Na een paar keer draaien zitten de grooves in je hoofd en hart.
Highway of Love, Victim of Circumstances, Wild is the River en Saturday Night mogen er ook zijn.
Ze steken op dit album ZZ-Top naar de kroon.
Messcherpe gitaarriffs, flageoletten waar Billy Gibbons patent op heeft, strakke ritmes en heldere zang van Alvin Lee.
1e klas Blues Rock.
4 sterren.

Dit album had imho de enige echte soulmuziek. Gevoelig, swingend, rockend, uitstekend zangwerk en een super begeleiding.
Vroeger was je of een rocker of een soulkicker. Blues en undergroud voor de alternatievelingen. Ik vond alles prachtig. Dit album draaiden we op feesten, disco avonden, naast Cream, Steppenwolf, The Who.
Overigens bevatte het originele album deze nummers.
1. Wilson Pickett Mustang Sally
Written-By – Rice*
2:55
2. Carla Thomas Baby
Written-By – Porter*, Hayes*
2:49
3. Arthur Conley Sweet Soul Music
Written-By – Conley*, Redding*
2:20
4. Percy Sledge When A Man Loves A Woman
Written-By – Wright*, Lewis*
2:55
5. Sam & Dave I Got Everything I Need
Written-By – Isbell*, Floyd*, Cropper*
2:53
6. Ben E. King What Is Soul
Written-By – King*, Gallo*
2:20
7. Aretha Franklin I Never Loved A Man The Way I Love You
Written-By – Shannon*
2:47
8. Otis Redding Fa-Fa-Fa-Fa-Fa (Sad Song)
Written-By – Redding*, Cropper*
2:37
9. Eddie Floyd Knock On Wood
Written-By – Floyd*, Cropper*
2:55
10. Solomon Burke Keep Looking
Written-By – Burke*, Burke*, Burke*
2:36
11. Wilson Pickett Land Of 1000 Dances
Written-By – Kenner*
12. Joe Tex Papa Was Too
Written-By – Tex*
2:40
13. Percy Sledge Warm And Tender Love
Written-By – Robinson*
3:17
14. The Drifters Baby What I Mean
Written-By – Sheldon*, Hamilton*
2:32

Mag ik hierbij Ricardo van harte bijvallen in zijn opmerkingen over live albums in het algemeen en die van The Allman Brothers Band in het bijzonder?

Ik heb de uitgave toegevoegd, waarop inderdaad het volledige concert staat dat de Allmans gaven in de Fillmore. Ik had natuurlijk al de dubbel-lp, maar daar hoor je hoe de nummers worden weggedraaid. Het opgenomen materiaal kon destijds door ABB producer Tom Dowd niét op een dubbel-lp geperst worden...

Het is leuk om in het CD-boekje van The Fillmore Concerts te lezen hoe lyrisch Tom Dowd is als hij deze concerten, twintig jaar na dato, opnieuw en nu met de nieuwste technieken volledig mag vastleggen,op twee CD's.

Ik heb een korte recensie bij deze CD-uitgave geschreven:
The Allman Brothers Band - The Fillmore Concerts (1992)

Maar op het internet is nog veel meer over deze legendarische concerten te vinden.

Wat een verbluffend goed optreden in het Cultuurpodium de Boerderij te Zoetermeer j.l. woensdagavond.
3 zeer gemotiveerde muzikale virtuozen. Hilarische verhalen ondersteunen de complexe stukken die worden gespeeld. Aan practical jokes geen gebrek. En niet op de laatste plaats de muzikale.
Wat opvalt is het onderlinge plezier in het maken van muziek. De heren hebben een uitstekende onderlinge verstandhouding, wat resulteert in een onderhoudend optreden. Dat mag hedentendage best uniek worden genoemd. Centraal stond dit album waaraan ieder compositorisch heeft bijgedragen. Ik moet twee favoriete tracks Stupid 7 en Smugglers Corridor dat klinkt als een ode aan de surfgitaar.
Bepaald geen muziek voor een etentje, maar ik heb het gevoel dat ik een reïncarnatie van Frank Zappa's Mothers heb gehoord en gezien. Prima album ik heb meteen "Boing, we are doing this life" ook maar meegenomen.
4.5 sterren

Dit is de verzamelaar van Byrds songs, voornamelijk single hits, vóórdat ze de switch naar country (rock) maakten. Dit laatste beviel niet iedereen, hoewel er ook fraaie songs gemaakt zijn.
Het prachtige, tinkelende geluid van hun 6- en 12 snarige Rickenbackers en de fraaie songs van Pete Seeger en Bob Dylan geven dit album een bijzondere glans.

