Twee sterke klassiekers! Metallica luister ik eigenlijk veel te weinig en nummers als deze laten zien dat ze toch eigenlijk veel beter zijn dan ik wil geloven. Die van Death kende ik nog niet en heb ik iets minder mee, maar nog steeds een zeer fijn nummer.

Ben benieuwd naar zilver en goud!

Twee tijdloze klassiekers.

Symbolic was het eerste volledige album dat ik van Death hoorde en het spoorde me meteen aan om de volledige discografie aan te schaffen.

Master of Puppets was ook een van de eerste metal albums waarmee ik in aanraking kwam. Altijd top gevonden, zelfs in mijn non-rock periode. Sanitarium is altijd een van mijn favoriete Metallica nummers gebleven.

trebremmit Zeer benieuwd naar je top twee. Tot nu toe een puike lijst, niet met alles zit ik op 1 lijn, maar dat is het mooie van muziek. Heb weer wat nieuwe dingen leren kennen, dank daarvoor. Even wat vraagjes, ik begrijp het principe van deze top 100 (90 in jouw geval) met teksten toevoegen maar is het de bedoeling dat we dit een voor een doen volgens je lijstje van deelnemers. Ik zie iedereen namelijk wel reageren op jouw nummers, maar niemand dient zelf een lijst in. En dan de vraag of je de lijst ook in etappes moet publiceren, is eigenlijk wel zo spannend.

Ja, gaat op volgorde van het deelnemerslijstje.

Symbolic is ook mijn favoriete nummer van Death met het lekkere proggy riffje en de tempowisselingen. Sanitarium vind ik ook een heerlijke semiballad en een van de betere nummers op de klassieker en mijn favoriet van Metallica Master of Puppets. Tweemaal mijn goedkeuring weer en laat de lijstaanvoerder maar komen!

Nog even 7-5:

Refused vind ik niet zo. Beetje met een voet in de punk. Weet me niet te raken, ik krijg er toch te veel een gevoel van herrie bij. Ook The Angelic Process was hem niet voor mij. Ik heb niet zo veel met de stofzuigersound. Gelukkig is deze track van Devin Townsend wel erg gaaf, met mooi keyboardgebruik en subtiel ingepaste popdance-invloeden.

2. Iron Maiden - Rime of the Ancient Mariner (1984)

Mijn favoriete Maiden nummer, en tevens een van mijn favoriete metal nummers ooit. Het begint direct al met een heerljk ritme, waarna ze na drie minuten versnellen om in een stroomversnelling richting het rustige maar onheilspellende middenstuk te gaan, waarna het epische tweede gedeelte losgaat vol solo's, mooie melodieen en heerlijk drumwerk, tot het einde waarin het eerste gedeelte weer terugkomt.
Toen ik ze in Assen zag speelden ze deze ook, en dat was enorm genieten. Powerslave vind ik niet Maiden hun beste album, maar hun beste nummer staat er dus wel op.

Iron Maiden - Powerslave (1984)

1. Shape of Despair - To Live For My Death (2001)

En als laatste een zeventien minuten durend funeral doom nummer van deze Finnen. De titel klinkt niet echt opbeurend en dat is de muziek ook niet, maar het is wel bijzonder mooi en sfeervol.
Droevenis, melancholie en somberheid zijn woorden die prima bij dit nummer passen, bovendien is het erg traag en zal het voor sommige mensen een hele zit zijn om die zeventien minuten uit te zitten, maar voor de liefhebbers is dit wel het neusje van de zalm in het genre.
Een prachtige combinatie van grunts, synths, sprookjesachtige vrouwelijke zang en als toetje een viool.

All life will be gone
Soon leaving myself...
Into the spheres of emotions...
Emotions...
I thought...
There's nothing left for me,
Anymore... everything
Is gone.
Nothing left
To feel nor to understand.
I did not wanted
To live my life
Nor did I even wanted
To live for my death...
Strong it is indeed...
Life... strange to born for death...

Shape of Despair - Angels of Distress (2001)

Dan wil ik iedereen bedanken voor de leuke reacties, erg tof dat jullie met zulke leuke reacties kwamen!
En dan is nu het podium aan Don Cappuccino

Een mooie top 2 toch. Met 'Rime of the Ancient Mariner' heb ik nooit zoveel gekund, al is het wel de blauwdruk voor vele Maiden epics die hierop volgden. De midtempo, mars-achtige gallop waar Dickinson de teksten over uitspuugt, de break waarin de bas zachtjes de dreiging weer opbouwt... Hier werkt het voor mij persoonlijk niet, maar bij talloze andere songs van hen weer wel. Toch een mooie ode aan het gedicht van Samuel Coleridge met een prachtig verhaal erachter.

