Opeth - Porcelain Heart: Dit nummer kende ik nog niet van Opeth. Erg goed! Veel afwisseling, goede riffs, geweldig van begin tot eind.

Metallica - Whiplash: Dit blijft toch wel erg vet, hoe vaak ik het ook hoor. De titel past ook goed bij de felheid van het nummer.

Sepultura - Attitude: Dit nummer was ik totaal vergeten! Het moet meer dan 20 jaar geleden zijn dat ik dit heb gehoord. Roots was mijn kennismaking met Sepultura en daar is het ook bij gebleven. Leuk om het te herontdekken. Ik kan het nu meer waarderen dan toen. Toch wel een fijne brok agressie.

Draconian - Failure Epiphany: Aardig nummer.

Textures - Regenesis: O hemel, wat een shit vanaf de eerste noot. Echt bedroevend. Net als je denkt dat het niet slechter kan, komt de cleane zang erin. Brrr... Ik heb het niet kunnen afluisteren. Sorry voor deze ongezouten mening! Gelukkig vind ik veel andere tracks in je lijst wel goed

Slayer - Raining Blood: Goede keus! Een klassieker natuurlijk, en eigenlijk maar een van de weinige Slayer-nummers die ik echt goed vind. De riff aan het begin is toch wel een van de gaafste uit de metalgeschiedenis.

Amenra heeft één soort nummer, maar daar zijn ze wel heel erg goed in. Afwachtend tokkeltje en uitbarsten - afbouwen naar afwachtend tokkeltje en weer uitbarsten! Bij heel veel andere bands zou ik al lang afgehaakt zijn met zo weinig variatie, maar Amenra brengt het met zoveel bezieling en overgave dat je iedere keer wordt overtuigd.

Kylesa vind ik een hele gave band. Die dubbele drums heb ik als drummer altijd fantastisch gevonden en ze spelen ook echt op elkaar in. Ook altijd mooie subtiele invloeden van post-punk en newwave.

Weer een heerlijke Biohazard-track waar hetzelfde voor geldt als Punishment: Sabbath meets hardcore-riffs en monstergrooves met een bounce van hier tot Tokyo.

Beneath the Remains en Arise zijn mijn favoriete Sepultura-platen: retestrak, dynamisch, messcherp riffwerk. Het akoestische gitaarintro is ontzettend sfeervol en wanneer het openbreekt is het genieten en headbangen geblazen.

Dat nummer van Amenra is zeker geen niemendal! Erg intens, vol bezieling inderdaad; troeven waarvoor de band bekend staat.

Mooie, dynamische track van Kylesa; de dubbele drums zijn inderdaad fascinerend. Daarbovenop wordt ook nog eens een lekkere sfeer gecreëerd.

Lekker nummer van Biohazard, hoewel niet geheel mijn ding. De sample in het begin zet de sfeer wel meteen op scherp, en de groove die wordt opgebouwd, is best vet. En die albumhoes is natuurlijk ook geweldig.

Schitterend nummer van Sepultura. Het begint al met die sinistere intro, en wanneer de band zelf invalt, krijg je een monster van een song. Dit is gewoon een vijftal minuten loos gaan!

Amenra heeft zich in een mum van tijd opgewerkt tot de internationaal meest geliefde hard band van het Belgenland. Als je binnen het atmosferische sludge genre al in een adem genoemd wordt met oude rotten in het vak zoals Neurosis, Isis, Cult of Luna, Rosetta, Pelican en The Ocean wil dat natuurlijk wel wat zeggen. Nemendelle bewijst dit met verve.

Unknown Awareness is toevallig ook mijn favoriete nummer van het, naar mijn mening, beste Kylesa album. Een uniek psychedelisch sfeertje dat op gezette tijden plaats maakt voor een sludgy uitbarsting.

Alweer een lompe en lekkere track van Biohazard op hun best. Als ik de band eens draai blijf ik meestal hangen bij Urban Discipline, maar State of the World Address moet ik toch ook nog eens afspelen.

