Tja waar zal ik beginnen? Dit album trof mij op een bijzondere wijze. Ik speel gitaar en ben al een tijdje bezig om met een vriend, Jitte Roosendaal, een akoestisch repertoire samen te stellen. Dank zij Leo Koster's album Leo Koster - Sings Gene Clark (2018) en het album Dillard & Clark - The Fantastic Expedition of Dillard & Clark (1968) spelen we nu Gene Clark songs.
Mede door Leo Koster's fraaie album ben ik veel albums van Gene Clark gaan verzamelen. Wat een fijne verrassing is dit album. Een akoestische versie van zijn album Gene Clark - White Light (1971). Ideaal voor een akoestische gitaar spelend duo. Je kunt direct aan de slag met deze nummers in te studeren. Je hoeft de arrangementen op uitvoering door een grotere band er niet af te slopen. Er wordt oa Stijn opgemerkt dat Gene Clark geen goede gitarist is. Niet varieert in zijn spel. Welnu dat is onzin. Zijn spel staat volledig ten dienste van zijn fraaie liedjes. Ingetogen spel ter begeleiding van zijn songs en alleen maar wat strummen, klopt gewoon niet. In elk nummer speelt hij een andere stijl. Nu hoor je ook goed, hoe knap hij mondharmonica speelt. Dat is wel even beter dan dat gezaag van Bob Dylan (ooit door Zappa geparodieerd in Flakes op Frank Zappa - Sheik Yerbouti (1979) )
For a Spanish Guitar een 3/4 maat, in Where My Love is Lies Asleep een mooie rustige gitaar met folk accenten. Winter in is een gedragen song. Because Of You een fraaie verstilde ballade. Of With Tomorrow een dromerig weemoedig lied.
Wat een fijne muzikant en liedjesschrijver was Gene Clark. Door Chris Hillman de beste songwriter genoemd, die The Byrds ooit hebben gehad.
P.S.
Poles Apart goeie recensie. Gene Clarke was een groot bewonderaar van Bob Dylan. Was ook andersom. Zie zijn uitvoering van Please Mr. Freud als een tribute aan hem

Net terug van zijn goede optreden in Tivoli/Vredenburg. Twee gitaren, twee stemmen goede oude en nieuwe songs en een performer die zich goed met zijn publiek kan verstaan. Geen obligate 60-er jaren opmerkingen zoals vorig jaar op BosPop. Toen nog met zijn 3-en.
Shane is geen topzanger, maar wat speelt de man goed gitaar. Ik moet oppassen dat ik geen recensie van hun optreden geef.
Anyway, ik kocht zijn CD. Na 1x beluisteren ben ik gegrepen door zijn bezwerende teksten en melodieën. Nog wat vaker draaien; er zitten wel degelijk uitschieters bij. Beneath the waves en Myself at last. Another broken heart. Fire down below. Target. Er zullen er nog wel een paar naar voren komen.
De muziek is zorgvuldig gearrangeerd en klinkt goed. Ik denk dat ik wel van deze CD ga houden.

Ik kreeg dit album op 20 augustus j.l. voor mijn verjaardag van vrienden en één live-time Allman Brothers fan. Met enige reserve bekeek ik de hoes; maar één gitarist, huh blazers?, percussie... Niet bepaald de bezetting van de klassieke Allman Brothers Band, zoals ik die ken van de Fillmore Concerts.
Wat zou dit zijn.

Beide cd's een paar keer beluisterd en de DVD gezien en het klinkt ronduit fantastisch.
16 nummers die het hele spectrum van de Amerikaanse muziek omvatten. Blues, rock, jazz, soul, country, ballads, alles zit in dit album. Praktisch alle nummers hebben een ander arrangement gekregen, mede wellicht door de inzet van een blazerssectie van 2 saxen en een trompet. Maar de muziek is overrompelend. Gregg Allman zingt en musiceert ontspannen en de band is meer dan capabel.
Een juweeltje is het nummer dat door Wilson Pickett is gedaan I've Found a Love. De stem van Gregg Allman is niet meer zo glashelder als in zijn begin jaren, maar heeft nog steeds een zeer goed bereik en zijn timing is subliem.
Het gaat te ver om iets over alle nummers te zeggen, dan wordt dit stukje te lang. Maar Hot'Lanta de klassieker klinkt funky en alsof het opnieuw is gemaakt. Het bespiegelende These Days van tijdgenoot Jackson Browne zegt iets over de worsteling die Gregg Allman heeft doorgemaakt. In dit verband is lezing van Gregg Allman's autobiografie, My Cross To Bear, zeer verhelderend.

Natuurlijk moet de dragende muzikant Scott Sharrard worden genoemd, naast een uitstekende gitarist, dirigeert hij de band op subtiele wijze en krijgt Gregg Allman alle ruimte.
Ook de sax van Jay Collins in Midnight Rider en de fraaie ijle Fender Rhodes klanken zijn geweldig. Dit nummer zou zomaar ook van The Doors kunnen zijn.
Afijn, elk nummer klinkt anders dan ze ooit eerder op de plaat zijn gezet en dat is een belevenis. Gregg Allman vindt zijn muziek opnieuw uit met medewerking van Scott Sharrard en Jay Collins die beiden verantwoordelijk zijn voor de muzikale aanpak.
Het meespelen van zijn zoon Devon is geen stuntje, de muzikale genen zijn overgedragen.
De DVD heeft dezelfde setlist als de CD's en is door de effectieve cameraregie en geluidsweergave een plezier om naar te kijken.
Verdomd jammer dat ik het concert in Paradiso heb gemist.

Dit album krijgt van mij 4 sterren en wellicht later nog een.

Toch maar even de bandmembers op een rij gezet:
Gregg Allman - lead vocals, Hammond B-3, and guitars
Scott Harrard - Co-Musical Director, guitars and vocals
Ben Stivers - keyboards
Steve Potts - drums
Marc Quinones - percussion and vocals
Ron Johnson - bass
Jay Collins - Co-Musical Director, horns, horn arrangements
Art Edmaiston - horns
Dennis Marion - horns
Special Guest:
Devon Allman - guitar

Grappig, bij de eerste tonen van track 1 dacht ik, hé die stem lijkt nu op die van Geddy Lee te lijken. Nou ja. De muziek is stevige hardrock en dat geluid mag ik graag horen. Instrumentaal en muzikaal is het op dit album allemaal dik voor mekaar. Dat ze ook op dit album weer op Led Zeppelin lijken, doet wellicht wat pijn aan de oren bij de Led Zeppelin fan's, maar hier is geen coverband aan het werk. Daar zijn de eigen arrangementen origineel genoeg voor. Wat mij betreft zijn de nummers op dit album de vingeroefeningen om later sterkere albums uit te brengen. Wat ik mis zijn eigenlijk toch de instrumentale hoogstandjes. Het blijft allemaal net iets teveel in het (bekende) idioom hangen. Op het moment dat zij daar boven uit stijgen, zal er hopelijk spannende muziek worden gemaakt. Af en toe hoor ik een piano en een orgel, zoals in Your The One. Heel goed. The New Day lijkt ook een geslaagde poging om uit het Led-idioom te geraken. Brave New World, geen Iron Maiden invloeden hoor , maar wel een lekkere song met fijne gitaarriffs.
Ik zal dit album een paar keer draaien en dan zal blijken of Ik hun muziek nog vaker zal opzetten.
Voorlopig geef ik het album een 3.5