Een prima album uit 1992 van deze altijd goed spelende gitarist. Goed herkenbaar afwisselend geluid. Ontspannen composities en funky stukken. Voor hen die het eens rustig willen beluisteren.
Larry Carlton - kid gloves ( full album ) 1992 - YouTube
AllMusic waardeert dit album met 3 sterren. Luisteraars, vermoedelijk fans, waarderen dit album iets hoger. Ik ook: 4 sterren.
All Music meldt ook alle mede-muzikanten. Natuurlijk Abraham Laboriel op bas. Kirk Walhum pittige saxofoon.

Een prachtig album van een zeer muzikale fan, Leo Koster, die toen hij The Byrds voor het eerst hoorde, direct gebiologeerd was door de zanger en componist van sterke Byrds’ songs, Gene Clark
Dit album is een extended versie van zijn mini-album met dezelfde naam.

Je wordt meteen gegrepen door de intens muzikale aanpak van Leo Koster en zijn medemuzikanten van het oeuvre van Gene Clark. Een meer dan waardig tribute aan een van de meest indrukwekkende songschrijvers van het country/folk/rock genre. Gene Clark met zijn gevoelige melancholische stem en droef-vrolijke songs. Gene Clark, die genoeg had van het haantjes gedrag van David Crosby en zich terug trok uit de Byrds en vervolgens met allerlei country en folkrock artiesten bijzondere albums zou gaan maken. Overigens onderhield hij zijn goede relatie met Roger McGuinn, Chris Hillman en Michael Clark (geen familie). Ik zou zeggen; lees de wiki over Gene Clark en kijk in zijn grootse oeuvre hier op Musicmeter.

Terug naar de muzikanten op dit album. Wat raakt Leo Koster goed de sfeer rond en de persoon van Gene Clark op dit meesterwerkje. Knap hoe zijn eigen geluid zo congruent is aan de muziek van Gene Clark. Het is tegelijk wel degelijk een album van Leo Koster zelf geworden. Gitaarwerk doet niet onder voor een Amerikaanse productie uit de countryrock scene. Alsof The Byrds om de hoek staan!

Het eerste nummer Echoes komt van het album Gene Clark with the Gosdin Brothers, dat Gene Clark maakte toen hij The Byrds net had verlaten. Een fijn laid-back country nummer met het bekende Johnny Cash akoestische gitaar slagje. Zou Johnny Cash niet misstaan hebben. Over de tekst wil ik niet veel kwijt: Clark is in zijn songs vaak bespiegelend en op zoek naar de waarheid achter de bedoelingen van mensen, waarmee hij optrekt. Meestal weet hij zelf niet waar hij aan toe is.

For a Spanish Guitar, van White Light, is een tamelijk vrolijke ode aan zijn Spaanse gitaar waarmee Gene Clark de wereld om hem heen kan verwoorden, of beter gezegd kan laten weerklinken. Extra aan deze song is het geweldige accordeon spel van Kees Maat en de mooie viool van Byron Berline.

In een uptempo Fair and Tender Ladies bezingt Leo Koster Gene Clarke’s teleurstelling over de vluchtigheid van echte liefde. Let op de prachtige steelguitar van Andre Sommer. Dat onderstreept buitengewoon fraai de licht melodramatische tekst. Staat op So Rebellious a Lover

Boston (van Echoes) is een degelijke country-rocker; een ode aan de stad met vette gitaren en de texmex accordeon van Kees Maat.

So You Say You Lost Your Baby (van het album Gene Clark with the Gosdin Brothers) Een oproep tot zelfreflectie. In een lekkere slow country-rock verpakking.

Set You Free This Time (van Echoes) mooie laid-back rock. Met een thema dat in veel Gene Clark songs terug komt; afscheid nemen van een liefde die niet gedijt. Luister maar eens naar “There’s A Train Leaves Here”. Niet op dit album, maar op het The Fantastic Expedition of Dillard & Clark album. Mooi gitaarwerk ook hier weer.

American Dream. Gene Clark beschrijft de valkuilen van de Amerikaanse droom. Tegelijk wat er echt toe doet in het leven. Mooi gespeeld met dromerige gitaarklanken. Deze song werd gebruikt in de film over Dennis Hopper met dezelfde titel uit 1971. Hopper en Clark waren vrienden.

She Don't Care About Time Deze song heeft Gene Clark voor The Byrds geschreven als b-kant van de single Turn Turn Turn. Mijmerend gezongen door Leo Koster. Luister ook naar die mooie Dobro slide tonen. Dromen over een geliefde.

She Darked The Sun een hoogtepunt op dit album. Het intro alleen al, met die prachtige volle gitaarklanken. Heel andere aanpak dan het origineel op The Fantastic Expedition of Dillard & Clark, dat merendeels met akoestische instrumenten, gitaar, mandoline en banjo wordt gespeeld.
Dìt is, zoals The Byrds deze song zouden spelen! Erg mooi Leo. Gene Clark schreef het samen met Bearnie Leadon.

With Tomorrow Het typische melancholiek Gene Clark geluid. Dobro, mondharmonica, afkomstig van White Light. Over een inmiddels vertrouwd onderwerp; Gene Clark’s hunkering naar liefde en vertrouwen.

Only Colombe van Gene Clarke’s debuut Echoes. Weer een fraaie Byrds’ achtige uitvoering met karakteristieke slepende Rickenbacker van Leo Koster. Pure gitaar countryrock. Gene Clark is er grondlegger van.