Beneath the Remains is natuurlijk Sepultura op hun absoluut hoogtepunt. Ik lust al het werk wel dat met Max gemaakt werd en de laatste worp met Derrick mag er zeker wezen, maar Beneath the Remains heeft de band wat mij betreft nooit overtroffen.

Een metal toplijst zonder Amenra is natuurlijk geen toplijst.
De rest ken ik wat minder, maar klinkt zeker interessant.

AmenRa: Kan ermee door, weet wel te boeien met zijn logheid, maar toch beetje saai
Kylesa: Viel me heel erg mee, goede sfeer en dynamiek, leuk
Biohazard: Luisterde wel weg, maar niet mijn favoriete soort metal
Sepultura: Dit vind ik nou goede thrashmetal met een goede opbouw, to the point, verwoestend tempo en lekker geproduceerd.

Van deze vier bevallen Biohazard en Sepulruta mij het beste.

Biohazard - Tales from the Hard Side: Ook weer een geweldig nummer van Biohazard! Het bouwt mooi op naar een swingende groove met precies de juiste hoeveelheid attitude in de raps.
Sepultura - Beneath the Remains: Geweldig intro zoals Metallica dat had kunnen schrijven. Daarna ligt de zang me niet helemaal, maar de muziek ragt lekker door.

26. Iron Maiden - Paschendale (2003)

Eigenlijk had ik ook wel een metal top zoveel kunnen maken met alleen Iron Maiden nummers.
Maiden is wel mijn lievelingsband, alhoewel ze twee slechte albums hebben gemaakt, maar dat neem ik ze niet zo kwalijk want dat kwam vooral door Blaze Bayley. Gelukkig kwam na die periode Bruce weer terug en na Brave New World kwam Dance of Death uit met een aardig live album Death on the Road. Daarvan is Paschendale een van mijn favoriete nummers geworden, een nummer over de verschrikkingen van de oorlog bij Passendale. Het begin alleen zorg al voor kippevel, daarna gaat het aardig los, maar vooral het tweede gedeelte is erg mooi met veel melodie en solo's.

Iron Maiden - Dance of Death (2003)

25. Shape Of Despair - Monotony Fields (2015)

Deze Finnen zijn de absolute top van funeral doom wat mij betreft, ongekend zoals zij een mistroostige sfeer weten neer te zetten. Op Monotony Fields hoor je veel synths, met daarover loodzware grunts en een prachtige vrouwenstem die erg mooi in contrast staat met de zwaarheid van de muziek.
Nu ik deze weer eens hoor denk ik, het had eigenlijk nog hoger moeten staan, zo mooi is dit. Vredige muziek, maar ook treurig en melancholisch.

Shape of Despair - Monotony Fields (2015)

24. Progenie Terrestre Pura - Progenie Terrestre Pura (2013)

Een Italiaanse black metal band die veel gebruik maakt van electronica. Hun album U.M.A. uit 2013 is nog steeds mijn favoriet van hun, alhoewel ze daarna ook niet zo heel veel gemaakt hebben.
Dit titelnummer is ook de opener van dat album, je hoort eerst een paar minuten een soort ambient achtig intro, waarna op een gegeven moment het gitaargeweld losbarst. De combinatie van metal en electronica werkt hier erg goed en geeft de black metal een episch en ruimtelijk geluid. Erg spannende en energieke muziek.

Progenie Terrestre Pura - U.M.A. (2013)

Schitterend nummer van Iron Maiden, één van de beste op de puike LP Dance of Death. Epiek, grandeur, en tegen die muzikale achtergrond het tragische verhaal van de loopgravenoorlog. Passendale is een plaatsje bij Ieper, en in 1917 vond er een bloederige slag plaats. Het Memorial Museum Passchendaele 1917 is opgericht ter ere van de vele slachtoffers die toen vielen; ik zou er eigenlijk eens naartoe moeten gaan.

