Lekker afwisselende track van Nile, met van die kenmerkende beukstukken, maar toch ook wat passages aan een lager tempo. Dit zorgt ervoor dat je niet murw wordt gebeukt wat, gezien de lengte van de song, beste belangrijk is.

Gojira neemt z'n tijd in The Art of Dying met een beklemmend intro, maar als het dan openbarst, is het alle hens aan dek. En hoewel deze zich ophoudt in een ander genre, valt er een beetje hetzelfde voor te zeggen als bij Nile; het gebeuk wordt mooi afgewisseld met rustigere stukken, wat voor een dynamisch geheel zorgt.

Megadeth is niet een band waar ik erg dol op ben. Hoe dat precies komt, kan ik niet helemaal uitleggen, het is eerder een gevoel, denk ik. Een nummer zo nu en dan kan ik echter wel appreciëren, en dan vind ik deze een uitstekende keuze, want dit vind ik gewoon één van hun beste nummers. Vooral dat gesoleer aan het eind is heerlijk!

Jesu vind ik af en toe lekker klinken, de omschrijving hierboven (een metalversie van Red House Painters) snijdt zeker hout. Al moet ik zeggen dat de oude band van Mark Kozelek me veel meer doet.

Annihilation of the Wicked was een van de eerdere tracks die ik hoorde toen ik mijn eerste stappen in de death metal zette. Wat mij betreft laat het meteen horen waarom Nile zo hoog aangeschreven wordt.

The Art of Dying is een van de huzarenstukjes van Gojira. Dynamische track van een van de sterkste albums van de band.

Holy Wars is een van de vaste klassiekers in het algemene metalgenre en met reden. Topnummer uit een periode waar Mustaine op het op van zijn kunnen was. Jammer dat het vanaf de jaren '90 steil bergaf ging.

Uitmuntend nummer van Jesu's eerste en (veruit) beste album, wat mij betreft. Somberder en droeviger zal loodzware muziek zelden worden.

Valt wel mee toch, Countdown to Extinction en Youthanasia kwamen nog.

Countdown to Extinction is prima. Youthanasia is zeker wel aardig, maar ik heb nooit echt de neiging om deze nog eens op te zetten (is ook al jaren geleden). Daarna duurde het mijn inziens jaren voordat er met Endgame nog eens een echte Megadeth klepper op de markt kwam.

Weer helemaal bijgeluisterd sinds Metal Church. Beyond the Black is een sterke klassieke metalsong, God Dethroned vond ik degelijke deathmetal, maar bleef me niet per se bij; Death bleef me wél bij met dit lange, sterke nummer vol interessante riffs en opbouw.

Ahab vind ik niet spannend genoeg; Asva vond ik alleraardigst met het mystieke begin, de sterke, lompe, trage riffs en de spannende versnelling. Het einde had alleen niet zo gehoeven van mij. Machine Head met het beste nummer van ze, zit meesterlijk in elkaar.

Nile natuurlijk briljant, ook een van hun beste nummers waar agressie en sfeer naadloos samengaan. Gojira had interessant akkoordengebruik waardoor het bleef hangen. Megadeth biedt een lekkere klassieker met goede zang en riffs. Jesu met die shoegaze-achtige metal ging wel, maar niet helemaal mijn ding.

Dus ondanks de consequente afwezigheid van powermetal gaat het er over het algemeen prima in

Oké, nu heb ik dus Walk Like an Egyptian in mijn hoofd...
En hoewel ik dat een leuker liedje vind, is dit nummer van Nile ook niet mis.

Holy Wars is echt zo'n nummer dat in dit soort toplijsten thuishoort. Tegelijkertijd geniaal en chaotisch.

Jesu is niet echt mijn smaak.

13. Textures - Laments of an Icarus (2008)

Tweede nummer van Textures in deze lijst, en deze komt van het album Silhouettes uit 2008.
Laments of an Icarus is een waanzinnig episch maar ook erg technisch nummer, het begint al met dat drumwerk in het begin met dat tegendraadse ritme wat ik erg tof vind klinken. Daarna gaat het los met brute zang afgewisseld met jazzy zang, hakkig gitaarwerk, epische synthgeluiden en ontzettend vet drumwerk. Er gebeurd veel, maar ik vind dat niet vervelend worden, het is juist erg spannend en bruut maar ook overdonderend, wat gebeurd hier allemaal denk ik iedere keer weer.