Prachtige song van Shape of Despair. Deze ben ik ook aan het overwegen voor mijn eigen lijst. Zelden zo'n mooie depressieve track gehoord.

In totaal is dit een mooie lijst aan nummers geweest! Heb veel toffe nummers leren kennen en een aantal albums opgeschreven die ik nog eens nader wil beluisteren. Heb alvast zin in de lijst van de Don.

Mooie finale!

Zo aan de eindstreep hebben we nog een overeenkomst: The Rime of the Ancient Mariner staat ook in mijn top 100. Absoluut mijn favoriete Maiden-nummer, maar ik vertel er in mijn lijst wat meer over.

Ook een mooi nummer van Shape of Despair. Toch merk ik dat dit voor mij wel op het randje zit van hoeveel symfonie ik wil hebben in mijn funeral doom. Materiaal van de laatste plaat heeft wat meer een ambientachtige sfeer, dat bevalt me net wat beter.

Ik ga morgen van start.

Cool! TROTAM was ook altijd mijn favoriet, maar ben nu meer fan van het titelnummer van de desbetreffende plaat. Mooie lijst, Bert! Zal er nog vaak in terugkijken, denk ik.

Nu de top 100 van Don, ook zin in!

Mooie keuzes van Iron Maiden, moet ik zeggen. Dit is ook alweer zo'n absoluut hoogtepunt in hun oeuvre. Dat tussenstuk heeft net de juiste toon, erg sinister klinkend. Een opmaat richting het spectaculaire tweede deel van de song. Dé definitie van epiek, misschien wel; deze song heeft gewoon alles in huis!

Erg mooie nummer 1, tot slot. Het album waarop dit nummer staat, ken ik nog niet in z'n geheel, deze track wel. Fantastisch, welke sombere sfeer hier wordt gecreëerd. Ik word er zelfs - en dat zal best een beetje vreemd klinken - blij van! Dit is funeral doom van de bovenste plank, en die 17 minuten zijn bij mij zo (en veel te snel, natuurlijk) voorbij.

Mooie presentatie, trebremmit!

Mooie afsluiters van een leuke lijst!

Het uitmuntende afsluitende epos van de Iron Maiden klassieker Powerslave en een Shape of Despair klassieker.

Symbolic is muzikaal echt een huzarenstukje. Slimme riffs en een geweldige solo in het midden. De zang ligt me wat minder, maar het gitaarspel maakt veel goed.
Zo'n leuk verhaal als jij heb ik er niet bij, maar ook Welcome Home vind ik een huzarenstukje. Veel metalbands zouden er goed aan doen een of twee keer per album het gas terug te nemen zoals Metallica dat deed. Dat zijn vaak de mooiste nummers, zoals ook met Welcome Home. De opbouw is geweldig. Door het rustige begin komt het extra goed binnen zodra het steviger wordt.
Powerslave is een van mijn favoriete albums aller tijden, en deze afsluiter maakt een flink deel van de speelduur uit. Waar Maiden tegenwoordig lange nummers maakt gewoon omdat het kan, was The Rime of the Ancient Mariner lang omdat er van begin tot eind iets blijft gebeuren. De tekst is ook echt iets bijzonders.
To Live for my Death van Shape of Despair: Je hebt niks teveel gezegd over de opbeurendheid van dit nummer. Ik vind het mooi, maar het is te droevig voor mijn gesteldheid.

En zo is er al een eind gekomen van de eerste lijst, die voor mij veel onbekende (of slechts vaag bekende) namen bevatte. Geen enkel nummer kwam overeen met wat in mijn top 50 (of hoeveel het er ook worden) zal komen, maar dat geeft niet. Sommige nummers vond ik geweldig, andere ... uhm, nou ja, niet. Ik zal mijn eigen reacties nog eens langs moeten lopen om enkele bands onder de loep te nemen.

Welkom bij mijn metal top 100!

Metal is er eigenlijk al mijn hele leven. Thuis werd (en wordt) er veel metal gedraaid door mijn ouders (o.a. Metallica, Fear Factory, Pantera en Sepultura) en ik stond al als peuter super enthousiast mee te doen met de muziek. Echt zelf naar metal luisteren begon op mijn zesde toen ik Hybrid Theory van Linkin Park kreeg voor mijn verjaardag. Dat betekent dat ik nu al achttien jaar naar metal luister, wat resulteert in een behoorlijke verzameling muziek.