Toch wel wat funeral doom in de toplijst van trebremmit, en daar hou ik wel van. Shape of Despair weet op een fantastische wijze een track op te bouwen, een ijzingwekkende sfeer neer te zetten en de aandacht gewoon van begin tot eind vast te houden. Loodzwaar zijn de riffs en de aardedonkere mannelijke vocalen (ik proef gewoon het donkerbruine zand), een mooi tegengewicht wordt geboden door de vrouwelijke vocalen en (in ietwat mindere mate) het gebruik van de synths. Dit gezelschap komt uit Finland; wat een prachtige muziek heeft dat land ons toch al geboden!

Progenie Terrestre Pura is een naam die ik reeds meermaals zag passeren, maar waar ik nog nooit iets van heb beluisterd (een losse track misschien, maar dat weet ik niet meer). Op basis van de omschrijving hierboven zou het me moeten liggen. Dat blijkt tien minuten later volledig te kloppen. De mysterieus klinkende intro, waar op smaakvolle manier elektronica wordt gebruikt, werkt erg goed, en daarna gooien deze Italiaanders er flink de beuk in. Deze plaat wordt ook toegevoegd aan het lijstje!

Een verrassende keuze om een Iron Maiden nummer van een van de latere platen te kiezen, maar het is inderdaad een prima nummer van een prima album. Een van de sterkste discografieën binnen het genre. Zoveel is zeker.

Shape of Despair is binnen de funeral doom inderdaad een topband. Ik ben binnen dit subgenre misschien nog net iets meer gewonnen voor de kwaadaardige sound van Evoken of de psychedelische mindfuck van Esoteric, maar funeral doom omkaderen binnen een bijna ethereal wave aandoende zweem doet geen enkele band Shape of Despair na. Monotony Fields behoort ook wat mij betreft tot het sterkste werk van de band.

Progenie Terrestre Pura heb ik wel al eens zien passeren, maar ik heb de band nooit echt aan een grondige luisterbeurt onderworpen. Wat een beetje tegen mijn persoonlijk modus operandi indruist; aangezien ik zelf rondloop met familienaam die eindigt in een medeklinker en een zekere vorm van nationale trots zelfs na de zoveelste generatie genetisch erfgoed is, word ik altijd wel gelukkig gestemd als een Italiaanse band sterk werk levert. Dit nummer klinkt alvast niet verkeerd, dus ik zet de plaat ook op het lijstje.

Mooi drietal, met intense funeral doom, originele en interessante blackmetal en een heel fraai nummer van Iron Maiden dat ik hiervoor nog niet kende. Ik lees hierboven dat er ook een aardig verhaal bij zit.

Dance of Death krijgt vaak niet de credits die het verdient. Paschendale is daar wel het prijsnummer van.

Amenra is niet zo mijn band. Wat hierboven al gezegd wordt; ze hebben één nummer, één versnelling. Ik kan ze er nooit op betrappen slechte muziek te maken, want dat is het gewoon niet, maar het werkt wel wat op mijn zenuwen als ik er meer van hoor. Zo'n los nummer gaat wel.

Kylesa vond ik vrij aardig eigenlijk. Fijne rauwe stoner.
Biohazard klonk prima, maar ging wat nietsvermoedend aan me voorbij.

Sepultura in hun zogenaamde hoogtijdagen heeft me nog nooit gegrepen. Ik hou meer van het latere werk. Prima nummertje, maar mist voor mij de spanning die ik bij tijdgenoten en latere platen wel ervaar.

Fijne keuze van Iron Maiden! Paschendale is inderdaad een fantastisch nummer uit hun latere dagen. Als je het mij vraagt hoor ik dit ook 10x liever dan een Aces High of zoiets. We zijn het niet eens over Bayley, maar je kan niet alles hebben

Shape of Despair is inderdaad een zeer fijne band. Wist niet dat ze onder funeral doom vielen, maar zo zie je maar weer. Veel van hun nummers zijn voor mij wel wat inwisselbaar - net als bij Amenra - maar je keuze is reuze.

