Door allerlei oorzaken heb ik pas sinds kort dit album van Erwin van Ligten in huis. Hij brengt regelmatig albums uit en het is verrassend hoe hij met zijn prachtige gitaartechniek de luisteraar overrompelt met een verzameling goeie songs en instrumentals. Hij produceert zijn albums grotendeels zelf en het geluid is altijd alsof hij in je huiskamer staat te spelen.
Op dit grotendeels instrumentale album wil hij meer van zijn Indische roots laten horen en ook in zijn theater optredens is de hang naar zijn achtergrond aanwezig. Zijn laatste optreden heette “Stille Kracht” en daarin vertelt hij over zijn familie, samen met zangeres Astrid Seriese en Victor Lekranty, de percussionist op dit album, die ook hùn herinneringen ophalen. Zonder twijfel is zijn grote muzikale vakmanschap en inspiratie door zijn afkomst bepaald.
De nummers zijn zeer gevarieerd en hij wordt door goede muzikanten ondersteund. Een aantal begeleiden hem bij zijn optredens en op zijn albums. Wat opvalt is dat weemoed de sfeer op het album bepaalt, wat niet inhoudt dat dit album treurig klinkt. Integendeel.
De titelsong Baboe (kindermeisje) is een ode aan al die Indonesische vrouwen die, vooral onzichtbaar, maar onmisbaar waren bij de zorg voor kinderen in veel Nederlandse gezinnen.
In Beware een mooi nummer met een spannend intro door verschillende gitaren, waarin zijn slide gitaar naast de viool de hoofdrol heeft.
BIL is een lekker uptempo nummer, waarop je zo zou kunnen dansen.
Er staan 2 songs op Baboe; het melancholieke You’re not home en in One Way Back hoor je de invloed van Jackson Browne.
Hij heeft een signature song genaamd Sunrise, dat op YouTube staat samen met de Alessy Brothers en op zijn album Sun (2016). Maar ook op dit album staat een signature song, My Way, wat ik prachtig vind. Schitterend, alsof je Albatros hoort van Peter Green's Fleetwood Mac, op English Rose (1969). Vooral die hoorn klinkt zo mooi met zijn gitaar. Alles wat de muziek Erwin van Ligten zo goed maakt, hoor je in dit nummer.
Hidden Power is weer een uptempo stuk.
Eloy is opgedragen aan zijn zoon.
Bengawan Solo, een traditonal. Ook te beluisteren op zijn album Krontjong Baru (2011), maar nu in een andere uitvoering.
The End Of The DutchEast Indies is een impressie. Veel Indische mensen werden gedwongen Indonesië te verlaten, omdat zij gewerkt hadden voor Nederlandse bedrijven. De zogenaamde Bersiap periode aan het begin van de Indonesische vrijheidstrijd.

Zij medemuzikanten op de tracks van dit album
1. Baboe - Michael Peet, bass. Victor Lekranty, drums.
2. Beware – Erwin van Ligten, bass drums percussie. Aili Deiwiks, viool.
3. BIL - Michael Peet, bass. Victor Lekranty, drums. Erwin van Ligten, percussie
4. You're Not Home - Erwin van Ligten, percussie.
5. Aloha Oe - Michael Peet, bass. Victor Lekranty, drums.
6. Wah - Michael Peet, bass. Victor Lekranty, drums. Erwin van Ligten, percussie. Willem Swikker, Hammond.
7. My Way - Michael Peet, bass. Victor Lekranty, drums. Ruud Breuls, hoorn. Erwin van Ligten, percussie. Willem Swikker, Hammond.
8. Hidden Power – Leo te Voortwis, contrabas. Theun Supheert, drums. Aili Deiwiks, viool. Erwin van Ligten, percussie.
9. One Way Back - Erwin van Ligten, zang,bass drums percussie. Willem Swikker, piano. Aili Deiwiks, viool.
10. Eloy...isn't He Lovely - Michael Peet, bass. Victor Lekranty, drums. Erwin van Ligten, percussie. Willem Swikker, Hammond.
11. Bengawan Solo
12. The End of Dutch East Indies - Michael Peet, bass. Victor Lekranty, drums. Willem Swikker, Hammond.