Textures - Silhouettes (2008)

12. Opeth - The Grand Conjuration (2005)

Blackwater Park is volgens velen het beste Opeth album, alleen bij mij wil het kwartje maar niet vallen, ik heb veel meer met Ghost Reveries. Misschien komt dat omdat dat mijn eerste kennismaking was met de band, ik wist toen niet wat ik hoorde zo gaaf vond ik die grunts afgewisseld met rustige muziek.
Op dat album staat The Grand Conjuration, een elf minuten durend metal meesterwerk. Het nummer kent een erg sterke opbouw, is meeslepend, enorm spannend tot het einde en de toetsen geven het nog meer sfeer.
Hier werkt het afwisselende tussen hard en zacht wat mij betreft het beste, daarom is dit ook mijn favoriete Opeth nummer.

Opeth - Ghost Reveries (2005)

11. Iron Maiden - Hallowed Be Thy Name (1982)

De enige band in mijn toplijst die er met drie nummers in staat. Een van mijn eerste cd's was Live After Death, als tiener heb ik die helemaal grijs gedraaid. Dat album heeft wat magisch over zich en toen in 2008 Iron Maiden op het TT Circuit ging optreden, waar ik dicht bij in de buurt woon, moest ik daar natuurlijk heen. Het is het mooiste optreden wat ik gezien heb, en o.a Hallowed Be Thy Name werd daar natuurlijk ook gespeeld, volgens mij was het het laatste nummer. In ieder geval is dit zo'n geweldige track die helemaal los gaat, vooral op het einde met die twin guitars. Prachtig!

Iron Maiden - The Number of the Beast (1982)

Het openingsdrumritme op Laments of an Icarus is ronduit frustrerend om te spelen. De bassdrum, ride en snare hebben allemaal een verschillende timing die net achter elkaar lopen. Het is een ritme waar ik over blijf struikelen. Net zo listig als The Art of Dying van Gojira. Het valt bijna buiten het ritme, maar net niet. Daar is Stef Broks heer en meester in. Textures was zo'n band die gewoon ontzettend lekker klonk, maar onder de oppervlakte zeer complexe songs schreef. Ze vergeten nooit het enerverende gevoel van een goede groovende metalriff, de combinatie van headbangmateriaal en studiemateriaal voor muziekanalyse.

Ik vind Blackwater Park een hele gave plaat, maar ook ik vind het zeker geen meesterwerk en de beste Opeth-plaat. Ghost Reveries is mijn favoriete Opeth-plaat door de mysterieuze sfeer, Tool-achtige ritmes en de toevoeging van Per Wiberg als kers op de taart. The Grand Conjuration roept ook een ontzettend onheilspellende sfeer op en ik denk dat de grunts van Akerfeldt nooit zo monsterlijk hebben geklonken als op Ghost Reveries. Vooral die dikke riffs met de extra orgel- en mellotronlagen, smullen geblazen!

Hallowed be thy Name is natuurlijk een Maiden-klassieker. Prachtopbouw, intro is echt magistraal. Leuke anekdote van mijn pa bij het titelnummer van The Number of the Beast: in het dorp waar hij als kind woonde hadden ze een tijd iemand met telefoonnummer 666. Mijn pa en zijn maten belden dat nummer op en speelden dan het intro af en hingen weer op.

Heerlijke track van Textures, een band die ik nog niet echt ken. De twee nummers die hier zijn voorbijgekomen, zijn echter voltreffers, dus misschien toch eens proberen. Hier gebeurt erg veel, met vooral fantastisch (jazzy) drumwerk en indrukwekkende vocalen.

Opeth is zo'n band waarbij je, als je aan vijf willekeurige mensen vraagt "Wat is jouw favoriet Opeth-album?", je als antwoord vier verschillende albums en één "Opeth? Dat ken ik niet, meneer?" krijgt. Ghost Reveries is een ontzettend goede plaat, maar blijft bij mij - onbegrijpelijkerwijs - altijd wat in de schaduw van mijn favorieten, Still Life en Morningrise. Dit nummer probeert me echter met heel veel overtuiging van die mening af te krijgen. Akerfeldt klinkt beter dan ooit tevoren, de ritmesectie wisselt af tussen ontzettend strak en los - op een heerlijk jazzy manier - en de goeie riffs vliegen je rond de oren. In deze track hoor je ook al de blauwdruk voor het latere prog-werk, maar laat de blauwdruk een pak beter zijn in dit geval!