Mr. Tambourine Man - Bob Dylan
I'll Feel a Whole Lot Better - Gene Clark
The Bells of Rymney - Pete Seeger
Turn, Turn, Turn - Pete Seeger
All I Really Want to Do - Bob Dylan
Chimes of Freedom - Bob Dylan
Eight Miles High door Roger McGuinn/Gene Clark/David Crosby
Mr. Spaceman - Roger McGuinn
5D (Fifth Dimension) - Roger McGuinn
So You Want to Be a Rock'n'roll Star - Chris Hillman/Roger McGuinn
My Back Pages - Bob Dylan

Het stereotype geluid van The Byrds deed mij als eerste gitaar een 12 snarige aanschaffen.
Eight Miles High blijft een prachtige song. Hier hoor je voor het eerst de tegendraadse vocalen waarmee David Crosby later bij Crosby Stills&Nash furore zou maken.
Prachtig ook hoe ze met hun gitaren de illusie van een verkeersvliegtuig geven. Je vliegt mee!
The Byrds vielen uit elkaar. Roger McGuinn bleef het geluid van de band bepalen. Gene Clarke zou nog een zeer goed album met Doug Dillard opnemen The Fantastic Expedition of Dillard & Clark Hèt begin van de country in de pop- en rock muziek.

Prima verzamelaar, krijgt van mij 5 sterren draai het dikwijls.

Een trio pianisten met diverse achtergronden: Jaap Dekker, initiatiefnemer en o.a. bekend van zijn kinderliedjes gestoken in een boogie woogie jasje, Rob Hoeke, een eigenzinnige blues man die met zijn bands diverse pophits heeft geschreven, maar ook een stevige boogie woogie kan spelen en tot slot niet de minste van het trio, de oudste van de drie en in de internationale jazz wereld een vermaarde veelzijdige muzikant Rob Agerbeek.

Alle drie liefhebbers van boogie woogie, die door Fred Racké op 28 februari 1993 in zijn radioprogramma "Jazz met Fred" in de Dr. Anton Philipszaal te Den Haag werden uitgenodigd om gedrieën op 3 concertvleugels een gezamenlijk boogie woogie optreden te verzorgen. Daar werd de basis gelegd voor de 2 jaar later opgerichte groep, The Grand Piano Boogie Train. Deze formatie zou de theaters en schouwburgen, in binnenland, maar ook buitenland, jarenlang platspelen. Hoe de pianisten deze samenwerking zelf ervoeren, kun je teruglezen op hun websites. Het succes was enorm en er werd uitstekend verdiend. Aan hun samenwerking komt echter in 1998 een eind, als bij Rob Hoeke maagkanker wordt geconstateerd. Hij overlijdt in 1999. Dit album was het eerste product van hun unieke samenwerking en je hoort in de individuele stukken de verschillende persoonlijkheden en muzikale stijlen. Maar ook de gezamenlijke stukken zijn een feest.

Er worden 3 individuele stukken gespeeld en 3 stukken worden gezamenlijk ten gehore gebracht op dit album. De individuele stukken zijn eigen stukken.

1. Occasionally Blue - Van en door Rob Agerbeek
2. Swannee River Boogie - Een gezamelijke bewerking van Old Folks At Home (Swanee River) van Stephen Foster en het arrangement is van Jaap Dekker
3. Jungle Boogie - Van en door Rob Hoeke
4. Lizzy's Tune - Van en door Jaap Dekker. De mondharmonica moet natuurlijk van Rob Hoeke zijn.
5. Honky Tonk Train Blues - Een gezamenlijke uitvoering van een compositie van Meade Lux Lewis. Met een lekker klassiek introotje.
6. Freek, Out! - Van Rob Hoeke en Wil de Meyer. Gespeeld door Rob Hoeke
7. Yancey on My Mind - Van en door Rob Agerbeek
8. Stamping Horses - Van en door Jaap Dekker
9. For My Little Gringo - Van Rob Hoeke en Wil de Meyer. Gespeeld door Rob Hoeke. Je hoort in het intro en in het slotarrangement een elektrische gitaar. Zou van Wil de Meyer kunnen zijn die zowel bij Rob Hoeke als bij Jaap Dekker heeft gespeeld.
10. Little Man Boogie - Van en door Rob Agerbeek
11. Missing You - Van en door Jaap Dekker. Ook hier weer de mondharmonica van Rob Hoeke.
12. Boogie on the Move - Een gezamenlijke compositie en uitvoering.