Op alle tracks speelt Erwin van Ligten elektrische en akoestische gitaar.
Alle songs zijn gecomponeerd door Erwin van Ligten. Track 4 en 9 schreef hij samen met de Alessi Brothers.

Het is zeker de moeite waard om zijn 'stille kracht' ook terug te horen in zijn voorgaande solo albums.

Het album is verkrijgbaar bij Silvox Silvox Records • SILVOX STUDIO •

Een mooi album in dezelfde sfeer is het onder eigen beheer uitgebrachte Lost & Found, waarin hij samen speelt met een andere Indo-muzikant, Patrick Drabe. Alle nummers op dit album worden op akoestische instrumenten gespeeld.

Dit is een gloedvol album van Erwin van Ligten en een stevige mix van rock, reggae, latin en wereldmuziek. Het album bevat covers en eigen werk, waardoor recht wordt gedaan aan van Ligten's veelzijdige muzikaliteit. Erwin van Ligten speelt al decennia lang op diverse podia in verschillende ensembles en bands. En die ervaring hoor je terug in zijn spel. Hij beheerst zijn gitaar als geen ander, wat hij o.a. laat horen door covers te spelen van fameuze gitaristen en artiesten. Soul Sacrifice & Incident at Neshabur van Carlos Santana klinkt als nieuw werk.
Is This Love en Africa Unite zijn een tribute aan Bob Marley.
Verder is dit album een kennismaking met voor mij onbekende artiesten als Caetano Veloso en Nusrat Fateh Ali Khan.
Bekender werk is de titel song uit de film Captain Correlli's mandoline, Pelagia's Song.
Aquila Manilla, weliswaar een eigen compositie, had zo maar van Al Di Meola kunnen zijn.
De andere composities van Erwin van Ligten doen denken aan zijn gitaarwerk van zijn eerder uitgegeven album Krontjong Baru.
Het album is prima in balans, de geluidskwaliteit is uitstekend, ook de rustiger stukken blijven geïnspireerd klinken. Erwin van Ligten switcht moeiteloos van elektrische naar akoestische gitaren en op bijna alle tracks bespeelt hij diverse gitaren.
Hij wordt op dit album begeleid door zijn band The Young Ones, aangevuld met diverse muzikanten.
Ik heb dit album nu een aantal keren beluisterd en het blijft boeien. Ik geef het 4 sterren.

The Young Ones:
Gino Cochise drums
Mano Yeah Fender Rhodes
Jens Dreijer bass

Erwin van Ligten, een gitarist/zanger/componist/bandleider, die al een lange tijd actief is in de rock- en wereld muziek in Nederland. Naast Krontjong Baru, Sun en Lost & Found, heb ik nu eindelijk zijn eerste solo album “Twisted Logic” persoonlijk van hem overhandigd gekregen.
Als je googled op de naam van dit album blijkt het populaire naam te zijn voor verschillende muziekalbums uit diverse stijlen.

Erwin van Ligten heeft zijn eerste album opgedragen aan Jeff Beck. Een gitarist waar ik bijna albums van heb. Er staat geen enkele cover van een Jeff Beck nummer op, maar zijn aanpak en stijl komen op een bijzondere manier overeen. Hij verandert de songs en geeft er met een arrangement en een keur van instrumenten en artiesten een eigen interpretatie aan. Prachtige, soms vervreemdende gitaarklanken, waar Jeff Beck zich zo mee manifesteert, sieren hier de nummers. Hierdoor worden de songs van anderen eigenlijk van hem zelf. Net als bij Beck.

