Sinds kort dit album in huis. Kende het album niet zo. Nu een paar keer gedraaid, maar het klinkt eigenlijk heel goed. Op het eerste gehoor is hun 2e album Blood, Sweat & Tears uit 1969 veel indrukwekkender, mede door een andere aanpak en andere muzikale leiding èn de hit Spinning Wheel.

Het intro is heel fraai ondanks dat irritante lachje, dat vroeger waarschijnlijk als zeer controversieel werd gezien. De muziek wordt echt goed als het opgewekt swingende Without Her begint.
In Just One Smile zit een klassiek orgelstukje, waar Rick van der Linden jaloers op zou zijn geweest. I Can't Quit Her een popsong met mooie theatrale blazers. Het mooie ingetogen Meagan's Gypsy Eyes eindigt in een swingend Oosters klinkend stuk. Het funky jazzy Somethin' Goin' On swingt enorm met het boogie achtige pianowerk van Al Kooper.
House In The Country klonk zo bekend in mijn oren, dat ik even heb gegoogeld: Ik kwam natuurlijk bij het album Face to Face van The Kinks uit, maar dit is een totaal ander nummer. Na een paar keer luisteren, weet ik het; het zijn Cliff Richard & The Shadows, die dit hebben gezongen. Het staat op dit album Cliff Richard - The Best of Cliff (1969)
The Modern Adventure of Plato, Diogenes and Freud doet je direct denken aan Eleanor Rigby, of wellicht aan Whiter Shade Of Pale, maar die violen klinken hier net even pittiger. So Much Love/Underture klinkt als een gospel en eindigt klinkend als een 4 Jaargetijden partituur.

Ik vind het verrassend album na een paar keer luisteren. Het album krijgt van 3.5 ster en wie weet later nog wel meer.

De CD die ik in Duitsland voor €3 kocht op een trödelmarkt is uitgegeven door Music On CD, MOCCD 13055 en heeft een speciaal voor deze uitgave geschreven voorwoord van Al Kooper "Februari, 2000 - A mere 33 years later" waarin hij zonder wrok en met plezier terugkijkt op "zijn" Blood Sweat Tears en hoe het verder met de band ging.
De uitgave heeft een andere tracklist dan bovenstaand. Verder is de klank van deze CD uitgave zeer goed.

1. Overture
2. I Love You More Than You'll Ever Know
3. Morning Glory
4. My Days Are Numbered
5. Without Her
6. Just One Smile
7. I Can't Quit Her
8. Meagan’s Gypsy Eyes
9. Somethin’ Goin’ On
10. House in the Country
11. The Modern Adventures of Plato, Diogenes, and Freud
12. So Much Love / Underture
13. I Love You More Than You’ll Ever Know (Demo)
14. Refugee from Vuhupitz (Instrumental Demo)
15. I Can’t Quit Her (Demo)
16. Morning Glory (Demo)
17. Somethin’ Goin’ On (Demo)
18. The Modern Adventures of Plato, Diogenes, and Freud (Demo)

Gisteren dit album gekregen van een vriend als dank voor hulp bij een klus.
Bob Dylan is belangrijk voor mij geweest, want hoe had ik anders in de jaren 60 gitaar kunnen leren spelen.
Mijn favoriete Dylan muziek staat op alle albums tot en met Blonde On Blonde.
De gever meldde mij dat op dit album Dylan weer goede muziek maakt en echt zingt.
Ik heb de andere recensies gelezen en ik vind het eigenlijk flauw om 3/4 van de tekst te gebruiken om te zeggen wat dit album allemaal had kunnen zijn.
Voor mij bij de eerste keer beluisteren al een prachtig album.
Allereerst de songs; fraaie melodieën, goed gezongen en gemeende teksten. In Union Sundown trof mij zijn protest tegen het globale kapitalisme en de stijgende werkeloosheid en armoede.
De muzikanten vormen de basis waarop Dylan zijn songs tot hun recht laat komen.
De reggae rythmsectie met Sly Dunbar en Robbie Shakespear, de gitaren van Mark Knopfler en Mick Taylor en de keyboards op de achtergrond van Alan Clark geven het album zijn muzikale glans.
Net zoals dat op de eerste elektrische albums van Dylan gebeurde. Duidelijk geïnspireerd door de meester.
Maar het werkt ook andersom.
Fijn om te horen hoe Mick Taylor zijn bluesgitaar laat klinken. Toen ik het intro van Neighborhood Bully hoorde, verdomd, dat lijkt wel een Stones nummer. Taylor's ruige strokes contrasteren overal mooi met het getokkel van Knopfler.
Een paar nummers waar ik de oude Dylan in terughoor.
Man Of Peace, klinkt net zo lekker laidback als, pakkum beet, Pledging My Time van Blonde on Blonde.
Union Sundown heb ik al genoemd en is een fijne bluesrocker. Rechts hoor je de slide van Taylor en links zit Knopfler.
I and I, een mooie balad met een heldere piano en weer fraai duo gitaarspel.
Don't fall apart on me tonight, zo'n typisch verhalend zingend Dylan song. Mooi begeleid en die slide!
Alleen in het eerste nummer Jokerman ervaar ik de reggea begeleiding. Let eens op de drummer met zijn zeer trage tik op de 8e tel!
Wat de productie betreft; de CD klinkt erg goed. Bas en drums niks mis mee. Beter dan de productie van de 60-er jaren albums.
Mooie aanwinst: 4 sterren.

Dit album heb ik al een jaar of 10 in huis en onregelmatig gedraaid. Sinds een week of twee staat ie weer in mijn playlist thuis.
Destijds vond ik het album niet zo sterk, toen ik het voor het eerst draaide. Vermoedelijk, omdat ik Iron Maiden materiaal wilde horen. Maar zo zit de wereld niet in elkaar: Bruce Dickinson is Steve Harris niet.
Pas nu hoor ik hoe goed het album in elkaar zit. Idd veel meer hardrock dan metal. Maar dat is toch prima? Als de muziek maar goed klinkt.
Je hoort nu dat Janick Gers ook een goede gitarist is: Fijne riffs. Hij valt een beetje weg in het Iron Maiden gitaristen-trio geweld en mede door zijn (IMHO overbodige, afleidende) acrobatiek met z'n Stratocaster. De eerste 5 nummers zijn sterk. Lekkere ballad Gypsy Road! All The Young Dudes is een prima cover, goed gezongen en gespeeld. Album sluit pittig af met No Lies.

Bruce Dickinson – zang
Janick Gers – gitaar
Andy Carr – bas
Fabio Del Rio – drums

Geef het 4 sterren.