Ik heb mezelf de regel opgelegd om één nummer per band te doen. Zelfs een top 100 maken was behoorlijk moeilijk, omdat mijn keuzelijst uiteindelijk uit 250 nummers (en dus verschillende bands) bestond. Er zijn dus best wat ijzersterke nummers afgevallen en ook na het volledig afronden van de lijst met begeleidende tekst kwamen er nog toevoegingen in mij op. Toch zie ik zo'n lijst als een momentopname en sta ik vol achter de 100 nummers die in deze lijst staan. Ik hoop dat jullie er veel plezier aan gaan beleven en misschien nog wat moois ontdekken, net zoals in de vorige lijst van trebremmit.

Naast YouTube-links zal ik ook een Spotify-playlist bijhouden, deze zal iedere keer als link onderaan het blokje staan wat ik heb gepresenteerd.

Om met de woorden van Tomas Lindberg van At the Gates te spreken: GO!

100-96

100. Vein – Doomtech

Ik start mijn lijst met een relatief nieuwe speler in de metalpoel die in korte tijd mijn hart heeft veroverd. Vein heeft namelijk een sound die bijna mijn achttien jaar naar metal luisteren zowat in één album combineert. Zo zijn deze gasten duidelijk ook opgegroeid met nu-metal als Korn, Slipknot en vroege Deftones en daarna de chaotische mathcore van bands als The Dillinger Escape Plan en The Locust. Doomtech is dan ook een track die dissonante gitaarpartijen combineert met onweerstaanbare springgrooves en melancholische cleane stukken à la Deftones, maar ook een verfrissende vernieuwende invalshoek op die sound geeft. Retrofuturistische metalcore.

Album: Errorzone (2018)

99. Terrorizer – Dead Shall Rise

De begindagen van de grindcore zijn niet mijn ding. Daar waar de primitieve energie zeker charmant is, is dat ook maar van korte duur leuk. Terrorizer onderscheidt zich in 1989 gelijk binnen de grindcore met een loeistrakke plaat genaamd World Downfall, maar dat is eigenlijk ook geen wonder als je een geweldenaar als Pete Sandoval achter de drums hebt zitten. Dit is grindcore met de energie en ritmiek van punk, maar de instrumentenbeheersing van deathmetal: een dodelijke combinatie. Vooral de midtempo groove in de bridge is gevaarlijk voor de nekspieren.

Album: World Downfall (1989)

98. Extol – Betrayal

De combinatie van grunts en melodieuze vocalen, het is niet heel vaak een succes. Vaak vind ik de cleane vocalen veel te gezapig. Toen ik Extol voor het eerst hoorde met deze track konden ze zich scharen in een select rijtje van bands waarin coupletgrunts en refreincleans meesterlijk gecombineerd werden. Het riffwerk heeft een soepele, maar messcherpe stijl die me doet denken aan latere Death, terwijl de cleane stukken in de vocalen heel veel Yes in zich hebben in de harmonieën. Extol heeft een hele eigen stijl die wat mij betreft zwaar ondergewaardeerd is.

Album: Extol (2013)

97. Dimmu Borgir – Mourning Palace

Ik heb heel veel Dimmu Borgir geluisterd rond 2007, toen In Sorte Diaboli uitkwam. Groots symfonisch spektakel waar ik momenteel niet zo warm meer voor loop. Toch zijn een aantal Dimmu-tracks vaste waardes gebleven en de grootste daarvan is Mourning Palace. Een ontzettend catchy blackmetaltrack met een gezonde symfonische laag die prachtige melancholische melodieën bevat.

Album: Enthrone Darkness Triumphant (1997)

96. Mudvayne – Internal Primates Forever

L.D. 50 is een van de beste nu-metalplaten ooit gemaakt. Jammer genoeg is Dig de meest representatieve track van dit album geworden, een redelijke knaller die in de stijl van Slipknot zit. Verder in het album zitten de parels en gaat Mudvayne heel erg progressief te werk. Zo opent Internal Primates Forever met een typerende nu-metalriff met een heerlijke bounce, maar verkent daarna vreemde territoria die meer in het vaarwater van bands als Primus en Mr. Bungle zitten. Vooral het baswerk van Ryan Martinie is echt om van te smullen, hij is toch wel de smaakmaker van Mudvayne met zijn opvallende baswerk vol met kronkelende lijnen en funky slaps.

Album: L.D. 50 (2000)

Spotify-playlist (96-100)

Vein combineren op hun eerste volspeler licht chaotische metalcore met die typische industrial getinte invloeden die bepaalde nu metal bands gebruikten en leveren daarmee een kort en krachtig maar bovenal verfrissend smakend plaatje af. Doomtech is ook mijn favoriet van hun eerste langspeler.