Progenie Terrestre Pura was ook niet verkeerd.

Mee eens! Maar hoewel het dezelfde band en dezelfde zanger betreft, vind ik dit toch appels en peren. Seventh Son of a Seventh Son is een geschiktere vergelijking en dan wordt het al moeilijker voor mij om te kiezen.

23. Metal Church - Beyond the Black (1984)

Zoals eerder gezegd, nog een nummer van Metal Church. Beyond the Black komt van hun debuutalbum en is het openingsnummer. Het begint met een rustig intro waarna de band los gaat met een dikke riff en erg goed drumwerk, rond de drie minuten komt er een break waarna het in een heerlijk snel tempo los barst met solo's en geweldige ritmes. Jaren tachtig metal op zijn best.

Metal Church - Metal Church (1984)

22. God Dethroned - Poison Fog (2009)

De vorige van God Dethroned deed het niet zo goed hier, maar ik denk wel dat de meesten deze wel kunnen waarderen. Poison Fog komt van het album Passiondale, wat het eerste album is in hun Eerste Wereldoorlog trilogie. Dat album is meteen ook mijn favoriet van deze band, echt een uitzonderlijke goede combinatie van melodieuze black en death metal met genoeg variatie en rustpunten.
Met Poison Fog voel je je even op het slagveld, met de grunts en blastbeats als een soort granaten die op je afgevuurd worden, mooi is dan de tegenstelling met de rustige melodieuze stukken waarin clean wordt gezongen, die als een soort berustend gevoel het einde van de slag doen kenmerken.

God Dethroned - Passiondale (2009)

21. Death - Flesh and the Power It Holds (1998)

Meest geniale death metal band ooit wat mij betreft. Technisch geweldig en toch toegankelijke nummers maken, erg knap.
Deze komt van hun laatste album The Sound of Perseverance waar Chuck als ziek was volgens mij, in ieder geval in zijn stem al wat rauwer, toch is het een van mijn favoriete albums van deze band.
Flesh and the Power It Holds is een achtbaanrit vol tempowisselingen, riffs, solo's en geweldige ritmes, en juist door de emotie die er in zit blijft het je aandacht vasthouden.

Death - The Sound of Perseverance (1998)

Erg sterke track van Iron Maiden (die natuurlijk ook in mijn top 100 staan). Het verhaal wordt bevlogen verteld door Bruce Dickinson, de instrumentatie is groot, maar niet bombastisch en de track loopt heel vloeiend.

Shape of Despair staat ook in mijn top 100 (ander nummer, wel van dezelfde plaat). Meesterlijke sfeerzetting, heerlijk dromerig en de vrouwelijke vocalen zijn echt de kers op de kaart.

Progenie Terrestre Pura vind ik heerlijke muziek, ambient black metal. Prachtige kleurrijke dromerige electronic, gecombineerd met melodieuze tremoloriffs, maar ook lekkere four on the floor industrial riffs. Dit is als het Zwitserse Darkspace niet zwarte gaten van geluid zou creëren, maar wolken.

Metal Church is gewoon niet mijn muziek. Ik kan absoluut horen dat het kwaliteit is, maar ik zou het nooit zelf opzetten. Vooral de vocalen staan mij tegen.

Dit is dus precies de God Dethroned-track die ik er ruim bovenuit vind springen, en Passiondale springt er in het algemeen tussenuit in de God Dethroned-discografie. Echt zo een waarbij ik denk ''waarom zitten jullie niet altijd op dit niveau?''. Enorm krachtige en grootse track met een prachtige toevoeging van de cleane vocalen van Marco van der Velde van The Wounded.