Tja, die laatste.. Onvervalste klassieker hoor, daar kan je niet omheen. En wat mij betreft helemaal terecht, wat een heerlijk nummer van Maiden. Deze zou bij mij ook hoog eindigen in een metal top 100. Het intro alleen is al iconisch, en wanneer daarna de riff inzet, volgt er een feest van goed 6 minuten.

Prachtig!

Deze track van Textures vind ik weer aardig, maar iets klikt toch weer niet helemaal. Nu moet ik er ook nog eens bijzeggen dat ik de band nog niet zo enorm veel kansen gegeven heb, dus ik moet er zeker nog wat tijd mee spenderen.

The Grand Conjuration was de eerste Opeth track die ik hoorde; volgens mij op een verzamelaartje van Rock Tribune indertijd. Ik zat in die tijd eigenlijk niet echt diep in de metal, maar de track in het achterhoofd heeft me jaren later toch aangespoord om Opeth als een van de eerdere metalbands een grondige kans te geven. Buiten het feit dat het een sterke track is, sprokkelt het ook nog wat nostalgische punten.

Hallowed be thy Name is mijn favoriet van The Number of the Beast en bevestigt nogmaals waarom Iron Maiden een favorietenrol binnen het genre heeft. Nu ik eraan denk; ik ben eigenlijk nog niemand tegengekomen die Iron Maiden niet mag, zelfs personen die normaal niet zo into metal zijn.

Lekker ontregelend nummer van Textures, verder vind ik het eerlijk gezegd niet heel bijzonder. The Grand Conjuration is ook mijn favoriete Opeth-nummer vanwege de spannende opbouw, de spookachtige sfeer en de hakkende riffs. Opeth wil nog wel eens verschillende passages aan elkaar lijmen en dat een nummer noemen, maar hier is dat geheel niet het geval. De klassieker Hallowed be thy Name doet het hier ook prima! Echt een nummer waar bijna geen metalfan omheen kan.

Hier worden toch behoorlijk wat schoten in de roos gelost. Nile komt me toch binnen met een furie en passie waar ik wel vrolijk van wordt. Van Gojira is dit denk ik het beste nummer dat ik van ze heb gehoord. Erg goed, complex en bezield. Vooral de bezieling hoor ik bij hen niet altijd terug, maar hier wel. Megadeth is natuurlijk een fenomeen op zich, maar dan is dit wel een van hun beste nummers. Heerlijk, die snerpende zang van Mustaine; het is precies wat hen van de andere grote thrash bands onderscheid.

Jesu is een band die ik doorgaans vermijd; de lange, trage en vooral monotone stukken werken mij dikwijls op de zenuwen. Dit keer viel het mee, misschien is dit dan toch echt een genre dat wat gewenning vereist? Het industrial begin vond ik eigenlijk te gek. Op den duur duurt het toch wat te lang en vind ik het gewoon wat saai worden, maar me eraan storen deed ik niet meer.

Wederom een lekker bruut nummer van Textures. Album gaat op de luisterlijst. Opeth, hoewel niet mijn band, heeft met The Grand Conjuration toch wel een hele sterke track op hun naam. Die van Maiden is natuurlijk een klassieker, maar behoort niet tot mijn favorieten van de band.

Dit nummer van Textures trek ik iets beter dan het vorige. De eerste halve minuut is heel erg goed, echt een interessant ritme. Daarna wordt het helaas weer minder. Opeth legt een geweldige dynamiek in The Grand Conjuration. Gaat van kabbelend naar bruut en blijft voortdurend dreigend. Hallowed be thy Name is een klassieker die je in toplijsten kunt verwachten. Niet een van mijn favorieten, maar zeker een bovengemiddeld nummer van de heren.

Ik ben benieuwd naar je top 10.

10. Fear Factory - Demanufacture (1995)

Een favoriet uit mijn jeugd, tegenwoordig draai ik het wat minder, maar vroeger was deze erg populair. Een toffe mix van industrial met death metal, toentertijd toch behoorlijk vernieuwend. Het begin met die typemachine achtige drums dan die hakkende riffs en de cleane zang, daarna die brute grunt of schreeuw, helemaal grunten is het niet. Erg opzwepend en energiek. Zelf heb ik ook nog het remix album Remanufacture waar een remix van Rhys Fulber op staat van dit nummer, maar volgens mij vinden de meesten daar niks aan.

Fear Factory - Demanufacture (1995)

9. Agent Steel - Bleed For The Godz (1985)

Van het debuutalbum Skeptics Apocalypse komt deze speedmetal klassieker, waarbij in razend tempo van alles voorbij komt, dikke riffs, gave solo's, een melodieus refrijn, paranoïde zang en dat alles in 3 minuut 30. Dit is gewoon even heerlijk headbangen en met je air guitar meedoen!

