heb ik nu de "twofer" van Beat Goes On Records met daarop het titelloze debuut samen met Boogie with Canned Heat in prima geluidskwaliteit en met een aardig essay in het CD-boekje, en hoewel ik elke keer nog steeds een beetje teleurgesteld ben wanneer op World in a jug niet An owl song volgt (toch zeker een logisch één-tweetje?) vind ik het toch leuker om het album te horen zoals bedoeld. (Overigens krijg ik zelf naast "And don't... forget... to boogie..." ook vaak ongevraagd de regel "This is a song with a message!" in mijn hoofd.)
        En ik weet niet of het komt door de heerlijke sound (met een voller geluidsbeeld en veel meer "bottom" dan op de debuutplaat), of door het grillige en zeer afwisselende materiaal (het jazzy An owl song naast de knetterende blues My crime, het psychedelische On the road again naast het even trieste als grappige Amphetamine Annie, het Spartaanse Marie Laveau naast het uitbundige Fried hockey boogie), of door jeugdsentiment (maar dat geloof ik toch niet), maar ik vind dit nog altijd een geweldige plaat, met bijna alleen maar hoogtepunten in een perfecte mix van blues en feest.
        Overigens is er op mijn BGO-uitgave toch wel wat aan te merken, want het slotnummer Fried hockey boogie is ingekort van ruim 11 minuten tot 6:45, waardoor Adolfo de la Parra's drumdemo en vooral Henry Vestine's gitaarsolo flink wat hebben moeten inleveren. Wellicht is dit gedaan om de twee platen (verder) integraal op één CD te kunnen zetten? Het is natuurlijk niet zoals het hoort, ook al omdat BGO er noch op de hoes noch in het boekje ook maar íéts over zegt, maar persoonlijk heb ik er geen moeite mee, want de oorspronkelijke "uitgerekte" versies van genoemde solo's behoren wat mij betreft niet tot de hoogtepunten van de plaat, en deze ingekorte versie is zo al smakelijk genoeg.