Death staat absoluut in mijn top 100 (ander nummer), maar dit is zeker een kandidaat geweest. Chuck Schuldiner wist als geen ander om technisch vernuft en herkenbare melodieën te balanceren. Hier is het deathmetalgehalte al een stuk minder en is het misschien zelfs meer technische thrash met deathmetalinvloeden. Richard Christy drumt alsof hij ieder moment zich kan verslikken in zijn partijen, maar komt daardoor ook heel stuwend over. Wat maakt die man het zichzelf moeilijk op The Sound of Perseverance, zeer complex drumwerk.

Het titelloze debuut van Metal Church is absoluut één van de metalklassiekers uit de jaren '80. Dit openingsnummer klinkt fantastisch; vooral de shift na ongeveer drieënhalve minuut is ontzettend lekker. De vocalen moeten je liggen, neem ik aan, wat bij mij dan ook volledig het geval is. Ik vind zelfs dat David Wayne zaliger (ons veel te vroeg ontvallen) hier erg bevlogen en gepassioneerd klinkt.

Dit nummer van God Dethroned kan je linken naar dat van Iron Maiden dat eerder langskwam (zeker als je naar de albumtitel kijkt!), maar het is natuurlijk dag en nacht verschil. De band komt hier wel een pak beter voor de dag dan op het vorige nummer dat hier passeerde, en de song heeft z'n naam niet gestolen. Ik voel de angst en beklemming van de soldaten, compleet in paniek en amechtig zich verschuilend in de loopgraven voor de gasaanvallen, vaak tegen beter weten in. Tegelijk hoor ik echt een goed uitgewerkte song, met beheerst gitaarwerk, stuwende drums en harsh en clean vocals die voor lekkere afwisseling zorgen.

Daarnet had ik het reeds over David Wayne, de eerste zanger van Metal Church die veel te vroeg stierf (hij werd 47). Achter Death schuilt natuurlijk ook een erg tragisch verhaal, met frontman Chuck Schuldiner - wellicht één van de grootste genieën binnen de death metalwereld - die met moeite de 34 levensjaren haalde. Met zijn band Death slaagde hij er in het tweede deel van de jaren '80 en de jaren '90 wel in zomaar eventjes 7 platen uit te brengen die bruut, technisch en innovatief waren, en allen minstens het predikaat "erg goed" dragen. De laatste vier van de band zijn zelfs zonder meer fantastisch, waaronder dus ook zwanenzang The Sound of Perseverance, waarop dit geweldige nummer staat. Conventionele death metal is het zeker niet; zoals Don Cappuccino terecht aanhaalt, gaat dit ook richting thrash; in het tragere middenstuk hoor ik zelfs een zweem doom terug (als iemand me nu voor gek wil verklaren - doe gerust).

Drie geweldige tracks! Beste stint totnutoe.

Beyond the Black is het eerste nummer dat ik van Metal Church hoorde. Een ijzersterke opener voor een van de beste old school heavy metal albums aller tijden.

Leuke track van God Dethroned. In tegenstelling tot de meesten ben ik dan wel weer meer te vinden voor het vorige van The Grand Grimoire. Een beetje contrariaans zijn, kan zo nu en dan geen kwaad...

Op het laatste wapenfeit van Death klonk de band natuurlijk al meer als Control Denied met een krijsende Schuldiner achter de micro dan als een death metal band. Puristisch ingestelde death metal fans halen zelfs vandaag de dag nog hun neus op voor het album, maar daar doe ik zelf niet aan mee. Toptrack van een topalbum uit een topdiscografie.

