Absoluut. Tangerine moet hier erg goed naar geluisterd hebben. Mooie akoestische gitaren, geraffineerde arrangementen. Ik had de eerste 3 LP's. Ga de cd versies ook maar weer eens bestellen. Klinkt altijd beter dan via YouTube.

Via een tweedehands cd verkoop in het bezit van de cd Mark Ford & The Blue Line gekomen. Mark, de mondharmonica spelende jongere broer van Robben Ford, de meestergitarist. Daarnaast speelde Mark Ford als sessiemuzikant met Elton John en Brownie McGhee.
Al vanaf 1978, eigenlijk sinds zijn album The Inside Story, ben ik een liefhebber van Robben Ford's muziek. Op de albums die volgden was op diverse tracks de mondharmonica van broer Mark te horen. Dat waren muzikaal gezien fraaie bijdragen.
Nu dan eindelijk een album van Mark zelf. Leuk om daar eens uitgebreid aandacht aan te besteden.
Na een aantal keren draaien valt het op dat de muziek uitstekend in elkaar zit, afwisselend in tempo en stijl. Niet toevallig ook een eigenschap van de albums van Robben Ford. Wat direct opvalt is dat Mark's stem net zo klinkt als die van broer Robben. Ietsje losser wellicht. Ik dacht eerst; verrek, zingt Robben Ford hier?

Het album is uitgebracht onder auspiciën van broer Patrick, die de uitgeverij Blue Rock'It bestiert. Zoals hij concluderend zegt over de inhoud van de cd: "Dit is energieke blues, zonder zorgen over hoe de blues gespeeld behoort te worden". Het feit dat hij begeleidt wordt door Robben Fort’s Blue Line is natuurlijk niet uit de lucht komen vallen.
Ik heb een aantal favoriete tracks, al was het maar om het spel van de heren Roscoe Beck, bassist, en Tom Brechtlein, drummer, te prijzen.

Gimme Some klinkt wat vlak. Noem het inspelen.
Vanaf track2 komt de cd op stoom met de shuffle Try'n To Get Away.
Get A Woman That Loves Me heeft een fraai gitaarthema, dat de bezitters van Cuby+Blizzard's Afscheidsalbum uit 1974 direct herkennen als Night Train.
Illusury World is een ruig nummer met een stevige mondharmonica solo, maar het huzarenstukje is de meerstemmige bassolo van Roscoe Beck. Dat wil je vaker horen. Ook Robben Ford trekt daarna zwaar aan de snaren.
Heart Of Stone, een dromerige midnight blues met mooie subtiele klanken. Fraaie toetsen op de achtergrond en fluisterende drums van Tom Brechtlein.
Words Of The Preacher is een heavy stukje hardrock met een stuwend basthema en galopperend drumwerk. Fijne mondharmonica solo. Ook de gitaarsolo mag er zijn.
Breakin In The Fast Lane zou zo een rocker van Chuck Berry geleend kunnen zijn, zoals Maybellene en You Can't Catch Me, waarin het rijden met auto's een belangrijk onderdeel van de songtekst is. Ook nu weer de gitaar van Robben Ford, die ook voor vette rock&roll licks zijn hand niet hoeft om te draaien.
Don't You Love Me is weer een pittige shuffle.
Feelin' Disconnected swingt soepeltjes een eind weg. Mooi hoe gitaar en mondharmonica locken.
Projecting My Love, Brazilian swing met subtiele toetsen en ingehouden gitaar.
Wanna Be The Man is een klassiek fusion stuk.
Rest natuurlijk het knappe drumwerk van Brechtlein op alle nummers te noemen. Strakker en subtieler kan het haast niet.
Tekstueel bezien wordt het album in sommige recensies op het internet niet op hoog niveau geschat, maar daar let ik eigenlijk alleen bij een andere type artiest op, singer/song writers bijv.