Dead Shall Rise is natuurlijk een echt grindcore kraker. Terrorizer brengen grind die lekker dicht leunt tegen de death metal en vuren op hun klassieker World Downfall de ene na de andere klepper af. De band zou later helaas nooit meer in de buurt van dit niveau komen.

Met hun self titled album kwamen de christelijke metal meesters Extol kwalitatief enorm dicht in de buurt van hun 2000 klassieker Undeceived. Zoals het merendeel van de christelijke metalbands lijken ze weinig aanhang onder de niet-christenen te hebben. Een beetje een spijtige zaak, want de vaardigheden en creativiteit van de heren vallen mijn inziens niet te ontkennen.

Mourning Palace is de eerste track van Dimmu Borgir waarvan ik gecharmeerd was. De band heeft later een beetje een "mickey mouse black metal" reputatie opgedaan, maar ten tijde van Enthrone Darkness Triumphant presteerden ze op een niveau waarmee hun klassieke plaats in het genre meer dan gerechtvaardigd is.

L.D. 50 is binnen het nu-metal genre een enorm vreemd in de bijt, met name dankzij de labyrintische songstructuren en het atypische en in het oog springende baswerk van Ryan Martinie. Ik draai het album wel jaarlijks en dat heeft een reden; het heeft namelijk de tand des tijds enorm goed doorstaan en klinkt 20 jaar na datum nog steeds als een originele twist op een subgenre dat gekenmerkt werd door redelijk wat eenheidsworst. Altijd leuk om mezelf eraan te herinneren dat Chad Gray inherent een eigenzinnige vocalist is en heel wat meer in zijn mars heeft dan de Budweiser rock die hij de laatste jaren met Hellyeah! op de markt bracht.

Je was er vroeg bij met de metal, zeg!

Van Vein ligt de zang me niet helemaal, althans de screams, maar de muziek is dik in orde. Die Deftones-achtige passasges bevallen me wel, die zorgen voor welkome afwisseling.
Dead Shall Rise van Terrorizer hakt er behoorlijk in. Wat een energie! Ik zal er niet lang naar kunnen luisteren, maar zo'n los nummer is wel erg gaaf.
Het nummer van Extol vind ik wat rommelig klinken. Ik hoor dat het slim in elkaar steekt, maar het weet me niet echt te raken. De solo is dan wel weer fijn.
Even rekenen... in 2007 was je 11? Behoorlijk jong voor black metal. Anyway, Mourning Palace heb ik in geen jaren gehoord. De synths klinken intussen wel enigszins gedateerd, maar verder is het een prima nummer met uitstekende zang.
Mudvayne - Internal Primates Forever: Dit klinkt helemaal niet verkeerd. Wat een zanger!

Meteen een mooi begin met Vein. Kan me nog herinneren dat deze in het Maak kennis met metal-topic van dat jaar langskwam en dat ik het album toen ook al op mijn luisterlijst had staan. Echter nooit aan toegekomen destijds. Dit nummer klinkt echter best wel te gek met een soort grooves waar ik zeer van hou, dus daar gaat nog verandering in komen.

Terrorizer klinkt hard en vuig, maar is denk ik niet aan mij besteed.

Extol klinkt me eigenlijk best aardig. Vooral de harde stukken zijn erg gelikt geproduceerd en hakken er flink in. De wat kalmere stukken met cleane zang hoef ik dan weer net iets minder. Uiteindelijk denk ik te veel technisch en moeilijk doen om me echt te raken.

Dimmu is bij mij een groot favoriet binnen de black metal en dit nummer is natuurlijk een klassieker. Fantastische bombastische symfonische laag die een wat theatrale lading meegeeft aan de black metal, waar ik zeer van kan genieten. Hiermee wel een stuk toegankelijker dan vele genregenoten, waar ook veel haat mee gepaard gaat - wat zijn metalheads af en toe toch elitaire azijnpissers, hehe. Toffe keuze. Dit gezelschap zal in mijn lijst ook vertegenwoordigd zijn, zij het met een ander nummer.

Mudvayne heb ik nooit echt geluisterd, maar wat is dit vet. Ik hoor er een scala aan andere bands die later komen in terug, zoals bijvoorbeeld Skindred. Hier ga ik ook zeker eens voor zitten.

95-91

95. Arch Enemy – Ravenous

Dit is een geval van die band die ik in zijn algemeenheid weinig aan vind, maar echt een enorme knaller op zijn naam heeft staan. Ravenous opent met een stijgende gitaarlijn die klinkt alsof je naar boven gaat in een achtbaan en daarna keihard naar beneden stort met monsters van melodeathriffs. De vocalen van Angela Gossow zijn ontzettend sterk en venijnig en de gitaarmelodieën zijn ongelofelijke oorwurmen. Ook is de vertraging in het midden met een aantal gitaarsolo's zeer smaakvol gedaan. Dit is melodieus, maar niet zo ongelofelijk gezapig als later populairder Arch Enemy-werk.