Persoonlijk vind ik de losse en speelse jazzy toets van Rob Agerbeek zeer aangenaam. Luister maar eens naar Yancey on My Mind! Jammer dat deze pianist, die toch met veel internationale acts heeft opgenomen en opgetreden, zo weinig albums op Musicmeter heeft staan.

Al met al een zeer goed album. De muziek verveelt geen moment. Er wordt met veel plezier gemusiceerd. Heeft U een feestje en wil men dansen? Dit album!
Ik geeft het 4 sterren. Hopelijk is het album nog ergens te krijgen. Ik vond het in de kringloop winkel in Schiedam.

De band leden.
Piano: Rob Hoeke
Piano: Jaap Dekker
Piano: Rob Agerbeek
Drums: Inigo Grimbergen
Bas: Martin Zand Scholten

Ik had de LP's, maar wat Michael in Barden zag, zal wel altijd een raadsel blijven. In 2013 in O13 had ie Doogie White naast zich, die weet wel elke noot te raken en doet op het podium wat een rockzanger moet doen. Naast de wat flegmatische Schenker samen een prima combi.
De Michael Schenker fans hebben natuurlijk de live albums. Luister eens naar de Michael Schenker Story Live.

Dit album heb ik vroeger een paar keer gehoord. Vermoedelijk door het fragmentarische karakter van dit album - veel korte zinnetjes, geluidseffecten, korte muzikale fragmenten die elkaar afwisselen - niet gekocht.
Mijn broer kocht Uncle Meat op LP in 1969 en hebben we samen wel grijs gedraaid.
Gek nu ik dit album (op CD met de identieke LP hoes en op Zappa Records uitgebracht) een paar keer heb beluister, hoor ik dezelfde muzikale grapjes, geluidsversierselen en superkorte vocalen. Maar ook de uitstekende songs!
Mom And Dad, een indroevige song lijkt met vooruitziende blik, op de gebeurtenis die Crosby, Stills, Nash & Young inspireerde om het indringende nummer Ohio te maken nav het geweld door de National Guard tegen de Vietnamoorlog demonstranten, te zijn geschreven.
BowTie Daddy, een grappige vaudeville song
Absolutely Free, met een prachtig intro op een concertpiano, Suzy Creamcheese en waarin de hippiecultuur wordt becommentarieerd.
Flower Punk uptempo song met licht sarcastische satire op de hippie popscene,
Nasal Retentive Calliope Music mooie geluidseffecten dat gaande weg in antieke rock and roll song verandert en direct afgebroken, gaat naadloos over in Let's Make the Water Turn Black waarin puber humor ala Dumb and Dumber wordt beschreven, muziek en tekst lopen als een trein en als laatste zou ik graag de The Idiot Bastard Son willen noemen. Een idoteske ballade.
O ja in Lonely Little Girl hoor je een fijne rockgitaar riff, mocht van mij wel ff doorgaan, maar ja zo is Zappa natuurlijk niet.
Take Your Clothes Off When You Dance rock en doowob door elkaar en met een prettig chaotisch einde. Geen moeite teveel om de hippies nog even te karakteriseren.
Mother People is vocaal een kunststukje met een mooi georkestreerd middenstuk zoals alleen Zappa dat doet en kan.
The Chrome Plated Megaphone of Destiny begint met een fijne piano improvisatie en wordt gaande weg een experimenteel muziekstuk met veel geluidsfragmenten en band intermezzo's met een uitstervend piano slotakkoord, zodat je enigszins van je stuk gebracht op je stoel blijft zitten.
Kortom, wat een prachtig verrassend album.

