Prima album Woosh. Het lijkt alsof Deep Puple hier meer de symfonische kant opgaat. Het klassiek funkende Deep Purple is echter ook aanwezig. Als band klinkt het allemaal doortimmerd. Zang van Ian Gillan is goed. Don Airey laat horen dat ie een uitstekende toetsenman is. Hij staat nu meer in de frontlinie. Klassiek klinkende rifs zijn hem niet vreemd en ook flitsend rock pianowerk klinkt als vanouds. Jon kan best tevreden zijn. Steve Morse is minder prominent aanwezig, maar zijn onmiskenbare virtuoze spel hoor je in alle nummers. Een zeer evenwichtig album, ga ik goed vinden.
Lekkere nummers vind ik Drop the Weapon (funky hardrock met mooi gitaarwerk en slepende Hammond), Nothing at All (dartele klassiek klinkende riffs zowel op gitaar als orgel), No Need to Shout, What the what (rock&roll), The Long Way Around (mooie toetsensolo met een geweldige Morse partij), Man Alive (progrock) en And The Address (funky, vette gitaar en swingende hammond partij).

Het swingt allemaal! => vier sterren.