Home Run King Uptempo country rocker met als onderwerp de droom van iedereen het ooit te kunnen maken, zwevend tussen krantenjongen en Babe Ruth. Afkomstig van Two Sides to Every Story.

De Leo Koster Band verdient een enorm groot compliment met deze ode aan Gene Clark. Prachtige productie, zeer goed geluid en alle instrumenten klinken alsof ze zo uit Los Angeles, Nashville komen, of waar dan ook in de VS goede country rock wordt gespeeld.

Leo Koster kan het ook!!

Leo Koster Band:
Leo Koster – zang, elektrische en akoestische gitaren, 12-string, percussie, wurlitzer, mondharmonica
Bart-Jan Baartmans – bas, elektrische en akoestische gitaren, dobro.
Sjoerd van Bommel – drums, percussie
Kees Maat – accordeon, wurlitzer, orgel

Byron Berline – fiddle (track 2)
Andre Sommer – steelgitaar (track 3)
Harm van Sleen – upright bas (track 1)
Sandra Sahapula - percussie (track 8 )
Joost van Es - fiddle (track 12)

Een album van Leo Koster is weer een verrassing. Het album Leo Koster - Sings Gene Clark (2018) was voor mij voor een verrassing vanwege zijn interpretaties van Gene Clark songs. Gene Clark was een van de founders van de countryrock schreef als bandlid voor The Byrds veel hits en later in zijn solocarrière maakte en speelde hij ook aanstekelijke songs.

Maar terug naar het album van Leo Koster. Wat The Byrds zo kenmerkend maakte, was, naast hun goede songs, hun geluid; een uitstekende meerstemmige zang en hun rinkelende gitaar geluid. Ook wel de Djingle Djangle sound genoemd. Dat geluid werd gemaakt doordat de leider van de band, Roger McGuinn, op een12 snarige Rickenbacker gitaar speelde. Om die gitaar, daar gaat het om. Leo Koster's album is een ode aan de 12-string Rickenbacker. Toevallig heb ik er ook een en weet precies wat ie bedoelt.

De muziek klinkt zeer goed. Uitstekende productie deze CD. Ik beluister hem via Qobuz.
Zijn album bevat fraaie Americana en vette countryrock. Aanstekelijke songs die je steeds weer wilt horen. Alle composities zijn van Leo Koster. En hij is goed bij stem.
18/Stumble and Fall bijvoorbeeld is een fijne rocker, waarin de Rickenbacker goed te horen is. In She's the Devil in Disguise zit een lekkere slide gitaar en een rockende piano.
Coeur d'Alene countryrock pur sang. The Eagles zouden dit nummer denk ik wel willen hebben.
Ik ga niet alle nummers beschrijven, maar From the Bottom of the Ocean is een mooi verhalende song over hoe Leo's boot uiteindelijk door plotseling noodweer ten onder gaat. Toch een vrolijk lied, knap hoor. Kees Maat is ook hier weer te horen op de accordeon.
De gevoeligste song is Collateral Damage, waarin hij beschrijft hoe zijn grootvader omkomt bij een bombardement tijdens zijn gedwongen te werkstelling door de Duitsers op de scheepswerf van Den Helder. En hoe zijn vader en zijn ooms dat moeten verwerken. Dit mag niemand overkomen. De praktijk is anders,,,,
New Mexico, over slide gitaar gesproken, mooie ballad.
Rickies Till Dawn, Rickies - zo worden Rickenbackers liefkozend genoemd, sluit dit hele goede album af. Inderdaad, Je hoopt dat Leo Koster nog heel lang op zijn Rickenbacker blijft spelen en dat wij daar getuige van moge zijn.

Het album is op alle streamingsdiensten verkrijgbaar en bij enkele cd/platen zaken. En als CD In ieder geval bij de Platenboef in Utrecht.

Ja, ik hoorde vanochtend bij BNNVARA dat de tune van Spijkers met Koppen Heaven In My Hands is. Mij viel het stevige gitaarwerk op in dit spetterende nummer. Het nummer bleek op dit album te staan. Via Qobuz gedraaid en het album klinkt absoluut niet slecht, ondanks dat het hier matig wordt beoordeeld. Ben het zeker eens met de luisteraars die het album goed vinden klinken!

Heaven In My Hands is overrompelend, dat intro! Gaaf, die feedback van Alan Murphy's gitaar!
Alan Murphy wist hoe een rockgitaar moest klinken, zo hadden ze best vaker muziek mogen maken(!) en met I Don't Know Why gaat het in lekker vlot tempo door.
En zo voort, tot aan Staring In The Sun, helaas, dat vind ik minder. Mooie slepende sax zeker. Mischien wat vaker horen. Met Man wordt het temp iets opgeschroefd, maar niet duizelingwekkend. Wat zeker fraai is, is Gresham Blues, een lekkere vette soepele leadgitaar en een uitbundige saxsolo in deze instrumentale bluesy jazzrocker.
Three Words is weer het herkenbare Level42 popgeluid. Op het album in Qobuz staan extra tracks en dat zijn 7" of single producties of live uitvoeringen van de eerdere songs op dit album.
Wel een opmerking over Silence (live in UK) ; daar zit plots een uitstekende gitaar in de mix en dat is wat ik eigenlijk altijd graag in Level's muziek had willen horen.

Al met een zeer goed luisterbaar album, zoals je dat van Level42 gewend bent. Ik vind dus best een goed album, heb het met plezier beluistert en, omdat Alan Murphy de rockkant van Level 42 oppoetst, krijgt het album van mij 4 sterren.