Agent Steel - Skeptics Apocalypse (1985)

8. Electric Wizard - I the witchfinder (2000)

Dan iets heel anders, geen snelheid maar trage riffs en laaggestemde gitaren. I the witchfinder komt van het album Dopethrone en is stoner/doom, en dan de meest trippy en vetste soort die je maar bedenken kunt. Uiterst zware, logge en psychedelische muziek, hier hoef je geen drugs meer voor te gebruiken want als je dit hard zet kom je vanzelf in een roes terecht. Go out of your mind!

Electric Wizard - Dopethrone (2000)

Fear Factory is gewoon fantastisch. Een van de vetste metalopeningstracks aller tijden. Agent Steel vind ik instrumentaal best goed, maar ik kan helemaal niks met de vocalen. Electric Wizard kraakt en piept aan alle kanten, maar de riffs zijn echt moddervet en de sfeer is ronduit bedwelmend.

Demanufacture is een van DE ultieme entry metal klassiekers en die houdt wat mij betreft nog steeds stand. Alle nummers op dat album zijn een schot in de roos en dat is met de titeltrack niet anders.

Speed metal is een genre dat tegenwoordig nog aan weinig fans wint, maar als het gaat dan gaat het lekker. Het debuut van Agent Steel is een van de beste in zijn soort.

Dopethrone is een album dat kort tegen mijn top 10 aanschurkt. Daar word ik blij van en daar heb ik geen blunt voor nodig

Puik drietal weer! Van de terriër via de haas naar de schildpad. Vooral Agent Steel loopt zo lekker, heerlijke vocalen door een en dezelfde persoon gezongen. Electric Wizard heeft aan de ene kant iets van Black Sabbath, maar klinkt ook weer vrij extreem duister en lomp. Werkt wel. Demanufacture deelt lekker uit, maar blijft grooven en de subtiele keyboardtoevoeging maakt het af.

Ik kocht ooit Remanufacture maar niet Demanufacture. Leuk om de originele versie van de titeltrack eens te horen. De remix vind ik trouwens juist geweldig. Agent Steel is zo'n band die ik van naam ken maar nooit heb beluisterd. Toch maar eens doen, want dit klinkt prima. Een beetje gedateerd misschien maar dat mag de pret niet drukken. Flitsende riffs en lekker compact. Electric Wizard klinkt wel aardig, vooral de solo aan het eind.

Goeie track van Fear Factory, dat zeker. De mengeling van death en industrial klinkt interessant, en wordt gewoon erg goed uitgevoerd. Toch word ik er om één of andere reden niet helemaal wild van.

Bij Agent Steel heb ik daar dan helemaal geen last mee. Een heerlijk nummer, crème de la crème wat speed metal betreft. Een nietsontziende sneltrein die voorbij komt denderen!

Electric Wizard is dan weer totaal iets anders. Traag, lomp en bruut, maar toch ook psychedelisch. Je raakt er spontaan van in een soort trance, niet in het minst door de uitgekiende opbouw die dit nummer kent.

Fear Factory blijft voor mij hit en mis. Sommige nummers vind ik enorm lekker, andere nummers kan ik minder mee. Met deze lijk ik niet zoveel te kunnen. Electric Wizard kan ik ook helemaal niets mee.

Met Agent Steel daarentegen? Des te meer! Ik weet nog dat ik een aantal jaar terug in het Nijmeegs' Rockcafé Backstage een nummer hoorde welke ik echt fantastisch vond, maar toen ik aan de eigenaar vroeg welk nummer dat was kon hij het niet echt terugvinden omdat zijn systeem op shuffle stond. Maar nu eindelijk heb ik dat nummer weer gehoord; het is deze van Agent Steel. Bedankt, trebremmit! Tijd om Skeptics Apocalypse toe te voegen aan de inmiddels flink gegroeide luisterlijst.

7. Refused - New Noise (1998)

New Noise is een energieboost van heb ik jou daar, het is hardcore maar dan niet zoals toen gebruikelijk was, er zit veel meer afwisseling in dan de standaard hardcore bandjes.
Het is heerlijke muziek om je even helemaal af te reageren.
Ze waren toen nogal fundamentalistisch met sommige dingen zoals veganisme en fan van Karl Marx, dingen waar ik dan weer niks mee heb, maar daar heb ik me nooit zo aan gestoord omdat ze muzikaal gewoon erg goed waren. Tegenwoordig vind ik het maar heel gewoon wat ze maken.
Wie eens wil lachen moet ook hun afscheidsbrief uit die tijd eens lezen, die is wel via google te vinden als je op Refused Are Fucking Dead zoekt.