Album: Wages of Sin (2001)

94. Heaven Shall Burn – Counterweight

Het beste woord dat je voor Heaven Shall Burn kan gebruiken is ''solide''. Ze hebben een signatuurgeluid: metalcore met de midtempo stormramkracht van een Bolt Thrower met riffs die meer Zweedse melodieuze deathmetal in zich hebben. Counterweight is een track die redelijk rechttoe rechtaan naar zijn doel toegaat, maar met subtiele versnellingen en vertraging toch resulteert in veel dynamiek. Een track waar ik veel naar terugkeer als ik zin heb in een complete no-nonsense metaltrack zonder al te veel poespas.

Album: Deaf to Our Prayers (2006)

93. Cradle of Filth – Lustmord and Wargasm

Ook Cradle of Filth is een band die ik ontzettend veel heb geluisterd, samen met Dimmu Borgir. Net als bij Dimmu Borgir theatraal spektakel, al ben ik er in de laatste jaren achter gekomen dat Cradle toch aanzienlijk subtieler te werk gaat. Cruelty and the Beast is een ijzersterke plaat die helaas geplaagd wordt door een afgrijselijke productie, vooral in de drums. Gelukkig is die vorig jaar opgepoetst en is de plaat eindelijk in zijn volle glorie te horen zoals hij bedoeld was. Lustmord and Wargasm is het hoogtepunt, een knallende melodieuze en melancholische blackmetaltrack met bakken aan tempowisselingen en behoorlijk wat enerverende Maiden-stijl heavymetalriffs. Dani Filth's vocalen kunnen soms behoorlijk over de top zijn, maar op deze track klinkt hij zeer bevlogen en tilt hij de track naar een hoger niveau.

Album: Cruelty and the Beast (1998)

92. Helloween – Eagle Fly Free

Power metal is misschien wel mijn minst favoriete subgenre in de metal. Het is een stijl die mij op meerdere fronten niet aanspreekt: muzikaal, zangstijl, thematiek. Toch is er één band die voor mij een uitzondering is: Helloween. Helloween vind ik niet cheesy, maar ontzettend krachtig en melodieus: als Iron Maiden op speed en steroïden. Het helpt ook dat Helloween met Michael Kiske een van de beste metalzangers ooit in zijn gelederen had, die alle waanzinnig hoge noten met een enorme kracht er uit ramt. Het refrein van deze track is ontzettend fout, maar tegelijkertijd zo euforisch en pakkend: echt een om keihard mee te zingen. Ook een vermelding voor de heerlijke tapsolo op de basgitaar. Dit is ''power'' metal.

Album: Keeper of the Seven Keys Part II

91. Laster – Helemaal Naar Huis

Van power metal naar progressieve blackmetal: het kan allemaal! Nederland heeft een fenomenale blackmetalscene vol met bands die allemaal op eigenzinnige wijze een stempel op het genre drukken. Er zullen dan zeker ook meer Nederlandse blackmetalbands in deze lijst gaan passeren. Laster is een band die de elegante kant van het blackmetalgenre meer aanstipt met heerlijke jazzy baslijnen en stemmig gitaarwerk. In het midden klinkt een fantastische wringende sectie met swingende drums die me doet denken aan het werk van bands als Virus en Ved Buens Ende (allebei met Carl-Michael Eide in de line-up) en de zwoele saxofoonsolo is de kers op de taart.

Album: Ons Vrije Fatum (2017)

Spotify-playlist (91-100)

Wat een fijne stem heeft die Dani toch: inderdaad over de top, maar het werkt en daar gaat het om. Ik ben het eigenlijk niet eens wat betreft de mix. Het klinkt nu agressiever, maar ten koste van de sfeer. Maar whatever. Topnummer!

Eagle Fly Free is een erg fijn vuist-in-de-lucht-nummer. Dit doet me vermoeden dat ik nog niet de juiste Helloween-albums heb gehoord. Ik begrijp dat ze een andere zanger tegenwoordig? De zanger op dit nummer is erg goed in ieder geval.

De laatste dagen wat minder tijd gehad, maar de top 100 van de Don mag ik uiteraard niet laten schieten! Ik ga het ook gewoon op mijn tempo proberen volgen, te beginnen met de eerste nummers.