Iron Maiden - Paschendale: Geweldig nummer, misschien wel het beste van het post-reüniewerk van Maiden. Er zit genoeg afwisseling in om de lengte te rechtvaardigen. Goede melodieën, fijne solo's, pakkende zang. Gewoon top.
Shape of Despair - Monotony Fields: Het begint wat kabbelend en grijpt dan plotseling de aandacht als de grunt invalt. Wat een vette rochel heeft die vent, zeg! Past perfect bij de loodzware riffs. Tegen het eind worden het lage tempo en de somberheid mij wat te veel van het goede, maar verder een prima nummer.
Progenie Terrestre Pura - Progenie Terrestre Pura: Mooi intro waar de band ietwat onbehouwen invalt.
Metal Church - Beyond the Black: Uitstekend nummer dit. Lekker tempo, goed gezongen.
God Dethroned - Poison Fog: Dit nummer van God Dethroned valt me erg mee. Lekker sfeervol met vooral een mooi einde. Met name de cleane zang is erg goed. Ik lees hierboven dat dit Marco van der Velde is, dus dat verklaart een hoop.
Death - Flesh and ...: De zang valt me wat tegen. Het gitaarspel daarentegen: geniaal. En de drums en bas zijn ook niet mis. En ook nog eens veel variatie. Death ken ik nog niet zo goed, maar dit smaakt toch wel naar meer.

20. Ahab - The Hunt (2006)

De band die is vernoemd naar kapitein Ahab uit het Moby Dick verhaal, in 2006 kwamen ze met hun debuut album wat ook geheel over dat boek gaat. Latere albums van de band ben ik niet zo'n liefhbebber van maar deze is erg goed, funeral doom op zijn best.
Op The Hunt hoor je de meest donkere rochels van de zanger, zo laag heb ik nog niet veel gehoord in het genre, daarnaast is het best een afwisselend nummer met veel melodie en sfeer. Ahab neemt je mee naar de diepe duisternis van de oceaan.

Ahab - The Call of the Wretched Sea (2006)

19. Asva - A Game In Hell Hard Work In Heaven (2008)

Asva is een band die is opgericht door Stuart Dahlquist, die bassist is geweest bij o.a Sunn o)) en Goatsnake. Zo zwaar als die bands is Asva niet, je zou je zelfs kunnen afvragen of dit nog metal is, maar ik vind van wel. Het valt in ieder geval onder drone en doom en wat het nummer zo mooi maakt is het orgel en de traditonele Indonesische zang, en op het eind van het nummer komt er zelfs nog een versnelling in.
Het hele album is trouwens de moeite waard, ook het artwork is prachtig en gemaakt door Stephen O'Malley. Lees ook het verhaal op de albumpagina over het tot standkomen van dit album, dat is best heftig.

Asva - What You Don't Know Is Frontier (2008)

18. Machine Head - Davidian (1994)

Machine Head deed best wat stof opwaaien in de 90's met Burn My Eyes, zo ruig had groove metal nog nooit geklonken. Het eerste nummer van dat album is Davidian, een heerlijke beuker met het mooiste outro ooit, wie hier het hoofd stil op kan houden verdient een lintje.

Machine Head - Burn My Eyes (1994)

Ahab staat ook in mijn top 100 (ander nummer). The Call of the Wretched Sea is echt een totaalervaring die je laat voelen alsof je op de boot door de mist aan het varen bent. De vocalen zijn de walvisgeluiden die waanzinnig diep zijn.

Asva vind ik misschien wel de mooiste track die ik nog niet kende uit de lijst tot nu toe. Prachtig melancholisch gitaarmotief, doordringende orgelakkoorden en bezwerende vrouwelijke vocalen. Of dit metal is valt inderdaad over te discussiëren, dit doet me meer aan Godspeed You! Black Emperor denken dan drone/doom. Die versnelling aan het einde is wel verrassend, had voor mij niet per se gehoeven. Hier ga ik zeker eens het volledige album van beluisteren.

Overeenkomst twee: Davidian staat ook in mijn top 100, dus ik ga daar voor de rest niks over zeggen.

Ahab, dat is een bekende naam natuurlijk. Dit album heb ik op CD, en daar ben ik niet rouwig om. Het is, wat mij betreft, hun beste. De sfeer van Melville's kolossale werk wordt hier op geweldige wijze gevat.