Refused - The Shape of Punk to Come (1998)

6. The Angelic Process - We All Die Laughing (2007

The Angelic Process bestond uit het echtpaar M.Dragynfly en K.Angylus, de laatste kreeg een ongeluk met zijn hand en kon geen gitaar meer spelen, hierdoor raakte hij in een depressie en maakte uiteindelijk een einde aan zijn leven, een erg tragisch verhaal. En deze muziek is ook geen lichte kost, het zijn loodzware en harde, maar wel melancholische gitaardrones. Het is een muur van geluid, maar toch is het emotionele muziek, een soort shoegaze drones. In ieder geval is het unieke en originele muziek wat mij altijd wel raakt.

The Angelic Process - Weighing Souls with Sand (2007)

5. Devin Townsend- Addicted (2009)

Dan heel iets anders. Devin Townsend samen met Anneke van Giersbergen, die hier een soort epische pop metal maken. Net als het vorige nummer vind ik dit ook wel een unieke sound hebben, het is erg energiek en vol spektakel, maar ook met mooie melodieen en Van Giersbergen is een goede zangeres.
Dat is ook wel het mooie aan dit nummer, het contrast tussen de sprookjesachtige zang van haar, en de stevige muziek en stem van Townsend. Het hele album draai ik trouwens graag in de auto, je gaat er als snel te hard van rijden.

Devin Townsend Project - Addicted (2009)

New Noise heeft een fijne energie met inderdaad vrij veel afwisseling voor deze stijl. Ik ga niet meteen alle Refused-cd's bestellen, maar het is wel een degelijke track. The Angelic Process... tja, wat is dit nou? Is het nog muziek? Nou ja, niet mijn kopje thee dus. Dan Addiced. So-de-knetter, wat een vet nummer is dit! Ik word hier van mijn sokken geblazen. Anneke van Giersbergen is geen naam waarvoor ik meteen warm loop, maar hier past haar zang erg goed bij de muziek en de stem van Townsend.

New Noise staat zelfs in mijn top 100 tracks in alle genres, maar Refused is niet in mij opgekomen voor deze lijst. Ik zie Refused namelijk meer als een punk/hardcoreband dan een metalband, maar zo zullen er ook in mijn lijst bands langskomen waar anderen van zeggen: ik zou dat niet als metal beschouwen. Energiebom van een track in ieder geval. Ik ben echt blij dat ik ze tijdens de eerste grote Europese reünietour in 2012 live heb gezien, toen ze nog The Shape of Punk of Come bijna volledig speelden en niet de discografie/setlist hadden verziekt met nieuw werk. Bij New Noise ging het dak er af.

The Angelic Process staat ook in mijn top 100 (ander nummer). Doomy shoegaze to the max: de gitaren distorten als een gek en de melancholische muur van geluid is echt gigantisch, met de wanhoopskreten van K. Angylus die zich met moeite hoorbaar maakt. Ik heb deze vorig jaar tijdens het Soulcrusher-festival in Nijmegen gekocht voor drie euro op CD (Burning World Records, remaster), waanzinnig blij was ik daar mee.

Devin Townsend is een meester in ''pop metal'' maken en wanneer je dan ook nog de hemelse vocalen van Anneke van Giersbergen (<3) als gastbijdrage hebt, dan kan er niet heel veel verkeerd gaan. Daar waar The Angelic Process zwelgt in melancholie in zijn wall of sound, is de wall of sound van Devin euforisch. Heerlijke stuwende riff en groove in dit nummer.

Die plaat van Refused heb ik onlangs gekocht op CD, binnenkort maar eens een draai aan geven. Dit nummer is behoorlijk energiek, die zo ongeveer in het midden een heerlijke wending met een rustiger stuk kent, en een daverende finale.

Van The Angelic Process ken ik één album (toevallig hetgeen waar dit nummer op staat), en daar heb ik nooit echt een klik mee gemaakt. Dit ligt nochtans wel in mijn straatje; melancholisch, donker en zwaar. De drones vind ik zelfs ronduit fraai. Maar neen, om één of andere reden komt het ook nu niet volledig binnen.