Al met al een fijn album, dat ik regelmatig zal draaien. Krijgt 4 sterren van mij

Bandleden:
Mark Ford – vocals, harp
Robben Ford – guitar
Garth Webber – 2e guitar op Illusury World
Tony Lufrano – keyboards op Heart Of Stone en Projecting My Love
Roscoe Beck – bass
Tom Brechtlein – drums

Mark Lettieri kende ik nog niet, maar dank zij een vriend, die vroeg of ik interesse had in een optreden van Lettieri 24 juli in de boerderij Den Haag, ben ik hem in Qobuz gaan opzoeken en besloot dit album, zijn debuut, te beluisteren, want dan weet je meestal meteen wel wat voor vlees je in de kuip hebt.
Inderdaad, de virtuositeit spat er vanaf. Hele goede composities, niet alle goede gitaristen hebben compositorische talenten in huis, knappe gitaartechniek, veelzijdige tracks en meteen schoot mij een andere gitaarvirtuoos in het hoofd nl Plini. Ook zo'n briljante gitarist waar Steve Vai ooit van zei "The Future of Exceptional Guitar Playing".
Overigens lijkt het werk van Joe Satriani ook niet ver weg. Niet vreemd, de wikipedia geeft aan dat deze gitarist (naast Jimi Hendrix) Lettieri heeft geïnspireerd.
Lettieri speelt een mix van stijlen; rock, jazzrock, funky, metalachtig shredder gitaarwerk schuwt ie ook niet. Maar ook fijn akoestisch gitaar werk.
Ik kan alle tracks apart gaan beschrijven, maar het eerste nummer Big Duck beviel meteen al. Snel arpeggio werk, lekkere tempowisselingen, wervelende gitaar en super fijne riffs, goeie breaks en je kan eigenlijk niet stil blijven zitten en je gaat als vanzelf op allerlei voorwerpen mee tikken en meppen. Wàt een start. Hij heeft een bluesy kant met harmonieën, die ik ook in het gitaarspel van Robben Ford hoor. Robben Ford, ben ik fan van!, is géén shredder, maar heeft juist hele mooie harmonieën in huis. Dus compliment voor Mark Letierri dat ik dat ook bij hem hoor. Overigens is Robben Ford zeer vertrouwd met jazzrock.
Lotus is een imponerend stuk. Subtiel gitaarspel met mooi zware accenten. Waar je zelfs wat kippevel van krijgt.
Knows, het titel stuk, is een funky werkje met een lekkere riff, goed pakkend gitaarwerk. Ja je moet er van houden. Maar ik hou hier van. Even lekker alles in huis laten trillen op de zware klanken uit zijn gitaar. Weg met alle muizenissen. alsof je een raam openzet voor frisse lucht. Dit album ga ik vaak draaien en ik geef het ook 4 sterren. Kan zeker meer worden, maar dat hangt af hoe vaak ik het ga draaien. M.b.v Qobuz kan ik al zijn albums afluisteren en ben benieuwd of hij dit niveau blijft halen. Zo te horen, lijkt dat wel goed te zitten.
Veil nog even; een mooie muzieklijn in deze song. Afijn, hij brengt een goed gevoel bij mij over.

Album Credits
Mark Lettieri (guitars)
Caleb McCampbell (keyboards)
Michael League (bass, tracks 1, 2, 4 & 6)
Wes Stephenson (bass, tracks 3, 5 & 7)
Robert Sput Searight (drums, tracks 1, 2, 4 & 6)
Jason JT Thomas (drums, tracks 3, 5, & 7)

All songs written and produced by Mark Lettieri. © 2011
Engineered and mixed by Joey Lomas
Recorded at Patrick McGuire Recording, Arlington TX
Mastered by Billy Stull at Masterpiece Mastering, South Padre Island

Moet je zijn eerste album eens horen. Ik heb Qobuz en kan nu bijna alles draaien wat ik wil horen. Ik kende Lettieri niet, maar is net als Plini een virtuoos; uitstekende compositorische kwaliteiten en heel fijne gitaartechniek. Ik zal iets over dat album schrijven hier. Mark Lettieri - Knows uit 2011.

Dit album uit 2001 lijkt aan de aandacht van een groot deel van rockmuziek-minnend publiek en -media te zijn ontsnapt. In ieder geval aan het mijne. Twee goede muzikanten, waarvan Kees Meerman, als Wild Romance drummer van het eerste uur, toch wel de bekendste zou moeten zijn. Erwin van Ligten is (helaas) alleen bekend bij muzikanten en fans.