Vein is meteen een erg lekkere om mee te beginnen. Een soort perfecte combinatie van nu-metal en mathcore, waarbij nog gezegd mag worden dat de leden van Vein donders goed weten hoe ze een song moeten opbouwen; heerlijk in your face, bij momenten!

Het nummer van Terrorizer is nietsontziend in zijn razernij, en bezit een verwoestende kracht, vooral dankzij het stuwende drumwerk.

Extol weet op meesterlijke wijze grunts en cleane vocalen te vermengen met elkaar. Tel daar het inderdaad geweldige riffwerk bij, en je krijgt gewoon een bijzonder goede, spannende song. Extol heb ik nooit echt veel beluisterd, maar ik ga dit album toch eens op mijn lijstje zetten!

Dimmu Borgir is zo'n band die ik niet al te vaak kan aanhoren, maar als er dan zo af en toe een nummer doorsijpelt, komt het ook wel binnen, zeker als het een absolute symfonische black metalkraker als deze is. Kwaliteit troef dus, deze Noren!

Van Mudvayne ken ik enkel de plaat waarop dit nummer staat, en hoewel ik de band wel weet te waarderen voor één of enkele nummers, lukt dat om één of andere reden nooit als ik de volledige plaat beluister. Ik word er een beetje moe van, eerlijk gezegd.. Ach, het zal gewoon m'n ding niet zijn, hoewel ik deze track dan wel weer goed kan hebben (niet in het minst vanwege het baswerk, inderdaad!).

Arch Enemy heb ik, toegegeven, altijd een beetje links laten liggen. Ik heb er zeker genoeg materiaal van gehoord, maar het deed me nooit enorm veel. Toevallig wilde ik binnenkort wel beginnen met het oudere Liiva materiaal nog eens een kans te geven. Deze Ravenous reken ik nog steeds niet tot mijn persoonlijke favoriete melodeath, maar nu ik het nog eens beluister kan ik het zeker ook niet ondermaats noemen.

Heaven Shall Burn daarentegen knalt vaak wel lekker door mijn oren. Live ook altijd een toptijd voor moshpit junkies zoals mezelf. Ze worden weleens onder de "metalcore" geschaard, maar ook op mij komen ze meer over als een melodieuze deathmetal band op een lompe dosis steroïden. Counterweight is een van mijn absolute favorieten van de band. Een pletwals van een riff gecombineerd met de allesverwoestende vocals van Marcus Bischoff. Het is niet baanbrekend en niet ingewikkeld, maar het doet precies wat het wil doen en wat het moet doen.

Cradle of Filth kent binnen een bepaald segment van de black metal bevolking behoorlijk veel tegenkanting, maar die volg ik niet. Een beetje onterecht van sommige metaalhoofden ook om hen als "entry level black metal band" af te doen, aangezien de band er ontegensprekelijk in is geslaagd om een sound te scheppen die ik eigenlijk niet met een andere band kan vergelijken. Hun discografie is niet altijd even consistent, maar Cruelty and the Beast is een klasbak van een album en terecht een klassieker.

Europese power metal is een stijl waarmee ik in vergelijking met sommige andere genres minder affiniteit mee heb, maar de gevestigde klassiekers kunnen me vaak wel bekoren. Dat is met Eagle Fly Free niet anders. Prima track van een van de vaste waarden binnen het genre.

Ik moet bekennen dat ik Laster nog nooit echt had geluisterd. Het doet me inderdaad wel wat denken aan Ved Buens Ende, al klinkt dat Noorse cult fenomeen nog net een tikje luguberder en bevreemdender. Natuurlijk is dit geen diss ten aanzien van Laster, want met vernoemde band vergeleken worden, wil doorgaans zeggen dat je je werk puik hebt gedaan.

Arch Enemy heb ik nog nooit gehoord uit de beginjaren. Klonk wel als erg fijne melodic death. Goed gezegd als dit zijnde melodieus, maar niet gezapig. Heaven Shall Burn ook zeer degelijk, lekkere song met een dikke riff.

Cradle of Filth is zo'n band waar ik nog altijd een keer goed voor moet gaan zitten. Deze track klinkt zeer degelijk en inderdaad wat subtieler dan hoe ik weet dat ze kunnen klinken. Ik heb echter een voorliefde voor de bombast en theatrale presentatie van bijvoorbeeld Dusk and Her Embrace en kan hier na een enkele luisterbeurt nog niet direct iets mee.

Helloween is een verrassing om in deze lijst terug te zien. Had sowieso geen power metal verwacht bij jou, maar je hoort me niet klagen. 'Eagle Fly Free' is natuurlijk een enorm sterke track met halfgod Michael Kiske in zijn jonge jaren in een glansrol. Een klassieker met een enorm pakkende melodie. Jammer dat de rest van die plaat wat meer vervalt in flauwe humor en middelmaat - de nodige uitzonderingen daargelaten natuurlijk.