Dat nummer van Asva kende ik al, behoorlijk indrukwekkend. Het duurt wel ruim een kwartier, maar de opbouw van de track is geduldig, gestaag en erg overtuigend. Het klinkt wat lichter dan Sun O))) en consorten, maar zeker niet minder intrigerend.

Davidian is de geweldige opener van het album Burn My Eyes, en beter wordt het eigenlijk niet meer bij Machine Head. Een fantastische openingsriff, geweldige groove (check die drummer!) en krachtige vocalen van Robb Flynn.

Ahab wist met zijn eerste album het bijna onmogelijke te doen: de duisternis en het gevaar van de oceaan vormgeven in een metal album. Nog steeds een van de meest intens atmosferische albums die ik tot op heden heb gehoord.

Asva kende ik van naam, maar ik heb ze voor een of andere reden nooit beluisterd. Voor drone moet je in de stemming zijn, maar deze track klinkt niet verkeerd.

Davidian is een vastgebeitelde klassieker en ook een van de eerste metaltracks die ik hoorde. Machine Head zou in de verdere carrière met het jojo-effect te maken krijgen: hoog beginnen, diep vallen, terug omhoog stuiteren om vervolgens terug roemloos in vrije val naar beneden te gaan. Desalniettemin heeft de band voor mainstream begrippen een aantal aardige albums op de markt gebracht en de pletwals die Burn My Eyes is, neemt niemand hen nog af.

Ahab - The Hunt: Sfeervol nummer met een mooie opbouw. Je kunt je echt voorstellen dat je midden op zee op een onvangbare walvis aan het jagen bent, met een eindeloze horizon waar maar geen witte vin het wateroppervlak doorbreekt. De wrok, frustratie en verveling worden samengebundeld in deze 11 minuten.

Asva - A Game in Hell Hard Work in Heaven: Niks voor mij.

Machine Head - Davidian: Voor mij geen lintje, want ik kon mijn hoofd niet stilhouden. Geef dat lintje maar aan de drummer, die er wel een verdient. Het outro is inderdaad fantastisch.

Metal Church klinkt hier eigenlijk feller dan ik dacht dat ze waren. Beviel me erg goed. Moet ik toch maar eens gaan luisteren dan.

God Dethroned vond ik eerder in je lijst een zeer fijne track. De blackened death lijkt hier te zijn ingeruild voor een wat generiekere death metal sound. Het doet me wat minder, als ik eerlijk ben, hoewel het nog steeds zeer prima klinkt.

Death moet ik me nog steeds eens in verdiepen en The Sound of Perseverance zal wellicht mijn beginpunt worden. Deze track heb ik al eens eerder gehoord en blijft geweldig. Heerlijke rauwe zang hier ook.

Ahab, heb ik moeten concluderen, is niet voor mij.

Asva was wel weer interessant. Of ik het in mijn vrije tijd nog eens zal luisteren durf ik niet te beloven, maar de experimentele sound mag ik wel.

Machine Head is wederom een klassieker. De groove metal van Robb Flynn en kornuiten weet me echter niet mee te voeren zoals sommige genregenoten dat wel kunnen.

Loop hier erg achter, hopelijk ga ik dat nog inhalen, maar ik garandeer niets... zie er wel een aantal goeie keuzes tussen zitten!

Hier en daar pik ik er ook een nummer uit dat ik niet ken. Zo klinkt The Hunt van Ahab lekker vuil en smerig, terwijl funeral doom normaal gesproken niet m'n ding is. Is dit wel echte funeral doom?

Davidian, Beyond the Black, Paschendale, Raining Blood, Nemelendelle en Whiplash Mooi rijtje zo.

17. Nile - Annihilation of the Wicked (2005)

Nile zijn tweede nummer in deze top 90. Annihilation of the Wicked is afwisselende en sfeervolle death metal met veel tempowisselingen, dikke riffs, geweldig drumwerk en de kenmerkende mystieke Egyptische sfeer. Mosh like an egyptian.. staat er bij de commentaren op youtube en dat vind ik wel een mooie opmerking!

