Mssr Renard schreef:
"Thick as a Brick" was één de vroegste progressive rock-albums die ik ontdekte. Allereerst nog een geleend en ‘overgetapet’ exemplaar van de muziekbibliotheek, en kort daarna al snel de originele lp met de zestien pagina's tellende krant. Op dit moment kan ik niet meer tellen hoeveel versies ik in de afgelopen 35 jaar heb gehad, weer weggedaan en opnieuw gekocht. Op dit moment heb ik nog drie versies van dit album in mijn platenkast staan.
“Thick as a Brick” blijft een album dat mij, al sinds ik een jaar of dertien was, intrigeert en het is absoluut één van de weinige platen, die ik nooit ben ontgroeid of waar ik de interesse in ben kwijtgeraakt. Het is een plaat die ik al meer dan dertig jaar luister en waar ik -zelfs nu- nog steeds nieuwe inzichten in heb (in zowel de cryptische teksten als de complexe muziek).

Hoe schrijf je een goede review voor één van de meest populaire progressieve rockplaten? Eén die wereldwijd tot op de dag van vandaag, al tot op het bot toe is geanalyseerd, beschreven en bediscussieerd? Er zijn boeken en weblogs volgeschreven over deze plaat, en elke re-issue die verscheen van dit album, bevat wel weer nieuwe ‘oude’ interviews met bandleden, studio-medewerkers en andere gerelateerde mensen.

.......[lees voor de rest zijn prachtige recensie]

In feite is deze plaat een satire op de progressieve rock in het algemeen en het conceptalbum in het bijzonder. Om de reden daartoe te kennen, moeten we één plaat terug; Aqualung. Aqualung een plaat die niet meer is dan een verzameling songs, met eventueel een terugkerend thema; de verhouding tussen de mens en god, maar vooral ook Ian's kijk op het leven en wat alledaagse zaken, zoals een bezoek aan zijn zieke vader. Een verzameling songs waarvan de muziekpers vond dat het wel een conceptplaat zou moeten zijn. Ian heeft dit altijd bestreden en gesteld dat de songs wellicht bij elkaar horen en dat er een dominant thema op de plaat zou zijn, maar niet dat alle songs samen een verhaal vertellen.

Als reactie hierop besloot Ian de 'mother of all conceptalbums' te schrijven; een albumlange suite van bijna drie kwartier, die enkel door de restricties van het lp-formaat in twee delen werd gepresenteerd. Het was ook een reactie op de progressive rockscene en Yes en Emerson, Lake & Palmer in het bijzonder. Ian vond de veel te lange songs met veel te langdradige solo's erg pretentieus en overdreven. Het album waar hij mee kwam kenmerkte behalve een stilistische verschuiving richting meer complexe muziek ook een verandering in personeelsbestand. Er was namelijk een nieuw bandlid aangetreden: Barriemore Barlow. Barrie verving daarmee Clive Bunker, welke trouwde en de band verliet na Aqualung. Barrie kreeg de naam Barriemore in de band, net als dat Jeffrey Hammond een tweede achternaam kreeg (Jeffrey Hammond-Hammond). Barriemore was een veelzijdiger drummer dan Clive en dankzij zijn drumspel kon de band meer ingewikkelde stukken, tempowisselingen en dynamiek toepassen die zo onmiskenbaar zijn voor het progressive rock-genre.

.......[lees voor de rest zijn prachtige recensie]

De muziek op Thick as a Brick is complexer dan voorheen waar al gelijk in het begin van de plaat losgebarsten wordt met 7/8- en 6/8-maatsooten en waar al direct blijkt hoe belangrijk de nieuwe drummer was voor de band, om deze uitdagingen tot een coherent geheel om te zetten. Barre en Evans (gitaar en toetsen) spelen ook veel virtuozer en op de top van hun kunnen dan op de voorgaande platen, die toch meer in recht-toe-recht-aan waren. Het minst virtuoze bandlid bleef Jeffrey Hammond, die een belangrijk lid van het gezelschap bleef, omdat hij ook erg humoristisch was ingesteld, maar Ian en Martin moesten de baspartijen altijd voordoen voor Jeffrey er mee aan de slag kon.
De muziekstijlen die de band vertolkt zijn erg divers en variëren van rustige folkmuziek tot heavy rock, bijna free jazz-achtige jams en pop. Want als je Ian moet geloven is Thick as a Brick net zo goed een verzameling popsongs, maar dan in één rits achter elkaar gespeeld met veel bruggetjes en overgangen. Ook leuk is dat Kant B bijna een spiegel is van Kant A. Kant B begint waarmee Kant A wordt afgesloten en eindigt waar Kant A mee begint. Om het gehele stuk ook meer coherent te maken worden bepaalde thema’s herhaald of een variatie van gespeeld.