Laster heb ik eerder geprobeerd met hun meest recente album. Ik hoor vaak wel wat ze willen doen, maar het komt bij mij niet binnen. Dit nummer is niet anders. Het is sfeervolle, gruizige black metal wat ons wordt voorgeschoteld, en het Nederlands voegt er een persoonlijkere tint aan mee, maar ondanks de beduidend jazzy passages voel ik me niet zo geprikkeld.

Phoeh, teleurstellend begin met veel bands waar m'n tenen van gaan krullen. Sorry Don, het is niet anders, maar vanaf nu kan het alleen maar in stijgende lijn gaan denk ik dan

Vooral dat nummer van Helloween vind ik niet best, die heb ik niet kunnen uitluisteren. Daarentegen vond ik de nummers van Mudvayne, Terrorizer en Vein wel erg vet. Ook Laster en Heaven Shall Burn zijn wel OK.

90-86

90. Gorguts – Obscura

Obscura is een van de belangrijkste deathmetalplaten ooit. Bam, wat een statement en ik sta er ferm achter. Het blijft ongelofelijk dat deze plaat in 1998 uitkwam, nog steeds is het ronduit krankzinnig en blijft de plaat een uitdaging om volledig te luisteren in een zeer positieve zin. De knallende openingstrack is daarentegen een track die los veel bij mij langskomt. Het riffwerk is onconventioneel met heel veel dissonantie, schrapende gitaargeluiden en allerlei andere geluiden. De ritmesectie volgt op wonderbaarlijke wijze alle kronkelingen van de gitaristen terwijl de vocalen ronduit woest zijn. Deze stijl is inmiddels volledig ingeburgerd in de deathmetal, recensenten gebruiken termen als ''skronk'' en dissodeath, met momenteel Ulcerate als een van de grootste namen. Toch blijft dit nog steeds een vreemde eend in de bijt.

Album: Obscura (1998)

89. Secrets of the Moon – Nyx

Doom en blackmetal, voor mij een topcombi. De grimmige atmosferen komen zeer goed over door het doordringende gitaarwerk dat ruim de tijd heeft om door te klinken. De vocalen zijn getormenteerd en accentueren de sfeer van de instrumentatie waanzinnig goed. Ook ben ik fan van het melancholische ambientoutro met orgel dat door een lid van Bohren & der Club of Gore wordt gespeeld. Een track die echt een indruk op je achterlaat.

Album: Seven Bells

88. Weakling – This Entire Fucking Battlefield (deze track staat niet op Spotify)

Weakling heeft een vrij vreemde plaats in de blackmetalwereld en zit tussen twee verschillende blackmetalstijlen in wat voor ontzettend interessante resultaten zorgt. Aan de ene kant brengt de band vooral aan het begin van de track een ijzige Noorse licht symfonische blackmetalsound à la Emperor, maar de weidse atmosferische passages en de langere songs zijn een voorloper van latere Amerikaanse blackmetalbands als Wolves in the Throne Room, Ash Borer en Deafheaven. De uitvoering van deze track voelt veel fysiek, alsof alle bandleden letterlijk alles geven wat ze hebben, vooral de vocalen zijn heel doorleefd. De melancholische finale is waanzinnig mooi.

Album: Dead as Dreams (2000)

87. Helmet – In the Meantime

Helmet is een zeer invloedrijke moderne metalband die wat mij betreft niet de erkenning krijgt die het verdient. Als je kijkt naar de bands die Helmet als een inspiratie noemen zijn dit zelf ook zeer invloedrijke bands: onder andere Meshuggah, Korn en Deftones. In the Meantime is minimale metal op zijn best: de riff is hoekig en pakkend, het drumwerk van John Stanier groovet als een gek met jazzy accenten en met kleine veranderingen in timing weet de band je net op het verkeerde been te zetten.

Album: Meantime (1992)

86. Godflesh – Christbait Rising

Het is toepasselijk en toevallig dat Godflesh volgt na Helmet. Net als Page Hamilton (de gitarist van Helmet) is Justin Broadrick erg belangrijk geweest voor moderne metal. Korn noemde namelijk ook Godflesh als inspiratie, luister naar Helmet in the Bush van het debuutalbum en je weet genoeg. Godflesh heeft ook naar 2020-maatstaven nog steeds een waanzinnig zwartgallige sound. De drummachineritmes hebben een old school hiphopsfeer in zich, maar het gitaarwerk is lelijk en dissonant, met de rollende baslijnen als de stroop die alles bij elkaar houdt.