Dit album bevat zeer goede Americana. Ik denk dat deze term voor de stijl van de muziek op dit album passend is. Zeker als je de covers, 8 in totaal, neemt. Steve Earle. Curtis Mayfield, Neil Young en Elvis Costello. Ook de eigen songs, 4 in totaal, mogen er zijn. De muziek varieert van stevige rock en naar fraaie 2-stemmige ballades. Omlijst door schitterend afwisselend gitaarwerk van Erwin van Ligten en Lex Bolderdjik,
Er is veel gebruik gemaakt van akoestische gitaren met af en toe een fraaie slidepartij of een elektrische sologitaar van zowel Erwin als van Lex.
De productie is, net zoals op alle andere albums van Erwin van Ligten, zeer goed; een mooi open en vol, helder geluid.

Het album krijgt een folk tintje in de nummers waar Gert Wantenaar zijn accordeon bespeelt.

Mijn favoriete nummers? Lastig, alles klinkt zo goed. De ene keer deze songs en dan weer die. Man Needs A Maid is bijv zeer mooi uitgevoerd. Ry Cooder-achtige klanken in Ice Cold Man .
Nu vind ik de laatste 4 songs dè staalkaart van dit mooie album. Prachtige viool van Wilma Thalen in Forth Worth Blues.

Memories - - Collie, Van Hoy
Ice Cold Man - - Meerman, Van Ligten
Barbarian Times - - Meerman/Van Ligten, Mann
Close Your Eyes - - Steve Earle
Come To Me Baby - - De Vin, Meerman/Van Ligten
Not Dead Yet - - Ralph Covert
A Man Needs A Maid - - Neil Young
A Good Year For The Roses - - Elvis Costello
Turn Me Loose - - Van Ligten, Borgers
Goodbye - - Steve Earle
People Get Ready - - C.C. Mayfield
Fort Worth Blues - - Steve Earle

Kees Meerman heeft een licht rauwe soulstem, die goed past bij het fonkelende subtiele gitaarspel van Erwin van Ligten. De laatste neemt ook de tweede stem voor zijn rekening. De andere muzikanten op dit album zijn:

• Lex Bolderdijk - akoestische en elektrische gitaar
• Charley Angenois - basgitaar
• Gert Wantenaar - accordeon
• Sandra Sahupula - percussie
• Wilma Thalen - viool
• Mildred Douglas - achtergrond zang
• Julya Lo'ko - achtergrond zang
• Maria Lekranty - achtergrond zang

Dankzij de grote diversiteit, aan songs, muziekinstrumenten en de andere goede muzikanten, is dit een zeer bijzonder en uniek album geworden en verdient het een directe heruitgave. Al was het maar een eerbetoon aan de in 2014 overleden Kees Meerman.

Ik heb een zwak gekregen voor muziek uit het verre oosten na mijn bezoek aan Vietnam. Voorbeelden daarvan zijn de albums Tales from Viêt-nam van de Vietnamese jazz gitarist Nguyên Lê en Vietnamese Traditional Musical Instruments
Michael Simon is een zeer getalenteerde trompettist en flugelhorn-speler. Oorspronkelijk uit Venezuela en sinds lange tijd woonachtig in Nederland. Hij heeft een sterke band met Zuidoost-Azië, waar hij veel heeft opgetreden en zijn laatste twee albums heeft opgenomen.
Dit unieke jazz album bevat veel invloeden uit China, mede door de Taiwanese saxofonist Minyen Hsieh en m.n. door Chung Yufeng. Zij speelt op de traditionele Chinese Pipa. Mooie klanken, af en toe zelfs blue notes, uit dit luit-achtige snaarinstrument en zij krijgt genoeg ruimte om enkele solo's te spelen.
Verder bevat het album pure jazz en klinkt het wonderschoon.

Bandleden:
Michael Simon: trumpet and flugelhorn
Minyen Hsieh: tenor and soprano saxophones
Chung Yufeng: pipa
Michael Veerapen: piano
Daniel Foong: bass
John Ashley Thomas: drums

Ik was er bij in Tilburg O'13. Temple Of Rock. Ik had hem nog nooit live gezien. Wel al vanaf 1980 fan. Een fantastisch optreden. Geweldig gitaarspel. Briljante gitarist, die niets van zijn passie heeft verloren.
Doogie White compenseert Michael's introverte performance uitstekend. Goeie zanger ook!!

Michael Schenker Concert Setlist at Poppodium 013, Tilburg on May 13, 2012 | setlist.fm