De tekst, die volgens de grap geschreven is door wonderkind Gerald Bostock, verhaalt (zoals gewoonlijk) over de kijk van Ian op de samenleving in het algemeen en een thema dat door de plaat heenloopt is het opgroeien van de protagonist, die eigenlijk schilder en/of dichter wil worden, maar toch (net als zijn vader) het leger in gaat. Niet alle delen van de tekst zijn erg makkelijk te begrijpen, maar dat is wel vaker zo met teksten van Ian.

De muziek is over de gehele lengte prachtig, spannend, enerverend, mysterieus, heftig, rustig, dromerig en pakkend. Wat ik één van de mooiste stukken op de plaat vind, is op Kant B waar na een druk free jazz-stuk en wat gebrabbel van Jeffrey Hammond, na twee cymbaal-klappen het allereerste gitaar tokkel-thema, maar dan een variant op daarop, wordt ingezet. Het gedeelte dan begint met ‘In the clear white circles op morning wonder..’ totdat ‘Let me tell you the tales of your life’ een wat heftiger stuk inluidt, is wat mij betreft het mooiste wat ooit op muziek is gezet. Het is een bijna hypnotiserend stuk, met prachtige, ietwat melancholische zang van Ian.

Behalve dat de muziek al overdonderend en vooruitstrevend was, was het artwork dat ook. Ian wilde na het tegenvallende artwork van Aqualung (Ian wilde niet op de zwerver op de voorkant lijken, maar iedereen dacht dat hij het was op de hoes), wilde hij het artwork ditmaal zelf verzorgen. Dit tegen de wil van Chrysalis’ Chris Ellis in. Het samenstellen van de krant, het schrijven van onzinstukjes en het nemen van gekke foto’s nam meer tijd in beslag dat het opnemen van de plaat. En zelfs nu nog lach ik om de stukjes in die krant en ontdek ik weer nieuwe grapjes. Veel elementen uit de tekst van de verzonnen Gerald Bostock, komen ook in de kleine krantenartikeltjes terug (poet, painter, sandcastles, wiseman etc.).

Ook de liveshows waren helemaal over the top. Het schijnt dat het 45 minuten durende Thick as a Brick live wel 3 of 4 uur in beslag kon nemen. Helemaal in de stijl van Monty Python was de band verkleed, waren er grappige interludia etc.

.......[lees voor de rest zijn prachtige recensie]

Er is recentelijk voor de 50ste verjaardag van het album een nieuw versie verschenen met het originele krant-artwork. Ik heb trouwens de Steven Wilson-remix-editie die het krant-artwork in een vierkant boekwerk heeft gevat. Ik heb deze vergeleken met de rechthoekige krant van de 1972-versie, en het grootste verschil is dat de krantenartikelen op andere plekken staan en de tekengrootte is aangepast. Ik weet niet hoe dat bij cd-versies is opgelost. In elk geval komt de krant het best tot zijn recht in de rechthoekige variant. Het is echt heel leuk om die krant te lezen, en dat mist de streaming-generatie, maar ik denk dat de cd-koper het ook nooit echt heeft kunnen ervaren.

Het is weer een belachelijk lang stuk geworden, en ik heb nog niet genoeg geschreven en kunnen aangeven waarom en hoe diep deze plaat mij nog op dagelijks niveau weet te raken. Misschien moet ik een tekstuele analyse, een muzikale analyse en de geschiedenis van het album en al dat eromheen van elkaar scheiden en in verschillende delen schrijven, want ik heb nu ook het idee dat het een erg onsamenhangend verhaal is. Maar soit.

Droombolus schreef:

Alle ergenernis en frustratie kwam er uit op deze plaat met bijna louter geweldige songs met bijtend cyniese teksten die to the point ( en regelmatig met het nodige fanatisme ) opgenomen zijn.

woutorrmusic schreef:
John Mayall is op zich geen geweldig getalenteerde bluespianist maar hij heeft wel veel voor andere artiesten betekend. Bedankt voor het vele luisterplezier John!