Album: Streetcleaner (1989)

Spotify-playlist (86-100, behalve Weakling, want staat niet op Spotify)

Obscura wordt vaak inderdaad bestempeld als de grondlegger van de "skronk". Bands zoals, om maar de bekendste op te noemen, Ulcerate hebben allemaal hun eigen versie van dissonante death metal op de markt gebracht, maar deze mijlpaal van Gorguts blijft een unicum in het genre. Een moeilijk album, maar eentje die voor mezelf steeds weer de investering waard blijkt.

Secrets of the Moon heb ik vaker voorbij zien komen en ik heb er ook weleens naar geluisterd, maar diep ben ik niet in hun werk gedoken. Dit soort atmosferische black metal mag ik uiteraard wel. Het wordt kijken of ik geprikkeld genoeg zal blijken om hun werk meer te gaan exploreren.

Weakling is natuurlijk top en was indertijd - mede dankzij de bijna mythische sfeer die rond de band en hun album hing - een van de uithangborden van de USBM. Vele bands zijn hen gevolgd, maar de sfeer die de band op hun enige langspeler wisten te scheppen werd niet meer gedupliceerd.

Met Helmet heb ik nog een nostalgische band. Ik herinner me nog de gouden tijd dat ik GTA San Andreas speelde tot het bloed me in de ogen ging staan. Ik wisselde tijdens het roamen zo nu en dan eens af tussen hip hop station Radio Los Santos en het alternatievere Radio X, vanwaar ik Unsung kende. Jaren en jaren later heb ik dan het volledige album aangeschaft. In the Meantime is ook een van mijn favorieten op deze "alt-metal" mijlpaal.

Streetcleaner is zo'n album dat enorm dicht tegen mijn top 10 hangt. Van Godflesh in het algemeen kan ik mezelf fan noemen, maar ik moet toegeven dat dezelfde zwartgalligheid van het debuut door de band zelf niet meer nagedaan werd. Ik ben redelijk verknocht aan misdaadfilms, waarvan de Britten er meer dan een aantal op de markt hebben gebracht, en Streetcleaner doet me denken aan een muzikale vertaling van een uitzichtloos bestaan in een typisch Brits vergeten "council estate". In een persoonlijke top 100 zal een nummer van dit album zeker verschijnen.

Godflesh

Helmet heb ik altijd een beetje saai gevonden, misschien nog maar eens een kans geven.

Gorguts is geen band waar ik een album lang naar kan luisteren. Dit nummer is ook vrij lastig aan te horen en erg complex. Mensen die het leuk vinden om daar energie in te steken zullen het er ongetwijfeld uit kunnen halen, maar ik ben daar niet altijd van. Voor een keertje wel interessant.

Secrets of the Moon zet een mooie sfeer neer. Heerlijk slepend en duister, maar wel met gevoel en diepgang. Mooie atmosferische black metal.

Weakling heb ik nooit eerder van gehoord, maar dit klinkt erg interessant. Inderdaad een soort kruising tussen de 'trve' black metal en de meer atmosferische variant die tegenwoordig meer vertegenwoordigd wordt. Avontuurlijk track met een prachtige climax op het eind. Deze schrijf ik op.

Helmet ben ik recentelijk wat meer geïnteresseerd in geraakt, mede door hun invloed op de hele nu-metal scene. Niet gek waarom, bij dit nummer alleen al. Die dikke groove, lekkere riff, en sobere sfeer. Doet het hier wel goed.

Godflesh maakt industrial metal die toch altijd net wat zwaarder en stoomwals-gerichter is dan menig genregenoot, en mede daardoor toch net niet helemaal mijn ding. Ik hou van het genre, en ben welzeker bekend met het debuut van dit gezelschap, maar ik heb het toch liever iets lichtvoetiger.

Mooie set weer!

Bijzonder nummer is dat, Obscura. Niet per se mooi, maar wel heel interessant qua gitaarspel.

Weakling: haha, dat bandlogo! Totaal onleesbaar. 'Doorleefd', ja zo kun je de zang omschrijven. Ik zou een iets minder positief woord gebruiken geloof ik. Ik weet het niet met dit nummer. Het klinkt wel érg gruizig.

In the Meantime is een heerlijk no-nonsense nummer van Helmet. Ergens tussen de rock en de metal in, catchy en lekker kort.

In Christbait Rising van Godflesh hoor je goed dat ook Fear Factory door hen is geïnspireerd. Ik hoor er ook Killing Joke in terug, wat dan weer een inspiratie is geweest voor Godflesh vermoed ik (geen idee, maar zo klinkt het wel).

Gorguts, Weakling, Godflesh