Devin Townsend heb ik nooit geweldig gevonden, maar ik kan het zeker appreciëren, zo ook deze track. Het is wel met name Anneke van Giersbergen die hier de show steelt, wat een mooie stem heeft zij toch!

The Shape of Punk to Come is een post-hardcore klassieker. Prima album, daar is de gekozen song zeker getuige van, maar ik draai het album eigenlijk nooit. Om een of andere reden hoor ik post-hardcore nog net iets liever als het nog net iets meer richting de metalcore gaat (Glassjaw, Alexisonfire, Letlive). In ieder geval moet ik het album toch nog eens opsnorkelen.

Weighing Souls With Sand is een van de drone metal meesterwerken bij uitstek wat mij betreft. De songs op het album komen bij mij nog altijd binnen als een mokerslag.

Addicted heb ik enkele jaren terug eens beluisterd. Om een of andere reden neig ik wanneer het op Devin Townsend aankomt altijd meer naar de Strapping Young Lad albums City en Alien of onder zijn "solo werk" naar Ocean Machine en Terria. Dit nummer is echter niet fout en het wordt natuurlijk flink geholpen door - ik ga nog eens in herhaling vallen - het vocale werk van Anneke van Giersbergen.

Refused klinkt als een lekkere punk/metal crossover. Ik mis een beetje de riffs om er zelf wat meer mee te kunnen. The Angelic Process klinkt echt als een verzameling noise waarachter nog wat muziek plaatsvindt. Weet niet zo goed of ik het leuk vind of niet, maar interessant is het zeker.

Devin Townsend vind ik op een hele plaat altijd wat vermoeiend, mede door zijn wall-of-sound productie, maar dit nummer is echt te gek. Lekkere dikke doch simpele riff en "beat" die als een hartslag door het hele nummer weerklinkt terwijl de omlijsting steeds meer uit de bocht probeert te vliegen.

4. Death - Symbolic (1995)

Symbolic is het titelnummer en opener van dit album uit 1995, hier werd Death wat melodieuzer, wat ik zelf wel erg gaaf vind. Toch is het nog steeds technisch sterk, met geweldige riffs, mooie solo's en heerlijk drumwerk van Hoglan en dat alles erg strak gespeeld. Op dit nummer en het album was Bobby Koelble de gitarist, een meer op jazz gericht iemand, ik lees her en der dat je dat wel kunt horen, maar eerlijk gezegd hoor ik het niet, tenminste niet op dit nummer. Wat ik wel hoor is intense, afwisselende, brute maar ook emotionele muziek, een mijlpaal in de geschiedenis van de metal.

Death - Symbolic (1995)

3. Metallica - Welcome Home (Sanitarium) (1986)

Dit schreef ik in 2017 bij dit nummer in mijn top 100.


En dat geldt nog steeds, maar buiten die mooie ervaring is het natuurlijk ook een geweldig nummer, enorm sfeervol, spannend en prima opgebouwd. En als je de tekst leest is het best toepasselijk op het corona tijdperk.

Metallica - Master of Puppets (1986)

Morgen de laatste twee!

Symbolic is het moment waarop Death meer een technische thrashmetalband met deathmetalinvloeden wordt, inderdaad een stuk melodieuzer. Death was heer en meester in messcherp riffwerk in combinatie met prachtige herkenbare melodieën. Gene Hoglan drumt ook ijzersterk op deze track, vol met vernuftige belaccenten. Zijn stuwende spel past goed bij het hoekige geluid van Symbolic, in tegenstelling tot het meer jazzy spel van Reinert op het meer vloeiende Human.

Welcome Home (Sanitarium) is ook een ijzersterk nummer, zelfs een van mijn favorieten van Master of Puppets. Prachtig atmosferisch gitaarintro, ijzersterke tekst, supercatchy refrein en meesterlijke opbouw met versnelling en vuurwerk in het samenspel tussen Hetfield en Hammett.

We naderen stilaan de conclusie van deze mooie top 100. Twee klassiekers worden ons in deze update voorgeschoteld.

Symbolic is een geweldig nummer, ook wel één van mijn favorieten van Death. De redenen daarvoor worden in feite hierboven reeds aangehaald. Laat ik ook nog het fantastische, melodieuze gesoleer in het middenstuk benoemen!

Master of Puppets is absoluut mijn favoriet album van Metallica, en deze song is ook één van de beste, samen met het titelnummer en Orion. Niets dan lof dus, voor deze keuze! Zeer herkenbaar, sfeervol en op een bepaalde manier zelfs warm nummer.