Het loont de moeite om van de songs de tekst erbij te pakken.

Maar wat waren de Mothers toch uitstekende muzikanten. Bemerk ik, verdorie, 50 jaar later!!
Op Uncle Meat blijken ze dit kunststukje te kunnen herhalen.
Van mij krijgt dit album (ook) 5 sterren.

Wat ik op het internet las over dit album.
Alle, op een na, 19 tracks werden opgenomen in december 1964, als The Paul Butterfield Blues Band voor hun geplande eerste LP. De opnames werden echter apart gezet en een aantal werden gebruikt op het officiële debuutalbum, The Paul Butterfield Blues Band, dat een paar maanden later werd uitgebracht. Op dit album spelen zowel Michael Bloomfield als Elvin Bishop al mee en deze sessies kunnen tot de vroegste blues-rock opnames worden gerekend, die ooit zijn vastgelegd.
De meeste tracks werden nooit officieel geregistreerd door de eerste line-up, hoewel vijf nummers op het eerste album en op het various artist album What's Shakin kwamen.

Mijn luisterervaring
Gisteren lag bij Plato "The Original Lost Elektra Sessions" van The Paul Butterfield Blues Band in de bak. Er zijn twee uitgaven; een uit 1995 en een uit 2013 (opnieuw geremastered). De laatste heb ik meegenomen, omdat het geluid nog iets opener klonk en wat meer laag hoorbaar was.
Zij zijn de grondleggers van de bluesrock in de VS. The Allman Brothers werden door hen geïnspireerd. Robben Ford werd door deze band tot de blues bekeerd. Niet de minste is Bob Dylan die Mike Bloomfield als gitarist wilde hebben voor zijn Highway 61 Revisited.

Dit album was eigenlijk bedoeld als hun debuutalbum. Maar werd toch geschrapt. Deze opnames uit 1964 werden 30 jaar later (1994) herontdekt. Het klinkt onweerstaanbaar Brits. Kenners horen direct dat ook Cuby hen waardeerde. Het "Rock Me Baby" op hun Afscheids album uit 1974 is schatplichtig aan de PBBB. De zang van Harry Muskee heeft precies dezelfde intonatie. Het gitaarwerk is hemelsbreed verschillend. Mike Bloomfield en Eelco Gelling zijn totaal andere persoonlijkheden en muzikanten.

Neem nou Mellow Down Easy; waar lijkt dat op? Dat doet je toch best wel denken aan John Mayall’s Room To Move. Je hoort de basisriff van John's 5 jaar latere opname op Turning Point
Er is een epeetje, waarop John Mayall met Paul Butterfield speelt. John Mayall's Bluesbreakers with Paul Butterfield. Verbaast me niks; beiden kunnen uitstekend mondharmonica spelen.

Nut Popper #1 is een fijne instrumental. Goed gitaarwerk.
Mijn gitaar staat in de huiskamer. Distortion channel en de nagalmveer aan. Prachtig, gooi alle effectboxen maar weg.

Muzikanten:
Paul Butterfield: Mondharmonica, Zang
Jerome Arnold: Bas
Elvin Bishop: Gitaar
Michael Bloomfield: Gitaar, Orgel (Hammond), Piano
Sam Lay: Drums
Mark Naftalin: Orgel

Mijn stem is 4.5. Ik hou bluesrock. Er wordt goed gespeeld en er staan sterke uitvoeringen van klassiekers op.

Inderdaad, goed en origineel album, The Original Lost Elektra Sessions, materiaal zat voor een dubbel album en het klinkt alsof ze al járen spelen.

Voor mij liep de eerste kennismaking via mijn zoon die het album had aangeschaft. Voor mij ook een herkenning van de ongedwongen muzikaliteit uit de jaren 60. The Move, of The Who bijvoorbeeld, die hoge stem in #7 die mij eerlijk gezegd zo sterk aan Pete Townsend doet denken.
Bij #10 Pressed In A Book dacht ik even dat de The Kinks begonnen te spelen: Tired Of Waiting For You.
Goed zangwerk, sterk gitaarspel, lekkere muziek en een grote keur aan instrumenten.
Voor mij 4 sterren.