Nile - Annihilation of the Wicked (2005)

16. Gojira-The Art Of Dying (2008)

Dit nummer is vooral erg gaaf in het begin, nou ja, na anderhalve minuut gaat het helemaal los, waarin vooral de drummer een hoofdrol in speelt. Geweldig zo energiek en opzwepend dat is, daarna is het natuurlijk ook nog een erg goed nummer,met veel afwisseling, een paar rustige stukken zorgen er voor dat het niet alleen maar beuken is.

Gojira - The Way of All Flesh (2008)

15. Megadeth - Holy Wars...The Punishment Due (1990)

De opener van het legendarische album Rust in Peace uit 1990. Wat ik vooral kenmerkend vind aan Megadeth is het stemgeluid van Mustaine, het geeft het net dat extra wat je niet bij andere bands hebt.
Buiten dat is het muzikaal ook erg goed natuurlijk, heerlijke thrash met veel tempowisselingen, gave solo's, goed drumwerk en dikke riffs. Technisch ook erg sterk, ik denk dat ze daarbij menig thrash band naar de kroon steken, maar het is ook erg avontuurlijke , opzwepende en spannende muziek.

Megadeth - Rust in Peace (1990)

14. Jesu - Friends Are Evil (2004)

Jesu is Justin Broadrick, die we ook kennen van o.a Godflesh. Met Jesu maakt hij dromerige en melancholische, maar ook loodzware muziek. Het is traag met veel distortion, het gaat wat richting shoegaze maar voelt nog wel als metal. Friends Are Evil is een rustgevend maar ook droevig nummer, niet iedereen zal dit kunnen waarderen maar als het je raakt is het echt een kippenvel nummer.

Jesu - Jesu (2004)

Lekker rijtje!

Nile staat bekend als een band met waanzinnige snelheid, maar wanneer ze het gaspedaal wat meer gedoseerd indrukken vind ik ze op zijn best. Annihilation of the Wicked (de plaat) heeft ook gelukkig best wat van dat soort nummers. Lekker doordringende doomy riffs met mysterieuze melodieën en dynamisch drumwerk.

Ook al zo'n fantastische track van Gojira. Het intro bouwt ontzettend veel spanning op en de uitbarsting is echt fantastisch. De combinatie van de hoekige riffs en de complexe ritmes van Mario Duplantier werkt ontzettend goed. Monsters van midtempogrooves en -riffs en soms gaat de beuk er wat meer in. Een track die echt voorbij vliegt.

Een fantastische Megadeth-track ook. Megadeth is een band waar ik niet lang naar kan luisteren, en dat komt vooral door Dave Mustaine's vocalen. Die zijn voor mij zo overduidelijk de zwakste schakel van de gehele band, maar voor een paar nummers trek ik dat goed. Messcherp technisch riffwerk, fenomenaal drumwerk: stuwend, maar ook met veel swing. De vertraging in het midden is heel erg gaaf en de versnelling met een salvo aan gitaarsolo's is echt adrenaline verhogend.

Jesu staat absoluut ook in mijn top 100 (ander nummer). De debuutplaat staat zelfs in mijn top 10 albums aller tijden. Het is een plaat die inmiddels compleet in mijn systeem zit: het album zelf, maar ook als muzikant haal ik veel inspiratie uit de minimalistische aanpak van Broadrick. Dit is een magistrale combinatie van doommetal, shoegaze en slowcore, als een metalversie van Red House Painters (ik was dan ook niet verrast dat Jesu en Sun Kil Moon samen hebben gewerkt). De melodieën zijn simpel maar raken precies de juiste plek en het is de gelaagdheid waar Broadrick echt in excelleert. Hij snapt de kunst van het weglaten compleet.