Dat dit bijzonder goed uitpakt, komt omdat Erwin van Ligten een muzikant van klasse is. 40 jaar ervaring in de muziek uit zich in een veelzijdige manier van gitaarspelen. Zijn begeleiding van kleinkunst artiesten, het in hardrockbands spelen, zijn samenspel met Javaanse muzikanten hebben hem gevormd tot de veelzijdige muzikant en bandleider die hij nu is.
Wat gitaarspelen betreft zijn er nog maar weinig geheimen voor hem: Akoestisch, slide, elektrisch, heavy, subtiel, rock, blues, country, alles komt uit zijn handen. Charismatisch op het podium, een goede zangstem en zijn humorvolle optredens, waarbij je niet stil blijft zitten
ik kan zonder meer zeggen dat hij absoluut een (late) ontdekking voor mij is. Zowel op zijn albums als live.

Maar nu terug naar dit album.
Het merendeel van de songs zijn eigen composities. Er staan verrassend weinig covers op; alleen Exposed van Lee Groves, Whole Lottalove van Robert Plant en Jimi Page, In A Little While van Adam Clayton en Where Will I Be van Daniël Lanois.
Zijn eigen composities doen niet onder voor de covers, integendeel.
Alle nummers zijn fraai vastgelegd en het is lastig om de 4 beste tracks te selecteren. Bijna alle nummers zijn goed.
Nomads een weemoedig stuk met een langzaam reggae ritme waarover mooie gitaar uithalen zijn gezet, Far from Here start met fraaie slide en gaat over in een langzame galop waarin diverse gitaren, akoestisch en slide, een fijne melodie spelen, Twisted Logic is een nummer dat als het ware een groot landschap ontvouwt, Meanwhile Back on the Ranch, een country rocker, en Where Will I Be zijn voor mij de hoogtepunten. Bee is een klein juweeltje.
Er zijn niet veel (Nederlandse) artiesten die dit niveau halen. Dit abum krijgt van mij 4.5 ster.

Album muzikanten.
Michel van Schie: basgitaar op track 2, 3, 6, 9, 10, 12
Lenee Tervoortvis; basgitaar op 5, 13
Simon Gitzels; toetsen
Martino Latuperissa: percussie
Victor Lekranty: woodblocks op Daylan, Timbala op Exposed en Tamboerijn op Meanwhile On The Ranch
Gino van Ligten: darbouka op Exposed
Jerome Molenaar: drums en programming
Stephan Braun: cello
Berget Lewis: zang op Whole Lotta Love, What The Hell is Going On, Meanwhile On The Ranch
Astrid Seriese: zang op Woman
Petty van Ligten; stem aan het eind van Mumu
Erwin van Ligten: akoestische en elektrische gitaren, elektrische sitar, basgitaar en programming.

Een heel mooi ingetogen album van twee gitaristen, wier roots in Indonesië (Java) liggen. Beide muzikanten voelen elkaar goed aan en je hoort duidelijk de verschillende speelstijlen. Erwin is de flamboyante speler en Patrick legt de dragende basis.
Het album opent weemoedig, alsof ze allebei terug willen duiken in de vredige sfeer van vroeger thuis. Maar dat verandert in het 4e nummer Dukacita, waar je duidelijk Aziatische spelpatronen kan horen.
Outlaw Man zou een bluegrassnummer kunnen zijn. Opgewekt en ritmisch.
In Guardian Angel keert de weemoed en romantiek weer terug. Schitterend slide spel van Erwin van Ligten. Dat doet Ry Cooder echt niet veel beter.
Over Cooder gesproken I Call You zou niet misstaan als een instrumentaaltje van zijn hand. Hier houdt mijn vergelijking verder met Cooder op, Erwin van Ligten is een gitaarvirtuoos, die zijn klasse zelf vertegenwoordigt.
Mooi album, in eigen beheer uit gegeven. Ga naar hun optredens, de CD's kunnen tijdens een 'Meet and Greet' worden gekocht.
Daar zul je ook Krontjong Baru aantreffen. Een wondermooie CD, waardoor ik fan van Erwin van Ligten werd.